ராஜாவின் இருதயம் அப்சலோமின் மேல் இன்னும் நினைவாக இருக்கிறதைச் செருயாவின் மகன் யோவாப் கண்டு (v. 1) — 13:39-இன் இருதயம், தாவீதை எல்லோரையும்விட நன்றாக வாசிக்கும் மனிதனால் வாசிக்கப்படுகிறது. தெக்கோவா பெத்லெகேமுக்குத் தெற்கே உள்ள ஒரு கிராமம், ஆமோஸின் ஊர் (ஆமோஸ் 1:1); அங்கேயுள்ள புத்தியுள்ள ஒரு பெண், 20:16-இல் உள்ள ஆபேலின் புத்தியுள்ள பெண்ணைப்போல, எல்லோருக்கும் தெரிந்த ஒருத்தி, அவளுடைய பேச்சுக்கு எடை உண்டு. யோவாப் அவளை நீண்டகாலமாகத் துக்கம் கொண்டாடுகிறவளைப்போல உடுத்துவித்து, அவள் சொல்லவேண்டிய வார்த்தைகளை யோவாப் அவளிடம் சொன்னான் (v. 3). அவன் நாத்தானின் முறையைக் கற்றிருக்கிறான்: தன் சொந்த வழக்கைக் காணமுடியாத ராஜா ஒரு கதையில் அதை நியாயந்தீர்க்கக்கூடும் (12:1-7). அந்த முறை தீர்க்கதரிசியுடையது; நோக்கம் யோவாபுடையது என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

ஏன் யோவாப்? பாடம் சொல்லுவதில்லை. வாசகர்கள் அரசியல் சாமர்த்தியத்தை ஊகித்திருக்கிறார்கள் — நாடுகடத்தப்பட்ட வாரிசு ஒரு ஆபத்து, ராஜாவின் துக்கம் ஒரு பலவீனம் — அல்லது உடைந்துகொண்டிருக்கும் இருதயத்தைத் தான் காணமுடிந்த ஒரு எஜமான்மேல் உள்ள விசுவாசத்தை. இந்த ஆய்வு இரண்டையும் திறந்தே வைத்து, புத்தகம் காட்டப்போவதைக் கவனிக்கிறது: அப்சலோமை வீட்டுக்குக் கொண்டுவரும் மனிதனே அவனுடைய மார்பில் மூன்று ஈட்டிகளைக் குத்துவான் (18:14), பின்பு அவனுக்காகத் துக்கப்பட்டதற்காக ராஜாவைக் கடிந்துகொள்வான் (19:5-7). யோவாப் தனக்குப் புரிந்தபடி சிங்காசனத்திற்குச் சேவை செய்கிறான், அப்சலோம் மனந்திரும்பினானா என்று இந்த அதிகாரத்தில் எதுவும் கேட்பதில்லை. அந்த மவுனமே அதிகாரத்தின் பலவீனம், அடுத்த மூன்று அதிகாரங்கள் அதன் விலை.

கதை (vv. 5-7): ஒரு விதவை, இரண்டு மகன்கள், அவர்கள் இருவரும் வெளியிலே சண்டையிட்டு, அவர்களை விலக்க ஒருவரும் இல்லாதபடியால், ஒருவன் மற்றவனை அடித்துக் கொன்றுபோட்டான். வாசகர்கள் இதில் வயல்வெளியில் நடந்த காயீன் ஆபேலைக் கேட்பார்கள் (ஆதியாகமம் 4:8). இப்போது வம்சத்தார்கள் எல்லோரும் உயிரோடிருப்பவனை இரத்தப்பழி வாங்குகிறவனுக்காகக் கேட்கிறார்கள் — நியாயப்பிரமாணத்தின் சொந்த ஏற்பாடு (எண்ணாகமம் 35:19; உபாகமம் 19:12) — நீதி செய்யப்பட்டால், எனக்கு இன்னும் மீதியாக இருக்கிற கடைசியாக எரிகிற சிறு நெருப்பையும் அணைத்துப்போட, தன் கணவனுக்குப் பெயரும் மீதியும் இல்லாமல் செய்வார்கள் என்று அந்த விதவை கெஞ்சுகிறாள். இது உண்மையான இக்கட்டு, ராஜா நியாயப்பிரமாணத்தின் எழுத்தைவிட இரக்கத்தைத் தெரிந்துகொள்ளும்படி கட்டமைக்கப்பட்டது, தாவீது அப்படியே செய்கிறான் (v. 8, v. 10).

