சில நேரம், பிடிவாதமான ஒருவர் தன் சொந்தச் சூழ்நிலையைக் காணச்செய்ய ஒரே வழி, அதைப் பக்கவாட்டிலிருந்து அவருக்குக் காட்டுவதுதான். ஒரு நண்பர் சிக்கலில் இருக்கும் 'தமக்குத் தெரிந்த ஒருவரை'ப் பற்றி உங்களிடம் சொல்லுகிறார்; நீங்கள் உங்கள் நேர்மையான கருத்தைச் சொல்லுகிறீர்கள்; அதன்பின்பே அந்தக் கதை உங்களைப் பற்றியது என்று உணருகிறீர்கள். ஓர் ஆட்டுக்குட்டியைப் பற்றிய உவமையால் நாத்தான் தாவீதுக்கு இதைச் செய்தான். இங்கே யோவாப் அதே முறையை முயல்கிறான்; ஞானத்துக்குப் பெயர்பெற்ற தெக்கோவாவைச் சேர்ந்த ஒரு பெண்ணையும், மகன்கள் சண்டையிட்டு ஒருவன் மற்றவனைக் கொன்ற ஒரு விதவையைப் பற்றிய புனைகதையையும் பயன்படுத்துகிறான். அது பலிக்கிறது — ஆனால் பாதி மட்டுமே.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் — இஸ்ரவேலின் கதையில் — அம்னோனின் குற்றத்தாலும் கொலையாலும் தாவீதின் வீடு இன்னும் தள்ளாடிக்கொண்டிருக்கிறது. ராஜா நீதிக்கும் அன்புக்கும் இடையே சிக்கியிருக்கிறான்; இரண்டில் எதையும் முழுமையாகத் தெரிந்தெடுப்பதில்லை. அப்சலோமைத் திரும்பிவர விடுகிறான், ஆனால் அவனைப் பார்க்க மறுக்கிறான்; ஆகவே பிரச்சனை குணமாகவில்லை, தள்ளிப்போடப்படுகிறது, அவ்வளவுதான். இந்த அசௌகரியமான அரைகுறை ஒப்புரவும், பேராசையுள்ள, போற்றப்படும் ஒரு ராஜகுமாரனின் சித்திரமும், அடுத்த அதிகாரத்தின் கலகத்துக்குத் தளம் அமைக்கின்றன.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தன் மகனின் விஷயத்தில் தாவீது வழிநடத்துவதற்குப் பதிலாக எப்படி வழிநடத்தப்படுகிறான் என்பதைக் காட்டுவது; தன் தகப்பனுக்கு எதிராகத் திரும்புவதற்குச் சற்று முன், அழகானவனும், பொறுமையற்றவனும், தன் வழியைக் கட்டாயப்படுத்தத் தயாரானவனுமாகிய அப்சலோமை நம் முன் நிறுத்துவது.
- 14:1–11 — ராஜாவின் இருதயம் அப்சலோமை நோக்கியிருப்பதைக் கண்டு, யோவாப் தெக்கோவாவிலிருந்து ஞானமுள்ள ஒரு பெண்ணை அழைப்பிக்கிறான். துக்கங்கொண்டாடுகிறவளைப்போல உடுத்தி, அவள் தாவீதிடம் தான் ஒரு விதவை என்றும், தன் இரண்டு மகன்கள் வயலில் சண்டையிட்டு ஒருவன் மற்றவனைக் கொன்றான் என்றும் சொல்லுகிறாள். அவள் குலத்தார் கொலைகாரனைக் கொல்ல விரும்புகிறார்கள்; அது அவளுடைய கடைசித் தணலை அணைத்து, அவள் கணவனுக்குப் பெயர் இல்லாமல் செய்துவிடும். அவள் மகனின் ஒரு மயிரும் விழாது என்று தாவீது ஆணையிடுகிறான்.
