இதற்குப்பின்பு, அப்சலோம் இரதங்களையும் குதிரைகளையும், தனக்கு முன்பாக ஓட ஐம்பது வீரர்களையும் சம்பாதித்தான் (v. 1) — முத்தமிடப்பட்ட மகன் செய்யும் முதல் காரியம் ராஜாவைப்போலத் தோன்றுவதுதான்; அதோனியாவும் சரியாக இதையே செய்வான் (1 இராஜாக்கள் 1:5), ராஜாக்கள் செய்வது இதுவே என்று சாமுவேல் எச்சரித்திருந்தான் (1 சாமுவேல் 8:11). பின்பு வாசல், அங்கே நியாயம் வழங்கப்பட்டது (உபாகமம் 16:18; ரூத் 4:1), காலைதோறும், தன்னிடம் இருக்கிற வழக்குக்காக வருகிற ஒவ்வொருவனிடமும்: இதோ, உன்னுடைய வழக்கு நேர்மையும் நியாயமுமாக இருக்கிறது; ஆனாலும் ராஜாவிடம் உன்னுடைய வழக்கை விசாரிப்பவர்கள் ஒருவரும் இல்லை. ஒவ்வொரு வழக்காளிக்கும் அவன் வெற்றிபெறுவான் என்றும், ராஜா அவனுக்குச் செவிகொடுக்கமாட்டார் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. தாவீதின் நியாயம் உண்மையில் தளர்ந்துபோயிருந்ததா என்பதைப் பாடம் சொல்லவில்லை; அவன் நியாயமும் நீதியும் செய்துவந்தான் என்று 8:15 சொன்னது, இந்த ஆய்வு அவ்விரண்டையும் அருகருகே நிற்கவிடுகிறது.

என்னை தேசத்திலே நியாயாதிபதியாக வைத்தால் நலமாக இருக்கும் ... நான் அவர்களுக்கு நியாயம் செய்யும்படி! அதிகாரத்தை விரும்பும் மனிதனின் மிகப் பழைய வாக்குறுதி இது: ஒவ்வொருவருடைய வழக்கும் நியாயமானதே, இப்போதைய ஆட்சியாளர் மட்டுமே உனக்கும் உன் உரிமைகளுக்கும் நடுவே நிற்கிறார். வசனம் 5 ஒரு தொடுதலைச் சேர்க்கிறது: யாராவது வணங்கும்போது, அப்சலோம் தன்னுடைய கையை நீட்டி அவனைத் தழுவி முத்தம் செய்வான் — 14:33-இன் முத்தம், கைமாற்றப்பட்டது. கதைசொல்லியின் தீர்ப்பு வசனம் 6-இல் இருக்கிறது: இப்படியாக அப்சலோம் ... இஸ்ரவேல் மனிதர்களுடைய இருதயத்தைக் கவர்ந்துகொண்டான். கவர்ந்துகொண்டான் — லாபானிடமிருந்து யாக்கோபு திருட்டுத்தனமாகப் போனதைக் குறிக்கும் சொல் (ஆதியாகமம் 31:20, அங்கே எபிரெயத்தில் இருதயத்தைத் திருடினான் என்று இருக்கிறது). இருதயங்கள் எடுக்கப்பட்டன, வெல்லப்படவில்லை.