அந்த உவமை அப்சலோமுக்கு எங்கே பொருந்துகிறது, எங்கே பொருந்தவில்லை என்பதை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. வடிவத்தில் பொருந்துகிறது: ஒரு சகோதரன் கொல்லப்பட்டான், ஒருவன் உயிரோடிருக்கிறான், அவனுடைய உயிருக்கான கோரிக்கை, ஒரு வம்சம் ஆபத்தில். இருதயத்தில் பொருந்தவில்லை: அந்த மகன்கள் சண்டையிட்டு, விலக்க ஒருவரும் இல்லாதபடியால், வெளியிலே ஒரு சண்டை; அப்சலோமோ இரண்டு வருடங்கள் தன் சகோதரனின் மரணத்தைத் திட்டமிட்டு, ஒரு விருந்தில் கட்டளையிட்டான் (13:28). மன்னிப்பைப் பெறுவதற்காக யோவாபின் கதை குற்றத்தை மென்மையாக்குகிறது; 12-ஆம் அதிகாரத்தில் சத்தியத்திற்குள் நடத்தப்பட்ட தாவீது, இங்கே அதைக் கடந்து நடத்தப்படுகிறான். வாசகர்கள் இரண்டு உவமைகளையும் ஒன்றாகப் பார்த்து, அவற்றில் ஒன்று மட்டுமே யெகோவாவால் அனுப்பப்பட்டது என்பதைக் கவனிக்கவேண்டும்.

அவள் அவனை ஆணையிடும்படி நெருக்குகிறாள், ஆணையையும் பெற்றுக்கொள்கிறாள்: உன் மகனுடைய தலைமுடியில் ஒன்றும் தரையில் விழுவதில்லை என்று யெகோவாவின் ஜீவனைக்கொண்டு சொல்லுகிறேன். சவுலின் அவசரமான ஆணையிலிருந்து யோனத்தானைக் காப்பாற்ற மக்கள் பயன்படுத்தின சூத்திரம் இதுவே (1 சாமுவேல் 14:45), சாலொமோன் அதோனியாவுக்கு இதைப் பயன்படுத்துவான் (1 இராஜாக்கள் 1:52). யாருடைய மகனைக் குறித்துப் பேசப்படுகிறது என்று அறியும் முன்பே, ராஜா இப்போது யெகோவாவின் நாமத்தில் சகோதரனைக் கொன்றவனுக்குப் பாதுகாப்பு ஆணையிட்டுவிட்டான்; 12:5-இல் போலவே, ஒரு கதையின்மேல் தாவீது கொடுத்த தீர்ப்பு தன்மேலேயே தீர்ப்பாகிறது. 9-ஆம் வசனம், அந்தப் பழி என்மேலும் என்னுடைய தகப்பன் குடும்பத்தின்மேலும் சுமரட்டும், அபிகாயிலின் வார்த்தை (1 சாமுவேல் 25:24) — ராஜா சுதந்திரமாக இருக்கும்படி அந்தப் பெண் வேண்டுதலின் பழியைத் தன்மேல் ஏற்றுக்கொள்கிறாள்.

பின்பு திருப்பம் (vv. 12-13): பின்னே ஏன் தேவனுடைய மக்களுக்கு எதிராக இப்படிப்பட்ட நினைவை நீர் கொண்டிருக்கிறீர், துரத்தப்பட்ட தம்முடைய மகனை ராஜா திரும்ப அழைக்காததாலே, ராஜா இப்பொழுது சொன்ன வார்த்தையால் குற்றமுள்ளவரைப்போல் இருக்கிறார். அந்தத் துரத்தப்பட்டவன் அப்சலோம். தேவனுடைய மக்களுக்கு எதிராக என்பதன் பொருள் விளக்கப்படவில்லை — மக்கள் தங்கள் வாரிசை இழப்பது என்றும், தன் சொந்தத் தீர்ப்புக்கே முரணாக இருக்கும் ராஜாவால் வரும் தீங்கு என்றும் வாசகர்கள் எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் — இந்த ஆய்வு அதைத் திறந்தே விடுகிறது. இந்த நகர்வு நாத்தானின் நீயே அந்த மனிதன் என்பதன் மென்மையான தொனி: ராஜா ஒரு அந்நியப் பெண்ணின் மகனைக் காப்பாற்றிவிட்டான், தன் சொந்த மகனைக் கெசூரில் விட்டுவைத்திருக்கிறான்.

