அலுவலகத்தில் வேலை செய்த எவருக்கும் அந்தச் சக ஊழியரைத் தெரியும் — எப்போதும் கிடைப்பவர், எப்போதும் அனுதாபம் காட்டுபவர், எப்போதும் 'நான் பொறுப்பில் இருந்தால் இது சரிசெய்யப்பட்டிருக்கும்' என்று சொல்லுபவர். அவர் சொல்லுவது எதுவும் முழுமையாகத் துரோகம் அல்ல; ஆனாலும் மாதங்கள் செல்லச் செல்ல, மக்கள் முதலாளிக்குப் பதிலாக அவரை நோக்கத் தொடங்குகிறார்கள். அப்சலோம் எருசலேமின் வாசலில் சரியாக இதையே செய்கிறான்; மக்களின் கைகளைப் பிடித்து, அவர்களை முத்தமிட்டு, அவர்களுடைய வழக்குகளைக் கேட்க ராஜாவிடம் யாரும் இல்லை என்று சூசகமாகச் சொல்லுகிறான். அவன் தன்னை ராஜா என்று அழைத்துக்கொள்ளும் நேரத்தில், இருதயங்கள் ஏற்கனவே இடம்மாறிவிட்டன. பின்பு இஸ்ரவேலின் கதையில் மிகப் புகழ்பெற்ற ராஜா தன் சொந்த நகரத்திலிருந்து வெறுங்காலோடு நடந்து வெளியேறுகிறான்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் — இஸ்ரவேலின் கதையில் — தாவீதின் சொந்த வீட்டிலிருந்தே தீங்கு எழும் என்ற நாத்தானின் எச்சரிக்கை (2 சாமுவேல் 12:11) இப்போது உள்நாட்டுப் போராகிறது. தேவன் நிலையான சிங்காசனத்தை வாக்களித்த அபிஷேகம்பண்ணப்பட்ட ராஜா, தன் மகனால் துரத்தப்படுகிறான். ஆனாலும் வாக்குத்தத்தம் வீணாகவில்லை என்று அதிகாரம் அமைதியாக வலியுறுத்துகிறது: பெட்டியை ஒரு தாயத்தாகப் பயன்படுத்தத் தாவீது மறுத்து, தன் எதிர்காலத்தைத் தேவனிடம் விட்டுவிட்டு, பின்னர் முக்கியமாகப்போகும் விசுவாசமுள்ள நண்பர்களை நிலைநிறுத்துகிறான். கீதரோனைக் கடந்து ஒலிவமலையில் ஏறும் இந்த வழியில், சுவிசேஷங்களில் தாவீதின் இன்னொரு குமாரன் மீண்டும் நடப்பார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மனக்குறையிலிருந்தும் வசீகரத்திலிருந்தும் ஒரு கலகம் எப்படிக் கட்டியெழுப்பப்படுகிறது என்பதைக் காட்டுவது; தாழ்த்தப்பட்டு, ஜெபித்து, சிங்காசனத்தைப் பற்றிக்கொள்வதற்குப் பதிலாக அதைப் பற்றித் தேவனை நம்பும், தன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையிலுள்ள தாவீதைக் காட்டுவது; அதே நேரம் அவனுடைய விசுவாசமுள்ள நண்பர்கள் தங்கள் இருதயங்களை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.
- 15:1–6 — அப்சலோம் ஓர் இரதத்தையும், குதிரைகளையும், ஐம்பது ஓட்டக்காரரையும் சம்பாதித்துக்கொள்கிறான். அதிகாலையில் எழுந்து நகர வாசலருகே நிற்கிறான்; வழக்கோடு வரும் எவரிடமும் அவர்களுடைய வழக்கு நல்லது, ஆனால் அதைக் கேட்க ராஜாவிடம் யாரும் இல்லை என்று சொல்லி, தான் நியாயாதிபதியாக இருந்தால் நலமாயிருக்கும் என்று உரக்க விரும்புகிறான். மக்கள் வணங்கும்போது, அவர்கள் கையைப் பிடித்து அவர்களை முத்தமிடுகிறான். இப்படி அவன் இஸ்ரவேலின் இருதயங்களைத் திருடுகிறான்.