- 14:12–20 — பின்பு அவள் அந்தத் தீர்ப்பை அவன்மேலேயே திருப்புகிறாள்: ராஜா தன் சொந்த நாடுகடத்தப்பட்ட மகனை ஏன் வீட்டுக்குக் கொண்டுவரவில்லை? நாம் எல்லாரும் சாகிறோம், தரையில் சிந்தப்பட்டு மீண்டும் சேர்க்க முடியாத தண்ணீரைப்போல என்கிறாள்; ஆனால் தள்ளப்பட்டவர்கள் தள்ளப்பட்டவர்களாகவே இருக்காதபடி தேவன் வழிகளை உண்டாக்குகிறார். இதன் பின்னால் யோவாப் இருக்கிறானா என்று தாவீது கேட்கிறான்; அவள் ராஜாவின் ஞானத்தைப் புகழ்ந்து, அதை ஒப்புக்கொள்கிறாள்.
- 14:21–24 — அப்சலோமைத் திரும்பக் கொண்டுவரும்படி தாவீது யோவாபிடம் சொல்லுகிறான். யோவாப் கேசூருக்குப் போய், அவனோடு எருசலேமுக்குத் திரும்புகிறான்; ஆனால் அப்சலோம் தன் சொந்த வீட்டில் வாழ வேண்டும், ராஜாவின் முகத்தைப் பார்க்கக்கூடாது என்று ராஜா கட்டளையிடுகிறான்.
- 14:25–27 — கதைசொல்லி அப்சலோமைப் பற்றி நின்று நிதானிக்கிறார்: இஸ்ரவேலில் அவனைப்போல அழகுக்காகப் புகழப்பட்டவன் ஒருவனும் இல்லை; உள்ளங்கால் முதல் உச்சந்தலைமட்டும் அவனிடம் ஒரு குறையும் இல்லை; அவன் தலைமயிர் அவ்வளவு அடர்த்தியானது, வருடத்துக்கு ஒருமுறை அவன் அதை வெட்டும்போது அது இருநூறு சேக்கல் எடையிருந்தது. அவனுக்கு மூன்று மகன்களும் ஒரு மகளும் இருக்கிறார்கள்; அவன் அவளுக்குத் தாமார் என்று பெயரிடுகிறான்.
- 14:28–33 — ஒரு சந்திப்பும் இல்லாமல் இரண்டு வருடங்கள் கடந்துபோகின்றன. அப்சலோமின் அழைப்பை யோவாப் இருமுறை புறக்கணிக்கிறான்; ஆகவே அப்சலோம் தன் வேலைக்காரர்களைக் கொண்டு யோவாபின் வாற்கோதுமை வயலுக்குத் தீ வைக்கிறான். யோவாப் வந்து, அப்சலோமின் கோரிக்கையை ராஜாவிடம் கொண்டுசெல்லுகிறான்; தாவீது அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறான். அப்சலோம் தரைமட்டும் குனிந்து வணங்குகிறான்; ராஜா அவனை முத்தமிடுகிறான்.
முக்கிய வசனம்: 2 சாமுவேல் 14:14 · அதனால் என்ன: தரையில் சிந்தப்பட்ட தண்ணீரைப் பற்றிய ஞானமுள்ள பெண்ணின் வரி, மனிதனின் நிலையாமை பற்றிப் பழைய ஏற்பாட்டிலுள்ள மிகவும் கவனத்தை ஈர்க்கும் சித்திரங்களில் ஒன்று; நாடுகடத்தப்பட்டவர்களை வீட்டுக்குக் கொண்டுவரத் தேவன் வழிகளைக் கண்டுபிடிக்கிறார் என்ற நம்பிக்கையோடு அது இணைக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனாலும் தாவீதின் சொந்த ஒப்புரவு அரைமனதானது: தன் மகனைத் திரும்பவிடுகிறான், ஆனால் தூரத்திலேயே வைக்கிறான். ஒருபோதும் முழுமையாக வந்துசேராத மன்னிப்பு, ஓர் உறவை முன்பைவிட ஆபத்தானதாக விட்டுவிடலாம்.