அதிகாரத்தின் மகத்தான வசனம், கடினமான வசனமும் கூட. நாம் மரிப்பது நிச்சயம், திரும்பச் சேர்க்கக்கூடாதபடி, தரையிலே சிந்தப்படுகிற தண்ணீரைப்போல் இருக்கிறோம் — குழந்தையைக் குறித்துத் தாவீது சொன்னதுபோல (12:23), அம்னோனைத் திரும்பக் கொண்டுவர முடியாது; உயிரோடிருக்கும் மகனை நாடுகடத்தலில் விட்டுவைப்பதால் எந்தப் பயனும் இல்லை. பின்பு, ஆங்கில (KJV) பாடத்தில்: தேவன் ஒருவரையும் பட்சபாதமாகப் பார்ப்பதில்லை; ஆனாலும் துரத்தப்பட்டவன் தம்மைவிட்டு விலக்கப்படாதபடி அவர் வழிகளை யோசிக்கிறார். நடுப்பகுதியின் எபிரெயம் கடினமானது; நேரடியாக அது தேவன் ஜீவனை எடுத்துக்கொள்வதில்லை என்று வாசிக்கிறது, அநேகர் முழு வாக்கியத்தையும் இப்படி மொழிபெயர்க்கிறார்கள்: தேவன் ஒரு ஜீவனை எடுத்துக்கொள்ளமாட்டார், ஆனால் துரத்தப்பட்டவன் தம்மைவிட்டுத் தள்ளப்படாதபடி வழிகளை யோசிக்கிறார். KJV அந்த மரபுத்தொடரைப் பட்சபாதம் காட்டாமை என்று வாசிக்கிறது. இந்த ஆய்வு இரண்டையும் தருகிறது; கடைசிப் பகுதி ஒன்றே.

அவள் என்ன சொல்லுகிறாள்? மிக எளிய நிலையில், தேவனே தம்மைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டவர்களைத் துரத்தப்பட்டவர்களாகவே விட்டுவிடுவதில்லை, அப்சலோம் விஷயத்தில் ராஜா அவரைப் பின்பற்றவேண்டும். திருச்சபை இதில் இன்னும் அதிகமாகக் கேட்டிருக்கிறது — துரத்தப்பட்டவர்களை வீட்டுக்குக் கொண்டுவர வழிகளை யோசிக்கும் தேவனின் முழு நற்செய்தி — இந்த ஆய்வு அதைத் திருச்சபையின் வாசிப்பாக, ஒரு எச்சரிக்கையோடு முன்வைக்கிறது. மனந்திரும்பாத ஒரு கொலைகாரனுக்கு மன்னிப்பைப் பெற்றுத்தருவதற்காக இந்த வார்த்தைகளை யோவாப் அவள் வாயில் வைத்தான், அந்த மன்னிப்பின் விலை என்ன என்பதை 15-18 அதிகாரங்கள் காட்டுகின்றன. தம்மைவிட்டுத் துரத்தப்பட்டவர்களுக்காகத் தேவன் யோசித்த வழி ஒரு உவமையும் ஒரு முத்தமும் அல்ல; அது ஒரு சிலுவை. இந்த வசனம் தேவனைக் குறித்து உண்மையானது; இங்கே அது அதைவிடக் குறைவான ஒன்றுக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

நன்மையையும் தீமையையும் கேட்கும்படி, ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவன் தேவனுடைய தூதனைப்போல இருக்கிறார் — அக்காலத்து அரசவை முகஸ்துதி, ஆகீஸ் தாவீதைக் குறித்துச் சொன்னது (1 சாமுவேல் 29:9), பின்பு மேவிபோசேத் சொன்னது (19:27), இங்கே 20-ஆம் வசனத்தில் இன்னும் விரிவாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது: தேசத்தில் நடக்கிறதையெல்லாம் அறிய. அந்தப் பெண் இதை இரண்டு முறை சொல்லுகிறாள், இரண்டாம் முறை அது ஏறக்குறைய ஒரு புன்னகை, ஏனென்றால் ராஜா இப்போதுதான் அவளைக் கண்டுபிடித்துவிட்டான்: இதற்கெல்லாம் யோவாப் உனக்கு உதவியாக இருக்கவில்லையா? (v. 19). அவள் உடனே ஒப்புக்கொள்கிறாள் — அவனே இந்த எல்லா வார்த்தைகளையும் உமது அடியாளின் வாயிலிருந்து சொல்ல வைத்தான் — அந்தச் சூழ்ச்சியைக் கண்டுகொண்ட ராஜா, ஆனாலும் அதற்கு இணங்குகிறான்.

