திருவசனத்தைப் பிரசங்கம்பண்ணு. ஊழியத்தின் மையக் கட்டளை — கருத்துகளோ கதைகளோ சுயஉதவி அறிவுரைகளோ அல்ல, வார்த்தையே. சமயம் வாய்த்தாலும் வாய்க்காவிட்டாலும் — வசதியாக இருக்கும்போதும் இல்லாதபோதும், வரவேற்கப்படும்போதும் எதிர்க்கப்படும்போதும். பிரசங்கியின் கடமை கேட்பவர்களின் மனநிலைக்கு ஏற்ப வளைவதில்லை.

ஒரே விதத்தில் செய்யப்படவேண்டிய மூன்று செயல்கள் — தவறென்று எடுத்துரைத்து, கடிந்துகொண்டு, புத்திசொல்லு; ஆனால் எல்லா நீடிய சாந்தத்தோடும் உபதேசத்தோடும். திருத்துதல் பொறுமையுள்ளதாகவும் போதனையில் வேரூன்றியதாகவும் இருக்கவேண்டும்; ஒருபோதும் கடுமையானதாகவோ மனம்போனபோக்கிலானதாகவோ இருக்கக்கூடாது. பொறுமையின்றிப் பேசப்படும் சத்தியம் காயப்படுத்துகிறது; சத்தியமில்லாத பொறுமை முகஸ்துதி செய்கிறது. இரண்டும் சேர்ந்தால் சுகமாக்குகின்றன.

ஆரோக்கியமான உபதேசத்தைப் பொறுக்க மனதில்லாமல். மனிதர்கள் தங்களைத் திருப்திப்படுத்துவதற்காக ஆரோக்கியமான போதனையைப் புறக்கணிக்கும் ஒரு காலம் வருகிறது (அது மீண்டும் மீண்டும் வரும் காலமும்கூட). பிரச்சனை போதகர்கள் இல்லாதது அல்ல, பிரியப்படுத்தும் போதகர்களுக்கான தேவையே.

தினவுள்ள செவிகள்... தங்களுக்குப் போதகர்களைச் சேர்த்துக்கொண்டு. மனிதர்கள் தங்கள் ஆசைகளின் தினவைச் சொறிந்துவிடும் போதகர்களை — தாங்கள் கேட்க விரும்புவதைச் சொல்லும் போதகர்களை — சேர்த்துக்கொள்கிறார்கள். வசதியான பொய்க்கான சந்தை முடிவில்லாதது. உண்மையுள்ள பிரசங்கி அதை வழங்க மறுத்து, அது பிரியமாக இருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும் வார்த்தையையே பிரசங்கிக்கிறார்.

மரணத்தை நெருங்கியபோது பவுல் தம்முடைய சொந்தக் கையால் எழுதிய கல்லறை வாசகம். மூன்று சித்திரங்கள் — நன்றாகப் போராடிய போராட்டம், இறுதிவரை ஓடி முடித்த ஓட்டம், உண்மையாகக் காத்துக்கொண்ட ஒப்படைப்பு. “நான் ஒவ்வொரு போரிலும் வென்றேன்” அல்ல, “நல்ல போராட்டத்தைப் போராடினேன்”; “நான் வேகமாக ஓடினேன்” அல்ல, “நான் முடித்தேன்.”

கிறிஸ்துவுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கையின் சுருக்கம். முடிவில் முக்கியமானது உலகம் அளக்கும் வெற்றி அல்ல, உண்மைத்தன்மையே — போராடுவது, முடிப்பது, காத்துக்கொள்வது. விசுவாசத்தில் இறுதிவரை சகிக்கிற எந்த விசுவாசியும் இப்படியே முடிக்கலாம்.

நீதியின் கிரீடம்... வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்தப் பலன் ஒதுக்கிவைக்கப்பட்டதும் நிச்சயமானதுமாக இருக்கிறது; அதைக் கொடுப்பவர் நீதியுள்ள நியாயாதிபதி. பவுல் ஒரு பூமிக்குரிய நீதிமன்றத்தால் மரணதண்டனையை எதிர்நோக்குகிறார்; ஆனால் அவருடைய கண்கள் பரலோக நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பின்மேல் இருக்கின்றன.

எனக்கு மாத்திரமல்ல, அவருடைய வருகையை விரும்பும் அனைவருக்கும். கிரீடம் அப்போஸ்தலர்களுக்கு மட்டுமல்ல, கிறிஸ்துவின் வருகையை விரும்பும் — அவர் திரும்பி வருவதற்காக ஏங்கும் — அனைவருக்கும் உரியது. பவுல் எதிர்பார்க்கும் பலன், விசுவாசத்திலும் அன்பிலும் ஓட்டத்தை முடிக்கும் ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் கிடைக்கக்கூடியது.

தம்முடைய முதல் விசாரணையில் மனிதர்களால் கைவிடப்பட்ட பவுல் (வசனம் 16), தேவனால் கைவிடப்படவில்லை — கர்த்தரோ எனக்குத் துணையாக நின்று, என்னைப் பலப்படுத்தினார். மனித ஆதரவு எல்லாம் தோற்றுப்போனபோதும், கிறிஸ்துவின் பிரசன்னம் நிலைத்திருந்தது.

நண்பர்களால் கைவிடப்பட்டு, மரணதண்டனைக்குக் காத்திருக்கும் சிறை அறையின் தனிமையிலும், பவுலின் கவனம் நற்செய்தியின்மேலேயே இருக்கிறது — என்னாலே பிரசங்கம் நிறைவேறுகிறதற்காக. கிறிஸ்துவின் அருகாமையும் நற்செய்தியின் முன்னேற்றமுமே அவருடைய ஆறுதல். பவுலுக்குத் துணையாக நின்ற கர்த்தர் கைவிடப்பட்ட ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் துணையாக நிற்கிறார்.