இந்த ஆய்வு அந்த முறையின்மேல் நிற்கிறது, ஏனென்றால் அன்றுமுதல் ஒவ்வொரு மக்களைத் தூண்டிவிடும் வஞ்சகனின் முறையும் இதுவே. அப்சலோம் தன் தகப்பனைத் தாக்குவதில்லை; தன் தகப்பனின் குடிமக்களிடம் அனுதாபம் காட்டுகிறான். அவன் ஒவ்வொருவனிடமும் நீ எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவன் (v. 2) என்று கேட்கிறான் — ஒரு தனிப்பட்ட வார்த்தை, நினைவில் வைக்கப்பட்ட ஒரு பெயர். அவன் ஒருபோதும் ஒரு வழக்கையும் விசாரிப்பதில்லை; அந்த வழக்குக்கு என்ன கிடைக்கவேண்டும் என்பதை மட்டுமே சொல்லுகிறான். அவன் ராஜாவிடம் நியாயத்திற்காக வரும் இஸ்ரவேலர்களுக்கெல்லாம் இப்படியே செய்கிறான், ஒவ்வொரு நாளும், பல வருடங்களாக. விளைவு திருட்டாகச் சொல்லப்படுகிறது, ஏனென்றால் மக்களின் விசுவாசம் யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவருக்கே உரியது (5:3), அவன் தன் வீட்டில் உட்கார்ந்திருக்கும்போது முகஸ்துதியினால் அது அவனிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டது.

கதைசொல்லி அமைத்திருக்கும் முரணையும் வாசகர்கள் கேட்கவேண்டும். 14-ஆம் அதிகாரத்தில் ராஜா அப்சலோமுக்கு அவன் சம்பாதிக்காத நியாயத்தைக் கொடுத்தான், 15-ஆம் அதிகாரத்தில் அப்சலோம் ராஜா யாருக்கும் நியாயமே செய்வதில்லை என்று குற்றஞ்சாட்டுகிறான். நியாயப்பிரமாணத்தின் தண்டனையிலிருந்து தப்புவிக்கப்பட்ட மகன், தன்னைத் தப்புவித்தவனைச் சிங்காசனத்திலிருந்து இறக்க நியாயப்பிரமாணத்தின் மொழியையே — வழக்கு ... நியாயம் — பயன்படுத்துகிறான். பாடம் சொல்லுகிற அளவில் தாவீது இவற்றில் எதையும் காணவில்லை என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது; அவனுக்குக் கிடைக்கும் முதல் செய்தி 15:13, இஸ்ரவேலில் ஒவ்வொருவருடைய இருதயமும் அப்சலோமைச் சார்ந்துப்போகிறது, எல்லாம் முடிந்தபின்பு. கவனிக்காமல் இருக்கிற மனிதனிடமிருந்து, எல்லோருக்கும் முன்பாக, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இருதயத்தைத் திருடமுடியும்.

நாற்பது வருடங்கள் சென்றபின்பு — தமிழ் IRV-யும் இங்கே நாற்பது என்றே வாசிக்கிறது — நன்கு அறியப்பட்ட ஒரு சிக்கல். நாற்பது வருடங்கள் எதிலிருந்து? தாவீது மொத்தம் நாற்பது வருடங்கள் ஆட்சிசெய்தான் (5:4), அப்சலோம் முதல் ஏழு வருடங்களுக்குள் எப்ரோனிலே பிறந்தான் (3:2-3); நாற்பது வருடங்கள் அவனுடைய சதியின் காலமாக இருக்கமுடியாது. நிலையான எபிரெயப் பாடம் நாற்பது என்று வாசிக்கிறது; செப்டுவஜின்டின் சில பிரதிகளும், சீரிய மொழிபெயர்ப்பும், ஜொசிஃபஸும் நான்கு என்று வாசிக்கின்றன, அநேகர் அதையே மூலம் என்று கருதுகிறார்கள் — முத்தத்திற்குப் பின் இருதயங்களைத் திருடிய நான்கு வருடங்கள். மற்றவர்கள் தாவீதின் அபிஷேகத்திலிருந்தோ வேறொரு கட்டத்திலிருந்தோ கணக்கிடுகிறார்கள். இந்த ஆய்வு அந்தச் சிக்கலைக் குறிப்பிட்டு, உறுதியாகச் சொல்லாமல், எளிய பொருளாக நான்கு பக்கம் சாய்கிறது; எபிரெயத்தில் இருப்பதையே KJV உண்மையாகக் கொடுக்கிறது.