இதோ, இந்தக் காரியத்தைச் செய்கிறேன், நீ போய் அப்சலோம் என்னும் வாலிபனைத் திரும்ப அழைத்துக்கொண்டுவா (v. 21). யோவாப் முகங்குப்புற விழுந்து அவனுக்கு நன்றி சொல்லுகிறான் (v. 22). பாடம் திறந்து விடும் கேள்வியை இந்த ஆய்வு கேட்கிறது: அது சரியா? நியாயப்பிரமாணத்தின்படி அப்சலோம் ஒரு கொலைகாரன், நியாயந்தீர்க்கப்படாதவன், மனந்திரும்பாதவன்; ராஜா வாதத்தால் இணங்கவைக்கப்பட்டான், உணர்த்தப்படவில்லை, தீர்ப்பு நீதியில்லாத இரக்கம். தாவீது தவறினான் என்று வேதம் சொல்லுவதில்லை, இந்த ஆய்வும் சொல்லுவதில்லை; அடுத்த அதிகாரம் இதற்குப்பின்பு, அப்சலோம் இரதங்களையும்... சம்பாதித்தான் என்று தொடங்குகிறது என்பதைக் கவனித்து, மன்னிக்கப்படுகிறவனிடம் எதையும் கேட்காத மன்னிப்பு எதைப் பிறப்பிக்கக்கூடும் என்பதை வாசகரே நிறுத்துப்பார்க்கும்படி விடுகிறது.

அவன் என்னுடைய முகத்தைப் பார்க்கவேண்டியதில்லை; தன்னுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பிப் போகட்டும். யோவாப் அப்சலோமைக் கெசூரிலிருந்து எருசலேமுக்குக் கொண்டுவருகிறான் (v. 23), ராஜா பாதி வழியில் நின்றுவிடுகிறான்: மகன் திரும்ப அழைக்கப்பட்டான், ஆனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை, நியாயந்தீர்க்கப்படவுமில்லை, மன்னிக்கப்படவுமில்லை. ராஜாவின் முகத்தைப் பார்ப்பது என்பது அரசவையில் இடம் பெற்றிருப்பது (ஒப்பிடுக எஸ்தர் 1:14), யோசேப்பு தன் சகோதரர்களிடம் அதே மொழியைப் பயன்படுத்தினார் — உங்கள் சகோதரன் உங்களோடுகூட வராவிட்டால், நீங்கள் என் முகத்தைக் காண்பதில்லை (ஆதியாகமம் 43:3). தாவீது அதை இரண்டு வருடங்கள் (v. 28) மறுக்கிறான். வாசகர்கள் இதை இரண்டு தெரிவுகளிலும் மிக மோசமானது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள், புத்தகம் அவர்களை உறுதிப்படுத்துகிறது என்று இந்த ஆய்வு எண்ணுகிறது.

முழுமையடையாத மன்னிப்பு, மன்னிக்கப்பட்டவனுக்குள் மனக்குறையாக மாறுகிறது. 32-ஆம் வசனத்தில் அப்சலோமின் வார்த்தைகள் அதைக் காட்டுகின்றன: நான் ஏன் கெசூரிலிருந்து வந்தேன்; நான் அங்கே இருந்துவிட்டால் நலம்... என்மேல் குற்றம் இருந்தால் அவர் என்னைக் கொன்றுபோடட்டும். அது பாவ அறிக்கை அல்ல; அது ஒரு சவால், தனக்கு அநீதி செய்யப்பட்டதாக எண்ணும் ஒரு மனிதனின் குரல். அந்த அரைகுறை நடவடிக்கையால் தாவீது என்ன கருதினான் — ஒரு தகப்பனின் கோபமா, ஒரு ராஜாவின் எச்சரிக்கையா — என்பது இந்த ஆய்வுக்குத் தெரியாது, பாடமும் சொல்லுவதில்லை. அது காட்டுவது என்னவென்றால், கெசூரில் இருந்த மூன்று வருடங்கள் செய்யாததை எருசலேமில் இருந்த மவுனத்தின் இரண்டு வருடங்கள் செய்தன: அவை மகனைப் பகைவனாக்கின.

