அதிக மேன்மையான வழி

அக்கம்பக்கத்தில் நடக்கும் ஒரு விசேஷத்தின் அருகே வாழ்ந்த எவருக்கும், காலை ஆறு மணிக்குத் தொடங்கும் ஒலிபெருக்கி தெரியும். பாடல்கள் அழகாக இருக்கலாம், நிகழ்ச்சி மகிழ்ச்சியானதாக இருக்கலாம், பாடகர் திறமையானவராக இருக்கலாம் — ஆனால் முழுச் சத்தத்தில் பத்தாவது மணி நேரத்தில், வயதான அண்டை வீட்டுக்காரர் தூங்க முடியாமலும், மாணவர்கள் படிக்க முடியாமலும் இருக்கும்போது, அது வெறும் சத்தமாகிவிட்டது. இசையில் எதுவும் மாறவில்லை. மாறியது இதுதான்: சுவருக்கு அந்தப் பக்கத்திலுள்ள மக்களைப் பற்றி யாரும் நினைக்கவில்லை. கொரிந்தியரின் ஆவிக்குரிய வரங்களைப் பற்றிப் பவுல் இதைப் போன்ற ஒன்றைச் சொல்கிறார். இந்த அதிகாரம் வேறு எந்த அதிகாரத்தையும் விட அதிகமாகத் திருமணங்களில் வாசிக்கப்படுகிறது; ஆனால் அது பிளவுபட்ட ஒரு சபைக்காக எழுதப்பட்டது; அது ஒரு சத்தமிடும் வெண்கலத்துடன் தொடங்குகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — தேவனுடைய சொந்தக் குணத்தைப் பிரதிபலிக்கும் ஒரு மக்களை ஆவியானவர் உருவாக்குகிறார். 12ஆம் அதிகாரத்தின் வரங்களுக்கும் 14ஆம் அதிகாரத்தின் ஆராதனை ஒழுங்குக்கும் இடையே வைக்கப்பட்டுள்ள இது, பவுல் வாக்களித்த "அதிக மேன்மையான வழி" (12:31). அது வேதாகமத்தின் இறுதிப் பகுதியான புதிய படைப்பை நோக்கியும் நீள்கிறது: தீர்க்கதரிசனமும் அந்நியபாஷையும் அறிவும் நிகழ்கால, குறைவான யுகத்திற்கு உரியவை; அன்போ வரப்போகும் யுகத்திற்கு உரியது — அப்பொழுது நாம் அறியப்பட்டிருக்கிறபடியே அறிவோம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எந்த ஆவிக்குரிய வரமும் அல்ல, அன்பே ஒரு கிறிஸ்தவ வாழ்க்கைக்கும் ஒரு கிறிஸ்தவ சமூகத்திற்கும் அளவுகோல் என்றும், அன்பு மட்டுமே நிகழ்கால யுகத்தைக் கடந்து நிலைக்கிறது என்றும் கொரிந்தியருக்குக் காட்டுவது.

• 13:1–3 — மனுஷர், தூதர் பாஷைகளில் பேசினாலும் அன்பில்லாவிட்டால், தாம் சத்தமிடும் வெண்கலம்போலவும் ஓசையிடும் கைத்தாளம்போலவும் மட்டுமே இருப்பதாகப் பவுல் சொல்கிறார். தீர்க்கதரிசனம், எல்லா அறிவு, மலைகளைப் பேர்க்கும் விசுவாசம், எல்லாவற்றையும் கொடுத்துவிடுதல், தம் சரீரத்தையே ஒப்புக்கொடுத்தல் — அன்பில்லாவிட்டால், அவர் ஒன்றுமில்லை, அவருக்குப் பிரயோஜனமும் ஒன்றுமில்லை.
• 13:4–7 — அன்பு நீடிய பொறுமையும் தயவுமுள்ளது; அன்புக்குப் பொறாமையில்லை; அன்பு தன்னைப் புகழாது, இறுமாப்பாயிராது, அயோக்கியமானதைச் செய்யாது, தற்பொழிவை நாடாது, சினமடையாது, தீங்கு நினையாது; அநியாயத்தில் சந்தோஷப்படாமல் சத்தியத்தில் சந்தோஷப்படும். சகலத்தையும் தாங்கும், சகலத்தையும் விசுவாசிக்கும், சகலத்தையும் நம்பும், சகலத்தையும் சகிக்கும்.
• 13:8–12 — அன்பு ஒருக்காலும் ஒழியாது; தீர்க்கதரிசனங்களும் அந்நியபாஷைகளும் அறிவும் ஒழிந்துபோம், ஏனெனில் அவை குறைவானவை. நிறைவானது வரும்போது குறைவானது ஒழிந்துபோம் — ஒருவன் புருஷனானபோது குழந்தைக்குரியவைகளை ஒழித்துவிடுவதுபோல. இப்பொழுது கண்ணாடியிலே மங்கலாய்ப் பார்க்கிறோம்; அப்பொழுது முகமுகமாய்ப் பார்ப்போம். இப்பொழுது நான் குறைவாய் அறிகிறேன்; அப்பொழுது நான் அறியப்பட்டிருக்கிறபடியே முழுமையாய் அறிவேன்.
• 13:13 — ஆகவே விசுவாசம், நம்பிக்கை, அன்பு இம்மூன்றும் நிலைத்திருக்கின்றன — இவைகளில் அன்பே பெரியது. கொரிந்தியர் தங்கள் போதகர்களையும் வரங்களையும் குறித்து மேன்மைபாராட்டத் தொடங்கியது முதல், பவுல் கட்டியெழுப்பிக்கொண்டு வந்த முடிவு இதுவே.

முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 13:4  ·  அதனால் என்ன: மெதுவாக வாசித்தால், 4–7 வசனங்கள் இந்த நிருபத்திலுள்ள ஒவ்வொரு பிரச்சினைக்கும் எதிரானதை விவரிக்கின்றன: மேன்மைபாராட்டல், வழக்குகள், வலியுறுத்தப்பட்ட உரிமைகள், கர்த்தருடைய பந்தியில் ஒதுக்கப்பட்ட பசியுள்ளவர்கள். அது இந்த அதிகாரத்தை ஒரு வாழ்த்து அட்டை உணர்ச்சியாக அல்லாமல், ஒரு கண்ணாடியாக்குகிறது. ஒரு எளிய, நேர்மையான பயிற்சி: "அன்பு" என்ற இடத்தில் உங்கள் சொந்தப் பெயரை வைத்து வாசித்து, எங்கே அது உண்மையாக இருப்பது நின்றுபோகிறது என்று பாருங்கள்.