சில பேச்சாளர்கள் மெருகால் கூட்டத்தை வெல்கிறார்கள்: குறையற்ற ஆங்கிலம், தன்னம்பிக்கையான சைகைகள், பிரமிப்பூட்டும் வார்த்தைகளின் வெள்ளம். பார்வையாளர்கள் பெரும்பாலும் செய்தியால் அசைக்கப்படுவதைவிட நிகழ்ச்சியால் திகைத்துப்போகிறார்கள். கொரிந்து அப்படிப்பட்டதை நேசித்தது. பயணம் செய்யும் பேச்சாளர்கள் போற்றப்பட்டுப் பணம் பெற்றார்கள்; மக்கள் ஒரு போதகரை அவருடைய நடையைக் கொண்டு மதிப்பிட்டார்கள். பவுல், அவரே சொல்வதுபடி, அப்படிப்பட்ட பேச்சாளர் அல்ல. அவர் முதலில் வந்தபோது கலக்கமுள்ளவராகவும் ஈர்க்காதவராகவும் இருந்தார்; ஒரே ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசத் தீர்மானித்தார் — சிலுவையில் அறையப்பட்ட ஒரு மனிதர். 1 கொரிந்தியர் 2இல் அவமானமாக இருந்திருக்கக்கூடியதை அவர் தம் வாதமாக மாற்றுகிறார்: சொல்வன்மையின்மேல் நிற்கும் விசுவாசத்தை மறுபடியும் பேசியே கலைத்துவிடலாம்; தேவபெலத்தின்மேல் நிற்கும் விசுவாசத்தைக் கலைக்க முடியாது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — சுவிசேஷம் உலகத்தின் வெற்றி அளவுகோல்களுக்குள் அடங்குவதில்லை என்று கற்றுக்கொள்ளும் கொரிந்து சபை. 1ஆம் அதிகாரம் சிலுவையை மனித ஞானத்திற்கு எதிராக நிறுத்தியது; 2ஆம் அதிகாரம் அதைப் பவுலின் சொந்த ஊழியத்திற்கும், பின்பு யாராவது தேவனைப் புரிந்துகொள்வது எப்படி என்பதற்கும் பொருத்துகிறது. தம் காலத்து அதிகாரிகள் தவறவிட்ட ஒரு ஞானத்தைப் பவுல் உரிமைகோருகிறார் — அவர்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டிருந்தால், மகிமையின் கர்த்தரைச் சிலுவையில் அறைந்திருக்க மாட்டார்கள் என்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சுவிசேஷத்தின் வல்லமை மனிதச் சொல்வன்மையைச் சார்ந்திருக்கவில்லை என்றும், தேவனுடைய ஞானம் சாமர்த்தியத்தால் அல்ல, தேவ ஆவியானவரின் வெளிப்பாட்டால் அறியப்படுகிறது என்றும் காட்டுவது.
- 2:1–5 — தாம் உயர்ந்த பேச்சுடன் வரவில்லை என்று பவுல் நினைவுகூர்கிறார்; இயேசு கிறிஸ்துவையும், சிலுவையில் அறையப்பட்ட அவரையுமே தவிர வேறொன்றையும் அவர்கள் நடுவே அறியாதிருக்கத் தீர்மானித்தார். அவர்களுடைய விசுவாசம் மனித ஞானத்தின்மேல் அல்ல, தேவபெலத்தின்மேல் நிற்கும்படி, அவர் பலவீனத்தோடும் பயத்தோடும் மிகுந்த நடுக்கத்தோடும் வந்தார்.
- 2:6–9 — ஆனாலும் தேறினவர்கள் நடுவே பவுல் பேசும் ஒரு ஞானம் உண்டு: உலகத்தோற்றத்துக்கு முன்பே திட்டமிடப்பட்ட தேவனுடைய மறைவான ஞானம். இந்த யுகத்தின் அதிகாரிகள் அதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; புரிந்திருந்தால் மகிமையின் கர்த்தரைச் சிலுவையில் அறைந்திருக்க மாட்டார்கள். அது கண் காணாததும் காது கேளாததுமானது.
- 2:10–13 — தேவன் அதை ஆவியானவர் மூலம் வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார்; அவர் தேவனுடைய ஆழங்களையும் ஆராய்கிறார். விசுவாசிகள் அந்த ஆவியானவரைப் பெற்றிருக்கிறார்கள்; ஆகவே பவுல் மனித ஞானம் போதிக்கும் வார்த்தைகளால் அல்ல, ஆவியானவர் போதிக்கும் வார்த்தைகளால் பேசுகிறார்.
- 2:14–16 — ஆவியானவர் இல்லாத மனிதனுக்கு இவை பைத்தியமாகத் தோன்றுகின்றன, ஏனெனில் அவை ஆவிக்குரியபிரகாரமாக ஆராய்ந்து நிதானிக்கப்படுகின்றன. ஆவிக்குரியவன் எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து நிதானிக்கிறான் — நாமோ கிறிஸ்துவின் சிந்தையை உடையவர்களாயிருக்கிறோம் என்கிறார் பவுல்.
முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 2:2 · அதனால் என்ன: கவர்ச்சியுடன் சேர்ந்து வரும் விசுவாசத்தை நம்புவது எளிது; நன்றாகப் பேச முடியாவிட்டால் இரண்டாம் தரமாக உணர்வதும் எளிது. பயத்தையும் பலவீனத்தையும் பவுல் ஒப்புக்கொள்வது, சாதாரண விசுவாசிகள் மெருகு இல்லாமலேயே கிறிஸ்துவைப் பற்றிப் பேச அனுமதி அளிக்கிறது. பிரசங்க பீடங்களிலோ மேடைகளிலோ திரைகளிலோ — ஆவிக்குரிய ஆழத்தையும் பிரமிப்பூட்டும் வெளிப்பாட்டையும் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது என்ற எச்சரிக்கையும் இது.