கதைசொல்லி அப்சலோமை விவரிக்க நிற்கிறார் (vv. 25-27), அது முழுவதும் வெளித்தோற்றமே: இஸ்ரவேலர்கள் அனைவருக்குள்ளும் அப்சலோமைப்போல் அழகுள்ளவனும் புகழப்பட்டவனும் இல்லை; உள்ளங்கால் தொடங்கி உச்சந்தலைவரை அவனில் ஒரு குறையும் இல்லாமல் இருந்தது, அவனுடைய தலைமுடி தனக்குப் பாரமாக இருப்பதால் ஒவ்வொரு வருடமும் சிரைக்கப்பட்டது, அதன் எடை ராஜாவுடைய அளவின்படி இருநூறு சேக்கல் — எடைக்கான ஒரு அரச அளவுகோல், வழக்கமான மதிப்பீடுகளின்படி இரண்டு கிலோகிராமுக்குச் சற்று அதிகம், ஆனாலும் பழங்கால எடைகள் நிச்சயமற்றவை, இந்த ஆய்வு அந்த எண்ணைத் தளர்வாகவே பிடித்துக்கொள்கிறது. வாசகர்கள், எல்லா மக்களும் அவனுடைய தோளிற்கு கீழ் இருந்தனர் என்று சொல்லப்பட்ட சவுலையும் (1 சாமுவேல் 9:2), மனிதன் முகத்தைப் பார்ப்பான் என்ற யெகோவாவின் வார்த்தையையும் (1 சாமுவேல் 16:7) நினைவுகூர்ந்திருக்கிறார்கள்.

பாடத்தைவிடத் திருச்சபையின் நினைவில் தலைமுடி அதிக முக்கியத்துவம் பெறும்: அப்சலோம் கர்வாலிமரத்தில் தன் தலை மாட்டிக்கொண்டு தொங்கும்போது (18:9), ஜொசிஃபஸ் முதற்கொண்டு வாசகர்கள் அது தலைமுடி என்று ஊகித்திருக்கிறார்கள், எபிரெயம் தலை என்றே சொல்லுகிறது என்று இந்த ஆய்வு அங்கே குறிப்பிடும். 27-ஆம் வசனம் அவனுக்கு மூன்று மகன்களும், தாமார் என்னும் பெயர்கொண்ட ஒரு மகளும் கொடுக்கிறது — 13-ஆம் அதிகாரத்தின் சகோதரியின் பெயர் — அது 18:18-இன் அருகே சங்கடமாக அமர்கிறது, அங்கே எனக்கு மகன் இல்லை என்று சொல்லி அவன் ஒரு தூணை நிறுத்துகிறான். அந்த மகன்கள் சிறுவயதிலேயே இறந்துபோனார்கள் என்று அநேகர் கருதுகிறார்கள்; பாடம் சொல்லுவதில்லை, புத்தகம் விடுவதுபோலவே இந்த ஆய்வும் அந்த இரண்டு வசனங்களையும் அருகருகே விடுகிறது.

அப்சலோம் இரண்டு முறை யோவாபுக்கு அழைப்பு கொடுக்கிறான், இரண்டு முறையும் அவன் வரமாட்டேன் என்றான் (v. 29) — அவனை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்த மனிதன் வேலையை முடிப்பதற்குப் பயன்படுத்தப்படமாட்டான். ஆகவே அப்சலோம் அவனுடைய வாற்கோதுமையைக் கொளுத்துகிறான். சிம்சோனின் நரிகளை அறிந்த வாசகர்கள் (நியாயாதிபதிகள் 15:4-5) அந்த உத்தியை அடையாளம் கண்டுகொள்வார்கள்; புதியது இலக்கு, ராஜாவின் சொந்தப் படைத்தலைவன். அது பலிக்கிறது: அப்பொழுது யோவாப் எழுந்து, அப்சலோமின் வீட்டிற்குள் போய் (v. 31). இந்த ஆய்வு அதிகாரத்தின் மாதிரியைக் கவனிக்கிறது — யோவாப் தாவீதை ஒரு உவமையால் அசைத்தான், அப்சலோம் யோவாபை நெருப்பால் அசைக்கிறான் — யார்மேல் எந்த நெம்புகோலை இழுக்கவேண்டும் என்பதை அப்சலோம் கற்றுக்கொண்டான். 15:1-6-இல் முழு இஸ்ரவேல்மேலும் அதே நெம்புகோலை இழுப்பான்.

