ஒரு நீண்ட பயணத்துக்கு முன்போ, வாழ்க்கையின் முடிவுக்கு அருகிலோ, குடும்பத்துக்கு ஏற்கனவே தெரிந்தவற்றையே மக்கள் அடிக்கடி திரும்பச் சொல்கிறார்கள். அம்மாவைக் கவனித்துக்கொள். தொடர்ந்து ஜெபி. நீ எங்கிருந்து வந்தாய் என்பதை மறக்காதே. கேட்பவர்கள் கொஞ்சம் சலித்துக்கொள்ளலாம்; ஆனால் பேசுபவர் புதிதாக எதையோ சொல்ல முயலவில்லை; தாம் போன பின்னும் அந்த வார்த்தைகள் நிலைத்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். இரண்டாம் பேதுரு சரியாக அந்த மனநிலையில் தொடங்குகிறது. கர்த்தராகிய இயேசு தமக்குக் காண்பித்தபடி, தம் 'கூடாரம்' சீக்கிரத்தில் களைந்துபோடப்படும் என்றும், முடிந்தவரை சத்தியத்தைத் தம் வாசகர்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புவதாகவும் ஆசிரியர் சொல்கிறார். பின்பு ஒரு மலையில் நடந்த மறக்க முடியாத ஒரு தருணத்துக்குத் திரும்பிச் செல்கிறார் — இயேசுவைக் கனப்படுத்தும் தேவனுடைய சத்தத்தை அவர் கேட்டபோது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — முதல் தலைமுறை விசுவாசத்தைக் கைமாற்றுதல். பவுலின் கடைசி நிருபத்தைப் போல இதுவும் ஒரு விடைபெறுதல்; ஒரு கடைசி சாசன வடிவில் எழுதப்பட்டது: மரணத்துக்கு அருகிலிருக்கும் ஒரு தலைவர் தம் மக்களுக்குச் சத்தியத்தை நினைவூட்டி, வரப்போவதைப் பற்றி எச்சரிக்கிறார். அது இயேசுவின் மறுரூபத்தைத் திரும்பிப் பார்த்து, அவருடைய திரும்பி வருகையை எதிர்நோக்கி, தீர்க்கதரிசன வசனத்தால் ஒளியூட்டப்பட்ட சபையை அவ்விரண்டுக்கும் இடையே வைக்கிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு இறுதிச் சாசனமாக விசுவாசிகளுக்கு நினைவூட்டுவது: தேவபக்தியுள்ள வாழ்க்கைக்குத் தேவையான எல்லாவற்றையும் தேவன் அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்; குணத்தில் வளர்ச்சி அவர்களுடைய அழைப்பை உறுதிப்படுத்துகிறது; அவர்களுடைய நம்பிக்கை சாமர்த்தியமான கட்டுக்கதைகளின்மேல் அல்ல, கண்கண்ட சாட்சியின்மேலும் தேவன் அருளிய தீர்க்கதரிசனத்தின்மேலும் நிற்கிறது.
- 1:1–4 — அப்போஸ்தலர்களுடைய விசுவாசத்தைப் போலவே விலையேறப்பெற்ற விசுவாசத்தைப் பெற்றவர்களைச் சீமோன் பேதுரு வாழ்த்துகிறார். தம்மை அறிகிற அறிவின் மூலம், ஜீவனுக்கும் தேவபக்திக்கும் தேவையான எல்லாவற்றையும் தேவனுடைய வல்லமை அவர்களுக்குக் கொடுத்திருக்கிறது; அவருடைய மகத்தான வாக்குத்தத்தங்கள், திவ்விய சுபாவத்தில் பங்குகொண்டு உலகத்தின் கேட்டுக்குத் தப்பும்படி அவர்களுக்கு உதவுகின்றன.
- 1:5–11 — ஆகவே அவர்கள் விசுவாசத்தோடு நற்பண்பையும், நற்பண்போடு ஞானத்தையும், ஞானத்தோடு இச்சையடக்கத்தையும், இச்சையடக்கத்தோடு பொறுமையையும், பொறுமையோடு தேவபக்தியையும், தேவபக்தியோடு சகோதர சிநேகத்தையும், சகோதர சிநேகத்தோடு அன்பையும் கூட்ட வேண்டும். இந்தக் குணங்கள் அவர்களைக் கனிகொடுக்கிறவர்களாக்குகின்றன; இவை இல்லாதிருப்பது தாங்கள் சுத்திகரிக்கப்பட்டதை மறப்பதாகும். இவற்றில் வளர்வது அவர்களுடைய அழைப்பை உறுதிப்படுத்தி, கிறிஸ்துவின் நித்திய ராஜ்யத்துக்குள் பரிபூரணமாய் வரவேற்கப்படும் வழியைத் திறக்கிறது.