நான் யெகோவாவுக்கு செய்த என்னுடைய பொருத்தனையை எப்ரோனில் செலுத்தும்படி நான் போக அனுமதிகொடும். சாக்கு பக்தி — சீரியா தேசத்தில் கெசூரில் குடியிருக்கும்போது (v. 8) செய்த ஒரு பொருத்தனை, யெகோவா என்னை எருசலேமிற்குத் திரும்பி வரச்செய்தால், யெகோவாவுக்கு ஆராதனை செய்வேன் என்று. எப்ரோன் அப்சலோமின் பிறப்பிடம், தாவீதின் முதல் தலைநகரம், சிங்காசனம் எருசலேமுக்கு மாறியபோது தான் புறக்கணிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்திருக்கக்கூடிய பட்டணம் — ஒரு சாதுரியமான தெரிவு. ராஜா சமாதானத்தோடு போ (v. 9) என்று பதில் சொல்லுகிறான், அந்த வார்த்தைகளை வாசகர்கள் ஏறக்குறையத் தாங்கமுடியாதவையாகக் கண்டிருக்கிறார்கள். 13-ஆம் அதிகாரத்தில் தாவீது ஒரு வியாதியான மகனாலும், அதே அதிகாரத்தில் ஒரு விருந்தாலும் ஏமாற்றப்பட்டான்; இங்கே மூன்றாம் முறையாக ஒரு மகனின் வேண்டுகோள் ஒரு கண்ணி, தகப்பன் சரி என்கிறான்.

எக்காளம், அப்சலோம் எப்ரோனிலே ராஜாவானான் (v. 10) என்ற முழக்கம், எருசலேமிலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட 200 பேர் ... வஞ்சகம் இல்லாமல் — ஒன்றும் அறியாமற்போன அழைக்கப்பட்ட விருந்தினர் (v. 11), அந்தக் கலகத்திற்கு மதிப்பான தோற்றத்தைக் கொடுக்கும் ஒரு கூட்டம். பின்பு அதிகாரம் திரும்புகிற பெயர்: யூதாவின் மலைநாட்டிலுள்ள கீலோவிலிருந்து (யோசுவா 15:51) தாவீதின் ஆலோசனைக்காரனான அகித்தோப்பேல் என்னும் கிலோனியன், அப்சலோம் பலிகளைச் செலுத்தும்போது வரவழைக்கப்பட்டான் — கலகம் தொடங்கும்போதே பொருத்தனை செலுத்தப்படுகிறது. அப்படியே கட்டுப்பாடு பெலத்து. அகித்தோப்பேல் பக்கம் மாறுவதே தாவீது அதிகமாக உணரப்போகும் கணம் (v. 31), கதைசொல்லி அதை விளக்காமல் பதிவுசெய்கிறான்.

வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக ஒரு காரணத்தைத் தேடியிருக்கிறார்கள். 23:34 பராக்கிரமசாலிகளில் கீலோனியனான அகித்தோப்பேலின் மகன் எலியாம் என்பவனைக் குறிப்பிடுகிறது, 11:3 பத்சேபாளை எலியாமின் மகள் என்று அழைத்தது; அந்த இரண்டு எலியாம்களும் ஒருவரே என்றால், அகித்தோப்பேல் பத்சேபாளின் தாத்தா, உரியாவின் மரணம் அவனுடைய குடும்பத்திற்குள் நடந்தது. பாடம் இதை உறுதிப்படுத்தவுமில்லை மறுக்கவுமில்லை, இந்த ஆய்வு இதைப் பலரைக் கவர்ந்த ஒரு சாத்தியமாக முன்வைக்கிறது. சங்கீதங்கள் 55:12-14 — என்னுடைய வழிகாட்டியும், என்னுடைய தோழனுமாகிய நீயே ... நாம் ஒன்றாக, இன்பமான ஆலோசனைசெய்து — பாரம்பரியமாக அகித்தோப்பேலைக் குறித்து வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது, அந்தச் சங்கீதம் யாருடைய பெயரையும் சொல்லாவிட்டாலும்; இந்த ஆய்வு அதை ஒரு பாரம்பரியமாக முன்வைத்து, அது விவரிக்கும் காயம் இதுவே என்று கவனிக்கிறது.