இப்போதும் நான் ராஜாவின் முகத்தைப் பார்க்கட்டும்; என்மேல் குற்றம் இருந்தால் அவர் என்னைக் கொன்றுபோடட்டும் (v. 32). இந்த வார்த்தைகளுக்குக் கீழ்ப்படிதலின் வடிவமும் எதிர்ப்பின் உள்ளடக்கமும் உண்டு: தன் சகோதரனின் மரணத்தைத் திட்டமிட்டுக் கட்டளையிட்ட ஒரு மனிதன், அதைக் குற்றம் என்று அழைக்கும்படி ராஜாவுக்குச் சவால் விடுகிறான். அம்னோனுக்காகவோ தாமாருக்காகவோ எந்தத் துக்கமும் அதிகாரத்தில் பதிவுசெய்யப்படவில்லை; தாமார் என்னும் மகள் (v. 27) அதற்கு மிக நெருக்கமானது. 33-ஆம் வசனத்தை வாசிப்பதற்கு முன்பு வாசகர்கள் 32-ஆம் வசனத்தை நிறுத்துப்பார்க்கவேண்டும், அப்பொழுது பாடம் காட்டுகிறபடியே அந்த முத்தம் காணப்படும்.

அவன் ராஜாவிடம் வந்து, ராஜாவுக்கு முன்பாகத் தரையிலே முகங்குப்புற விழுந்து வணங்கினான், அப்பொழுது ராஜா அப்சலோமை முத்தமிட்டான். இருவரில் யாருடைய ஒரு வார்த்தையும் பதிவுசெய்யப்படவில்லை. அம்னோனின் மரணத்திற்கு ஐந்து வருடங்களுக்குப் பின்பு — மூன்று கெசூரில், இரண்டு எருசலேமில் — தகப்பனும் மகனும் சந்திக்கிறார்கள், மகன் வணங்குகிறான், தகப்பன் முத்தமிடுகிறான், அதிகாரம் முடிகிறது. லூக்கா 15:20-இல் ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தம்செய்த தகப்பனின் அருகே வாசகர்கள் இந்த முத்தத்தை வைத்திருக்கிறார்கள், அந்த ஒற்றுமை உண்மையானதே; வித்தியாசம் என்னவென்றால், உவமையிலுள்ள மகன் பாவம் செய்தேன் என்று சொல்லிக்கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தான், இந்த மகன் என்மேல் குற்றம் இருந்தால் என்று சொல்லிக்கொண்டு வந்தான்.

இந்த ஆய்வு அந்த வசனத்தைப் பாடம் தருகிறபடியே வாசிக்கிறது: ஒரு பக்கம் மனந்திரும்புதலும் மறுபக்கம் நீதியும் இல்லாத ஒரு ஒப்புரவாகுதல், ஒரு முத்தத்தால் முத்திரையிடப்பட்டது. அந்த முத்தம் தவறு என்று அது சொல்லாது — தகப்பனின் இருதயம் நீதிமன்றம் அல்ல — ஆனால் புத்தகத்தின் அடுத்த வசனம் 15:1 என்பதையும், 15:5-இல் வாசலுக்கு வரும் இஸ்ரவேலின் ஒவ்வொரு மனிதனையும் அப்சலோம் தன்னுடைய கையை நீட்டி அவனைத் தழுவி முத்தம் செய்வான் என்பதையும் கவனிக்கிறது. நெருப்பைக் கற்றுக்கொண்டதுபோலவே அவன் முத்தத்தையும் கற்றுக்கொண்டான். எதையும் கேட்காத கிருபை பலவீனமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படக்கூடும்; இந்த முடிவிலிருந்து திருச்சபை எடுத்துக்கொண்ட பாடம் அதுவே, 15-18 அதிகாரங்கள் அதை உறுதிப்படுத்துகின்றன.