- 1:12–15 — கர்த்தராகிய இயேசு தமக்குத் தெளிவாக்கியபடி, 'இந்தக் கூடாரத்தை' சீக்கிரத்தில் களைந்துபோட வேண்டும் என்று அறிந்து, அதில் வாழும்வரை பேதுரு அவர்களுக்குத் தொடர்ந்து நினைப்பூட்டுவார். தாம் பிரிந்துபோன பின்பும் அவர்கள் இவற்றை நினைவுகூர முடிய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்.
- 1:16–18 — அவர்கள் தந்திரமாய் இயற்றப்பட்ட கட்டுக்கதைகளைப் பின்பற்றவில்லை: அப்போஸ்தலர்கள் கிறிஸ்துவின் மகத்துவத்தைக் கண்ணாரக் கண்டவர்கள் — பரிசுத்த பர்வதத்தில், 'இவர் என்னுடைய நேசகுமாரன்' என்ற சத்தம் மகிமையுள்ள மகத்துவத்திலிருந்து வந்தபோது, அவர்கள் அதைக் கேட்டார்கள்.
- 1:19–21 — ஆகவே அதிக உறுதியான தீர்க்கதரிசன வசனம் அவர்களுக்கு உண்டு — பொழுது விடிந்து விடிவெள்ளி அவர்கள் இருதயங்களில் உதிக்கும்வரை, இருளுள்ள இடத்தில் பிரகாசிக்கிற விளக்கு. வேதத்திலுள்ள எந்தத் தீர்க்கதரிசனமும் மனித சித்தத்தினாலோ தனிப்பட்ட வியாக்கியானத்தினாலோ உண்டாகவில்லை; பரிசுத்த ஆவியினால் ஏவப்பட்டு மனிதர் தேவனிடமிருந்து பேசினார்கள்.
- பேதுரு இதை எழுதினார் (பாரம்பரியக் கருத்து): நிருபம் பேதுருவின் பெயரையும் நினைவுகளையும் வெளிப்படையாகக் கோருகிறது; அவருடைய மரணம் சமீபமாயிருந்தது என்ற உணர்வு யோவான் 21:18–19இல் இயேசுவின் வார்த்தைகளுடன் பொருந்துகிறது; நீண்ட சோதனைக்குப் பின் சபை அதை ஏற்றுக்கொண்டது. 1 பேதுருவிலிருந்து நடையில் உள்ள வேறுபாடுகள் வேறொரு எழுத்தரையோ, அதிகத் தனிப்பட்ட ஒரு கடிதத்தையோ பிரதிபலிக்கலாம். மைக்கேல் கிரீன் (Michael Green) போன்ற அறிஞர்கள் இந்தக் கருத்தை ஆதரித்திருக்கிறார்கள்.
- பேதுருவின் பெயரில் ஒரு பிற்கால எழுத்தாளர் (பெரும்பான்மை விமர்சனக் கருத்து): இதன் கிரேக்கம் 1 பேதுருவிலிருந்து கூர்மையாக வேறுபடுகிறது; 2ஆம் அதிகாரம் யூதாவை மறுவடிவமைப்பதாகத் தோன்றுகிறது; 3:4 'பிதாக்கள்' மரித்துவிட்டதைப் பற்றிப் பேசுகிறது; 3:16 பவுலின் நிருபங்களின் ஒரு தொகுப்பை வேதமாகக் கருதுகிறது — இவை ஏறக்குறைய கி.பி. 80–130ஐச் சுட்டுகின்றன. மதிக்கப்பட்ட ஒரு ஆசிரியரின் மரபைச் சீஷர்கள் வகுத்துரைத்த, அறியப்பட்ட ஒரு வடிவமே 'கடைசி சாசனம்'.
- ஒரு நடுநிலைக் கருத்து: பேதுருவின் வட்டத்திலிருந்த ஒருவர், அவருடைய மரணத்துக்குச் சற்றுப் பின், அவருடைய போதனையையும் நினைவுகளையும் கொண்டு இதை எழுதினார்; ஆகவே நிருபம் பேதுருவின் சொந்தப் படைப்பாக இல்லாமலேயே அவருடைய குரலைச் சுமக்கிறது.
முக்கிய வசனம்: 2 பேதுரு 1:16 · அதனால் என்ன: பேதுருவின் நற்பண்புகளின் பட்டியல் சாதாரணக் குணத்தின் ஒரு ஏணி — இச்சையடக்கம், பொறுமை, தயவு — விசுவாசத்துக்குப் பதிலாக அல்ல, அதன்மேல் கட்டப்பட்டது. கண்கண்ட நினைவுக்கு அவர் முறையிடுவது, கிறிஸ்தவ விசுவாசம் சாமர்த்தியமான கட்டுக்கதைகளின்மேல் அல்ல, நடந்த காரியங்களின்மேல் நிற்பதாகக் கூறுகிறது என்று வாசகர்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. பேனாவைப் பிடித்தது யாராக இருந்தாலும், நிருபம் ஒவ்வொரு வாசகரிடமும் கேட்கும் கேள்வி தனிப்பட்டது: என் விசுவாசம் மற்றவர்கள் காணக்கூடிய ஒரு குணமாக வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறதா?