ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு இந்தியக் குடும்பத்துக்கும் இப்படிப்பட்ட ஒரு வழக்கு தெரியும்: இரண்டு சகோதரர்கள், ஒரு துண்டு பூர்வீக நிலம், அதை விட்டுச் சென்ற தகப்பனைவிட நீண்டகாலம் நீடித்த ஒரு சிவில் வழக்கு. இருபது ஆண்டுகள் விசாரணைகள், ஒத்திவைப்புகள், வழக்கறிஞர் கட்டணங்கள் — முடிவில் சகோதரர்கள் ஒருவருடைய பிள்ளைகளின் திருமணத்துக்கு மற்றவர் போவதுகூட இல்லை. தீர்ப்பு எதுவாக இருந்தாலும், குடும்பம் ஏற்கெனவே தோற்றுவிட்டது. பவுல் கொரிந்துவுக்கு இதைப் போன்ற ஒன்றைப் பற்றியே எழுதுகிறார். சொத்துக்காகவும் தகராறுகளுக்காகவும் விசுவாசிகள் ஒருவரையொருவர் நகர அதிகாரிகள் முன் இழுத்துச் செல்கிறார்கள்; அவரால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. பின்பு, இடைவெளியின்றி, பரிசுத்தமானதைச் சாதாரணமாக நடத்தியதால் எழுந்த இரண்டாவது தோல்விக்குத் திரும்புகிறார்: உன் சரீரத்தைக் கொண்டு நீ என்ன செய்கிறாய் என்பது உண்மையில் முக்கியமில்லை என்ற கருத்து.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — ஒரு புதிய குடும்பமாகவும் ஒரு புதிய வகைச் சமூகமாகவும் உருவாக்கப்படும் சபை. சபை தன் சொந்த உறுப்பினர்களை நியாயந்தீர்க்க வேண்டும் என்று 5ஆம் அதிகாரம் சொன்னது; 6ஆம் அதிகாரம் அதை வழக்குகளுக்கும், பின்பு பாலியல் நெறிக்கும் பொருத்துகிறது. இரண்டு பகுதிகளும் வேதாகமக் கதை முழுவதும் ஓடும் ஒரே உறுதியான நம்பிக்கையின்மேல் நிற்கின்றன: தேவன் மீட்கும் மக்கள் சரீரம் உட்பட அவருக்கு உரியவர்கள். அதிகாரத்தின் உச்சக்கட்டமான, பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயமாகிய சரீரம் என்ற கருத்து, 3ஆம் அதிகாரத்தின் ஆலய மொழியைச் சபையிலிருந்து தனிநபருக்கு விரிவுபடுத்துகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அவிசுவாசிகளின் நீதிமன்றங்களில் ஒருவர்மேல் ஒருவர் வழக்குத் தொடுக்கும் விசுவாசிகளைக் கடிந்துகொள்வது; சரீர நடத்தையை ஆவிக்குரிய விதத்தில் பொருட்டற்றதாக்கிய கொரிந்து முழக்கங்களுக்குப் பதிலளித்து, கிறிஸ்தவப் பாலியல் நெறியைக் கிறிஸ்துவுடனான ஐக்கியத்திலும் சரீரத்தில் ஆவியானவரின் பிரசன்னத்திலும் வேரூன்றச் செய்வது.
- 6:1–8 — அவிசுவாசிகளான நியாயாதிபதிகள் முன் தகராறுகளைக் கொண்டுபோக அவர்களுக்கு எப்படித் துணிவு வந்தது? பரிசுத்தவான்கள் ஒருநாள் உலகத்தையும், தேவதூதர்களையும் கூட நியாயந்தீர்ப்பார்கள் — அன்றாட விஷயங்களைத் தங்களுக்குள் தீர்த்துக்கொள்ள அவர்களால் முடியாதா? வழக்குகள் இருப்பதே ஏற்கெனவே ஒரு தோல்வி; சொந்தச் சகோதரர்களுக்கு அநியாயம் செய்து ஏமாற்றுவதைவிட, அநியாயத்தையும் நஷ்டத்தையும் சகிப்பதே மேல்.
- 6:9–11 — அநியாயக்காரர் தேவனுடைய ராஜ்யத்தைச் சுதந்தரிப்பதில்லை என்று பவுல் எச்சரித்து, பாலியல், பொருளாதார, சமூகத் தவறுகளைப் பட்டியலிடுகிறார். பின்பு கனிவுடன் சேர்க்கிறார்: உங்களில் சிலர் இப்படிப்பட்டவர்களாயிருந்தீர்கள்; ஆனாலும் கர்த்தராகிய இயேசுவின் நாமத்தினாலும் நம்முடைய தேவனுடைய ஆவியினாலும் கழுவப்பட்டீர்கள், பரிசுத்தமாக்கப்பட்டீர்கள், நீதிமான்களாக்கப்பட்டீர்கள்.
- 6:12–14 — அவர் கொரிந்து முழக்கங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறார் — "எல்லாவற்றையும் செய்ய எனக்கு அதிகாரமுண்டு", "போஜனம் வயிற்றுக்கும், வயிறு போஜனத்துக்கும்" — அவற்றுக்கு வரம்பிடுகிறார்: எல்லாம் தகுதியாயிராது; நான் ஒன்றிற்கும் அடிமைப்படமாட்டேன். சரீரம் கர்த்தருக்குரியது; இயேசுவை எழுப்பின தேவன் நம்மையும் எழுப்புவார்.
- 6:15–20 — அவர்களுடைய சரீரங்கள் கிறிஸ்துவின் அவயவங்கள்; அப்படியிருக்க அவர்கள் ஒரு வேசியுடன் எப்படி இணைய முடியும்? பாலுறவு இருவரை ஒரே மாம்சமாக்குகிறது; பாலியல் பாவம் ஒருவன் தன் சொந்தச் சரீரத்திற்கு விரோதமாகச் செய்யும் பாவம். சரீரம் பரிசுத்த ஆவியானவரின் ஆலயம்; அவர்கள் தங்களுக்குச் சொந்தமானவர்கள் அல்ல, கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டவர்கள்; ஆகவே தங்கள் சரீரத்தினால் தேவனை மகிமைப்படுத்த வேண்டும்.
முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 6:19 · அதனால் என்ன: வாசகர்கள் பெரும்பாலும் தனித்தனிப் பெட்டிகளில் வைக்கும் இரண்டு விஷயங்களை — பணத் தகராறுகளையும் பாலியல் நெறியையும் — பவுல் சேர்த்துப் பிடிக்கிறார், ஏனெனில் இரண்டுமே மனிதர்களையும் சரீரங்களையும் தூக்கி எறியக்கூடியவையாக நடத்துகின்றன. அவருடைய பதில் விதிகளின் பட்டியல் அல்ல, உரிமை பற்றிய ஒரு கூற்று: நீங்கள் கிரயத்துக்குக் கொள்ளப்பட்டீர்கள், நீங்கள் ஒரு ஆலயம், உங்கள் சகோதரன் குடும்பம். ஒரு சொத்துத் தகராறையும் தனிப்பட்ட தேர்வுகளையும் நாம் கையாளும் விதத்தை இது மாற்றியமைக்கக் கூடும்.