தாவீதின் தீர்மானம் உடனடியானது: எழுந்து ஓடிப்போவோம் (v. 14) — தன் உயிருக்காக மட்டுமல்ல, நகரத்தைக் கூர்மையான பட்டயத்தால் அழிக்காதபடி; அவன் எருசலேமைப் போர்க்களமாக்கமாட்டான். வீட்டார் புறப்படுகிறார்கள், மறுமனையாட்டிகளான பத்து பெண்களை வீட்டைக்காக்க வைக்கிறான் (v. 16) — 16:22-இல் அவர்களை நினைவுகூருங்கள். அவனுடைய சொந்தக் காவற்படை அவனுக்கு முன்பாகக் கடந்துபோகிறது: கிரேத்தியர்கள் யாவரும், பிலேத்தியர்கள் யாவரும் ... அறுநூறுபேர்களான கித்தியர்கள் எல்லோரும் (v. 18), 8:18-இன் அந்நியக் காவற்படை, அவர்களுக்குள் கித்தியனான ஈத்தாய், நேற்றுதானே வந்த காத் ஊரைச் சேர்ந்த ஒரு பெலிஸ்தன். ராஜா அவனைத் திரும்பிப்போகச் சொல்லுகிறான்: நீ அந்நிய தேசத்தை சேர்ந்தவன் ... கிருபையும் உண்மையும் உன்னோடு இருப்பதாக (vv. 19-20) — ஹெசெத், எமெத், யெகோவாவின் சொந்த இணை.

ஈத்தாயின் பதில் வேதத்தின் மகத்தான ஆணைகளில் ஒன்று: ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவன் எங்கேயிருப்பாரோ, அங்கே உமது அடியானும், செத்தாலும் பிழைத்தாலும், இருப்பான் என்று யெகோவாவுடைய ஜீவனையும் ராஜாவான என் ஆண்டவனுடைய ஜீவனையும் கொண்டு சொல்லுகிறேன். இது நகோமியிடம் ரூத் செய்த ஆணை (ரூத் 1:16-17), ஒரு போர்வீரனின் வாயில், ரூத்தின் ஆணையைப்போலவே இதுவும் ஒரு அந்நியனுடையது. வாசகர்கள் இந்த அதிகாரத்தின் அளவை உணரவேண்டும்: தாவீதின் சொந்த ஆலோசனைக்காரன் அப்சலோமிடம் போய்விட்டான், ஒரு பெலிஸ்தன் அவனோடு சாக யெகோவாவின்மேல் ஆணையிடுகிறான். தாவீது இணங்குகிறான் — நடந்துவா — ஈத்தாய் அவனோடு இருக்கிற எல்லாப் பிள்ளைகளும் கூடக் கடந்துபோகிறான் (v. 22); 18:2-இல் அவன் படையில் மூன்றில் ஒரு பிரிவுக்குத் தலைவனாவான். இந்தப் புத்தகத்தில் விசுவாசம், இரத்த உறவு எதிர்பார்க்கும் இடத்தில் காணப்படுவதில்லை.

தேசத்தார்கள் எல்லோரும் உரத்த சத்தமிட்டு அழுதார்கள்; ராஜா கீதரோன் ஆற்றைக் கடந்து வனாந்திரத்திற்குப் போகிற வழியே போகிறான் (v. 23). பின்பு சாதோக்கும் தேவனுடைய உடன்படிக்கைப் பெட்டியை அவனோடு இருந்து சுமக்கிற எல்லா லேவியர்களும் (v. 24) — இஸ்ரவேல் ஒருகாலத்தில் அதைப் போருக்குச் சுமந்துபோனதுபோல (1 சாமுவேல் 4:3), ராஜாவோடு போகும்படி ஆசாரியர்கள் பெட்டியை வெளியே கொண்டுவந்திருக்கிறார்கள். தாவீது அதைத் திருப்பி அனுப்புகிறான். தேவனுடைய பெட்டியை நகரத்திற்குத் திரும்பக் கொண்டுபோ; யெகோவாவுடைய கண்களில் எனக்குக் கிருபை கிடைத்தால், நான் அதையும் அவர் தங்கும் இடத்தையும் பார்ப்பதற்கு, என்னைத் திரும்ப வரச்செய்வார் (v. 25). அவன் பெட்டியை ஒரு தாயத்தைப்போலப் பயன்படுத்தமாட்டான், தேவனுடைய பிரசன்னத்தைத் தன் காரியத்திற்குப் பணயமாகப் பிடித்துவைக்கமாட்டான். அங்கே யார் அமர்ந்திருந்தாலும், பெட்டியின் இடம் எருசலேமே.

அவர்: உன்மேல் எனக்குப் பிரியமில்லை என்று சொன்னால், இதோ, இங்கே இருக்கிறேன்; அவர் தம்முடைய பார்வைக்கு நலமானபடி எனக்குச் செய்வாராக. இதுவே அதிகாரத்தின் இருதயம், ஓடிப்போகும் காலத்தில் தாவீதின் முழு நடத்தைக்கும் திறவுகோல். அவன் ஏன் இந்த வழியில் இருக்கிறான் என்று அவனுக்குத் தெரியும் — உன் சொந்த வீட்டிலிருந்தே என்று நாத்தான் சொன்னான் — அவன் தன் உரிமைகளுக்காக வாதாடுவதில்லை; ஏலியின் வார்த்தைகளோடும் (1 சாமுவேல் 3:18) யோவாபின் வார்த்தைகளோடும் (10:12) தன்னைத் தேவனுடைய கையில் ஒப்புக்கொடுக்கிறான். நழுவிப்போகும் எல்லாவற்றையும் பிடித்துக்கொள்ள முயன்ற சவுலிலிருந்து உள்ள வேறுபாட்டை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. சிங்காசனம் போனபின்பும் இதோ, இங்கே இருக்கிறேன் என்று சொல்லக்கூடிய ராஜா, மாடியின்மேல் இருந்ததைவிட யெகோவாவுக்கு அதிகச் சமீபமாக இருக்கிறான். வசனம் 27, நீ ஞானதிருஷ்டிக்காரன் அல்லவோ?, எபிரெயத்தில் தெளிவற்றது — சிலர் பார் என்று வாசிக்கிறார்கள் — ஆனால் பொருள் என்னவென்றால், சாதோக் கவனித்துக்கொண்டிருந்து தன் மகன்கள் மூலம் செய்தி அனுப்புவான்.

ஒலிவமலையின்மேல் ஏறும் வழி — நகரத்திற்குக் கிழக்கே கீதரோனுக்கு அப்பாலுள்ள மலை, வேதத்தில் அதன் பெயர் இங்கேதான் முதல்முறையாக வருகிறது. ராஜா அதில் தன்னுடைய முகத்தை மூடி, வெறுங்காலால் நடந்து அழுதுகொண்டு ஏறுகிறான்: துக்கத்தின் வெட்கத்தின் அடையாளங்கள் (ஒப்பிடுக எரேமியா 14:3-4; எசேக்கியேல் 24:17; மீகா 1:8), கூட்டம் முழுவதும் முகத்தை மூடி அழுதுகொண்டு ஏறினார்கள். இது எப்படிப்பட்ட துக்கம் என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. இது அநீதிக்கு உள்ளான மனிதனின் துக்கமல்ல; 12-ஆம் அதிகாரத்தின் தீர்ப்பு நிறைவேற்றப்படுகிறது என்று அறிந்து, அதைத் தன் கால்களில் நின்று ஏற்றுக்கொள்ளும் மனிதனின் துக்கம். சங்கீதம் 3-இன் தலைப்பு, தன் மகனாகிய அப்சலோமிடமிருந்து தப்பிச் சென்றபோது, அந்தச் சங்கீதத்தை இங்கே வைக்கிறது; அதைப் பின்பற்றினால், நான் படுத்து தூங்கினேன்; விழித்துக்கொண்டேன்; யெகோவா என்னைத் தாங்குகிறார் என்பது இந்த வழியில்தான் பாடப்பட்டது.

தம்முடைய சொந்த நகரத்தால் புறக்கணிக்கப்பட்டு, கீதரோனைக் கடந்து துக்கத்தோடு ஒலிவமலையில் ஏறின இன்னொருவரின் நிழலை அநேகர் இந்தக் காட்சியில் கண்டிருக்கிறார்கள் (யோவான் 18:1; லூக்கா 19:41; 22:39). இந்த ஆய்வு அதைத் திருச்சபையின் வாசிப்பாக முன்வைக்கிறது, தெளிவான வேறுபாட்டைக் கண்முன் வைத்துக்கொண்டு: தாவீது தன் சொந்தப் பாவத்தின் கீழ் ஏறுகிறான், கிறிஸ்து நம்முடைய பாவத்தின் கீழ் ஏறுகிறார். முன்னடையாள விளக்கமின்றியே பாடம் கொடுப்பது, தன் மிகத் தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கும் ஒரு ராஜா, இந்தப் புத்தகத்தில் தன் மிகச் சிறந்த நிலையிலும் இருக்கிறான் என்பதே — கசப்பில்லை, பழிவாங்கும் திட்டமில்லை, ஒரு ஜெபம் (v. 31), ஒரு தந்திரம் (v. 34), மக்கள் அவனுக்காக அல்ல, அவனோடு சேர்ந்து அழுகிறார்கள். கதைசொல்லி அவனுக்குச் சிங்காசனத்தில் கொடுத்ததைவிட இந்த மலையின்மேல் அதிக மாண்பைக் கொடுக்கிறான்.

அப்சலோமோடு சதி செய்தவர்களுடன் அகித்தோப்பேலும் சேர்ந்திருக்கிறான். இந்தச் செய்தி மலையின்மேல் வருகிறது, தாவீதின் பதில் ஒரு வரி ஜெபம்: யெகோவாவே, அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையை ... — அதை அறிவீனமாக்கும்படி. அவன் அகித்தோப்பேலின் மரணத்தையோ அப்சலோமின் தோல்வியையோ கேட்கவில்லை; தான் அஞ்சுகிற அந்த ஒரே அறிவு இலக்குத் தவறும்படி கேட்கிறான். அந்த அறிவின் மதிப்பு என்ன என்பதை 16:23 சொல்லும் — தேவனுடைய வாக்கைப்போல இருந்தது — 17:14 பதிலைப் பதிவுசெய்யும்: அகித்தோப்பேலின் நல்ல ஆலோசனையை அழிக்கிறதற்கு யெகோவா கட்டளையிட்டார். முழுக் கலகமும் திரும்பும் அச்சாணியாக இந்த ஆய்வு இந்த வசனத்தைக் குறிக்கிறது, அது ஒரு ஜெபம்.

