கோதாவரி டெல்டாவில் ஒரு விவசாயி வயலை உழுகிறார்; பின்பு ஒரு கூலியாள் அதற்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுகிறார். நெற்பயிரைத் தாமே வளரச் செய்ததாக இருவரும் உரிமைகோர மாட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் வேலையைச் செய்தார்கள்; மழையும் மண்ணும் சூரியனும், முயற்சியால் யாரும் செய்ய முடியாததைச் செய்தன. 1 கொரிந்தியர் 3இல் பவுல் சரியாக இப்படிப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார். கொரிந்தியர் இன்னும் தங்கள் போதகர்களைத் தரவரிசைப்படுத்திக்கொண்டிருந்தார்கள், பவுலையும் அப்பொல்லோவையும் போட்டி பிராண்டுகளைப் போல நடத்திக்கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் முக்கியக் கருத்தையே முழுவதும் தவறவிட்டார்கள் என்கிறார் பவுல். நான் நட்டேன், அப்பொல்லோ நீர் பாய்ச்சினான், தேவனே விளையச் செய்தார். பின்பு அவர் சித்திரத்தை மாற்றுகிறார் — வயலிலிருந்து கட்டுமான இடத்துக்கு — கனத்தை உயர்த்துகிறார்: ஒவ்வொரு வேலையாளும் கட்டுவது அக்கினியால் சோதிக்கப்படும்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — கிறிஸ்துவின்மேல் மட்டுமே கட்டப்பட்ட, தேவனுடைய புதிய சமூகமாக உருவாக்கப்படும் சபை. சிலுவையை மனித ஞானத்திற்கு எதிராக நிறுத்திய பின் (1–2 அதிகாரங்கள்), பவுல் இப்போது அதைத் தலைவர்களைப் பற்றிய வாக்குவாதங்களுக்கு நேரடியாகப் பொருத்துகிறார். இந்த அதிகாரத்தின் மிகக் குறிப்பிடத்தக்க கூற்று: சபையே — ஒரு கல் கட்டடம் அல்ல, கூடிவரும் விசுவாசிகளே — தேவ ஆவியானவர் வாசம்பண்ணும் தேவனுடைய ஆலயம்: கோவில்கள் நிறைந்த ஒரு நகரத்தில் சொல்வதற்கு இது வியப்பூட்டும் ஒன்று.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கொரிந்தியரின் கட்சிப் பிரிவுகளை ஆவிக்குரிய முதிர்ச்சியின்மை என்று அம்பலப்படுத்துவது; தலைவர்களைத் தேவனுடைய ஊழியக்காரர்கள் என்ற அவர்களுடைய இடத்தில் வைப்பது; சபை தேவனுடைய சொந்த ஆலயம், அதைச் சேதப்படுத்தக்கூடாது என்று எச்சரிப்பது.
- 3:1–4 — தாம் அவர்களுக்குப் பாலை மட்டுமே கொடுக்க முடிந்தது, திடமான ஆகாரத்தை அல்ல என்றும், அவர்கள் இன்னும் தயாராகவில்லை என்றும் பவுல் சொல்கிறார். அவர்களுடைய பொறாமையும் வாக்குவாதமும் — சிலர் 'நான் பவுலைச் சேர்ந்தவன்', மற்றவர்கள் 'நான் அப்பொல்லோவைச் சேர்ந்தவன்' என்று சொல்வது — அவர்கள் வெறும் மனிதர்களைப் போல நடந்துகொள்கிறார்கள் என்று காட்டுகின்றன.
- 3:5–9 — பவுலும் அப்பொல்லோவும் அவர்கள் விசுவாசிப்பதற்குக் காரணமான ஊழியக்காரர்கள் மட்டுமே. பவுல் நட்டார், அப்பொல்லோ நீர் பாய்ச்சினார், தேவனே விளையச் செய்தார். வேலையாட்கள் ஒன்றாயிருக்கிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் பலன் பெறுவார்கள்; கொரிந்தியர் தேவனுடைய பண்ணையும் தேவனுடைய மாளிகையுமாயிருக்கிறார்கள்.
- 3:10–15 — பவுல் அஸ்திபாரத்தைப் போட்டார், அது இயேசு கிறிஸ்துவே; மற்றவர்கள் அதன்மேல் கட்டுகிறார்கள். பொன், வெள்ளி, விலையேறப்பெற்ற கற்களால் கட்டினாலும், மரம், புல், வைக்கோலால் கட்டினாலும், அந்த நாள் அதை அக்கினியால் வெளிப்படுத்தும். ஒருவனுடைய வேலை வெந்துபோனால் அவன் நஷ்டமடைவான்; அவனோ அக்கினியிலிருந்து தப்பினதுபோல இரட்சிக்கப்படுவான்.
- 3:16–17 — நீங்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து தேவனுடைய ஆலயமாயிருக்கிறீர்கள் என்றும், தேவ ஆவியானவர் உங்களில் வாசமாயிருக்கிறார் என்றும் அறியாதிருக்கிறீர்களா என்று பவுல் கேட்கிறார். தேவனுடைய ஆலயத்தை ஒருவன் கெடுத்தால் அவனைத் தேவன் கெடுப்பார், ஏனெனில் அந்த ஆலயம் பரிசுத்தமாயிருக்கிறது.
- 3:18–23 — ஒருவனும் தன்னைத்தானே வஞ்சியாதிருப்பானாக: இந்த உலகத்தின் ஞானம் தேவனுக்குமுன் பைத்தியமாயிருக்கிறது. ஆகவே மனிதத் தலைவர்களைக் குறித்து மேன்மைபாராட்டுவதை நிறுத்துங்கள் — பவுலானாலும், அப்பொல்லோவானாலும், கேபாவானாலும், உலகமானாலும், ஜீவனானாலும், மரணமானாலும், எல்லாம் உங்களுடையவை — நீங்கள் கிறிஸ்துவினுடையவர்கள், கிறிஸ்து தேவனுடையவர்.
முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 3:11 · அதனால் என்ன: ஒவ்வொரு தலைமுறையிலும் சபைத் தலைவர்கள் பிரபலங்களாக மாறலாம், அவர்களைப் பின்பற்றுபவர்கள் ரசிகர் மன்றங்களாக மாறலாம். பவுல் இரண்டின் காற்றையும் இறக்கிவிடுகிறார்: தலைவர்கள் வேலையாட்கள், தாங்கள் எப்படிக் கட்டுகிறார்கள் என்பதற்குக் கணக்கு ஒப்புவிக்க வேண்டியவர்கள். தேவனுடைய ஆலயம் பற்றிய எச்சரிக்கை, பிரிவினையால் ஒரு சபையைச் சேதப்படுத்துபவர்களைக் குறிவைக்கிறது — சத்தியத்திற்காக அல்ல, ஆளுமைகளுக்காக ஒரு சமூகத்தைப் பிளக்கத் தூண்டப்படும் எவருக்கும் இது நிதானப்படுத்தும் வார்த்தை.