- 15:7–12 — நான்கு வருடங்களுக்குப் பின் (வழக்கமான எபிரெய உரை 'நாற்பது' என்று வாசிக்கிறது), தாவீது முதலில் ராஜாவாக்கப்பட்ட பட்டணமாகிய எப்ரோனில் ஒரு பொருத்தனையை நிறைவேற்ற அப்சலோம் அனுமதி கேட்கிறான். எக்காளச் சத்தம் கேட்கும்போது தன்னை ராஜாவாக அறிவிக்கும்படி கோத்திரங்கள் எங்கும் தூதுவர்களை அனுப்பி, தாவீதின் மதிப்புக்குரிய ஆலோசகனாகிய அகித்தோப்பேலை அழைப்பிக்கிறான். சதி பலப்படுகிறது.
- 15:13–23 — இஸ்ரவேலின் இருதயம் அப்சலோமைப் பின்பற்றிப் போய்விட்டது என்று கேள்விப்பட்டு, நகரம் பட்டயத்துக்கு இரையாவதற்கு முன் ஓடிப்போகத் தாவீது தீர்மானித்து, அரண்மனையைக் காக்கப் பத்து மறுமனையாட்டிகளை விட்டுச்செல்லுகிறான். நகரத்தின் எல்லையில் அவனுடைய காவற்படை அணிவகுத்துக் கடந்துபோகிறது; புதிதாக வந்த அந்நியனாகிய கித்தியனான ஈத்தாயும் அவர்களில் இருக்கிறான். வீட்டுக்குப் போகும்படி தாவீது ஈத்தாயை வற்புறுத்துகிறான்; ஆனால் வாழ்விலும் சாவிலும் அவனோடு இருப்பேன் என்று ஈத்தாய் ஆணையிடுகிறான். அவர்கள் கீதரோனைக் கடக்கும்போது தேசம் முழுவதும் அழுகிறது.
- 15:24–29 — சாதோக்கும் லேவியரும் தேவனுடைய பெட்டியைக் கொண்டுவருகிறார்கள்; ஆனால் தாவீது அதை நகரத்துக்குள் திருப்பி அனுப்புகிறான். கர்த்தருடைய கண்களில் தனக்குத் தயவு கிடைத்தால், அதைக் காணும்படி தேவன் தன்னைத் திரும்பக் கொண்டுவருவார்; இல்லையென்றால், தேவன் தமக்கு நலமானதைச் செய்யட்டும். ஆசாரியர்களின் மகன்கள் அவனுடைய தூதுவர்களாக இருப்பார்கள்.
- 15:30–37 — தாவீது தலையை மூடிக்கொண்டு, வெறுங்காலோடு, அழுதுகொண்டே ஒலிவமலையில் ஏறுகிறான்; அவனோடிருக்கும் ஜனங்களும் அப்படியே செய்கிறார்கள். அகித்தோப்பேல் அப்சலோமோடு சேர்ந்துகொண்டான் என்று சொல்லப்பட்டபோது, அந்த ஆலோசனையைத் தேவன் பைத்தியமாக்கும்படி ஜெபிக்கிறான். உச்சியில் தன் நண்பனாகிய ஊசாயைச் சந்தித்து, அப்சலோமுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதுபோல நடித்து அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையை முறியடிக்கும்படி அவனை எருசலேமுக்குத் திருப்பி அனுப்புகிறான்.
முக்கிய வசனம்: 2 சாமுவேல் 15:26 · அதனால் என்ன: அப்சலோமின் முறை இன்றும் பொதுவானது: உண்மையான விரக்திகளைப் பயன்படுத்திக்கொள், விரைவான நீதியை வாக்களி, மக்கள் தனிப்பட்ட விதத்தில் கவனிக்கப்படுவதாக உணரச்செய். தாவீதின் பதிலும் கற்றுக்கொடுக்கிறது. தன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில், பெட்டியை யுத்தத்துக்குள் சுமந்துசென்று தேவனைக் கட்டுப்படுத்த அவன் முயல்வதில்லை; 'அவர் தமக்கு நலமானதை எனக்குச் செய்யட்டும்' என்றே அவன் சொல்லுகிறான். அவன் ஊசாயையும் அனுப்புவதால், இங்கே நம்பிக்கை என்பது செயலற்றிருப்பது அல்ல; ஆனால் அது தேவனைச் சூழ்ச்சியாகக் கையாள மறுப்பது.