பின்பு, தாவீது மலையின் உச்சிவரை வந்து, அங்கே தேவனைத் தொழுதுகொண்டபோது (v. 32), பதில் அவனை நோக்கி நடந்துவரத் தொடங்குகிறது: அற்கியனான ஊசாய், தாவீதின் நண்பன் (v. 37 — அந்தச் சொற்றொடர் ஒரு அரசவைப் பட்டம், ஒப்பிடுக 1 இராஜாக்கள் 4:5), தன் ஆடையைக் கிழித்துக்கொண்டு. தாவீது அவனைத் திரும்ப அனுப்புகிறான் (vv. 33-34): அப்சலோமை நோக்கி: ராஜாவே, உம்முடைய வேலைக்காரனாக இருப்பேன் ... என்று சொன்னால், எனக்காக அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையை பயனற்றுப் போகும்படிச் செய்வாய். ஒரே மூச்சில் ஜெபமும் தந்திரமும்; அந்த ஆலோசனையை வீணாக்கும்படி தேவனிடம் கேட்ட மனிதனே, அதை அப்படி ஆக்க ஒரு மனிதனையும் அனுப்புகிறான். இந்த ஆய்வு இதில் முரண்பாட்டைக் காணவில்லை. வசனங்கள் 35-36 அந்தச் சங்கிலியை அமைக்கின்றன — ஊசாயிடமிருந்து ஆசாரியர்களுக்கு, ஆசாரியர்களின் மகன்களிடமிருந்து தாவீதுக்கு — அதை 17-ஆம் அதிகாரம் பயன்படுத்தும்.

அதிகாரம் ஒரே வாக்கியத்தில் இரண்டு வருகைகளோடு முடிகிறது: அப்படியே தாவீதின் நண்பனான ஊசாய் எருசலேமுக்கு வந்தான்; அப்சலோமும் எருசலேமிற்கு வந்தான். ஒற்றனும் சிங்காசனத்தை அபகரிப்பவனும் ஒன்றாக நுழைகிறார்கள், 16-ஆம் அதிகாரம் தொடங்குவதற்கு முன்பே, போய்விட்ட ராஜா யாரையோ பின்னால் விட்டுச்சென்றிருக்கிறான் என்று வாசகன் அறியும்படி கதைசொல்லி அவர்களை அருகருகே வைக்கிறான். தாவீதின் நண்பன் என்பது வேண்டுமென்றே சொல்லப்பட்டது; 16:17-இல் அப்சலோம் அந்தச் சொல்லை அவன்மேலேயே திருப்பி எறிவான் — உன்னுடைய நண்பன்மேல் உனக்கு இருக்கிற தயவு இதுதானோ? ஊசாய் செய்யும்படி அனுப்பப்பட்ட வஞ்சகம், மருத்துவச்சிகளுடையதும் ராகாபுடையதும் போலவே, விமர்சனமின்றிப் பதிவுசெய்யப்பட்டிருக்கிறது என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது; பாடம் விளைவை அங்கீகரிக்கிறது, வழிமுறைகளுக்கு மதிப்பெண் போட நிற்பதில்லை.

வாசகர்கள் சற்றுப் பின்வாங்கி அதிகாரத்தை முழுமையாகக் காணவேண்டும். அது வாசலில் இருதயங்களைத் திருடும் ஒரு இளவரசனோடு தொடங்கியது; தன் நகரத்தை விட்டுக்கொடுத்து, பெட்டியைத் திருப்பி அனுப்பி, தேவனைப் பயன்படுத்த மறுத்து, ஒரு ஜெபம் செய்து, மூன்று நண்பர்களை — ஒரு பெலிஸ்தன், ஒரு ஆசாரியன், ஒரு அற்கியன் — வைத்துக்கொண்ட மலையின்மேலுள்ள ஒரு ராஜாவோடு முடிகிறது, அவர்களில் ஒருவரும் அவனுடைய சொந்த வீட்டைச் சேர்ந்தவரல்ல. நாத்தானின் தீர்ப்பு இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோருக்கும் முன்பாகவும், சூரியனுக்கு முன்பாகவும் (12:12) நிறைவேற்றப்படுகிறது, அதன் கீழிருக்கும் மனிதன் அவர் தம்முடைய பார்வைக்கு நலமானபடி எனக்குச் செய்வாராக என்று சொல்லியிருக்கிறான். தேவன் அசட்டைபண்ணாத மனந்திரும்புதலின் நிலையாகத் திருச்சபை இதை வாசித்திருக்கிறது; அவர் அசட்டைபண்ணவில்லை என்பதைப் புத்தகம் 17:14-இல் காட்டும்.