அந்நியபாஷை, தீர்க்கதரிசனம், ஒழுங்குள்ள ஒரு சபை

எல்லா உறவினர்களும் ஒரே நேரத்தில் பேசும் ஒரு குடும்ப விசேஷத்தை நினைத்துப் பாருங்கள் — ஒருவர் பாடுகிறார், ஒருவர் உரையாற்றுகிறார், இருவர் சாப்பாட்டைப் பற்றி வாக்குவாதம் செய்கிறார்கள், இவை எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக ஒரு ஒலிபெருக்கி சினிமாப் பாடல்களை ஒலிக்கிறது. எல்லாரும் உண்மையாகவே இருக்கிறார்கள், ஆனால் யாருக்கும் எதுவும் கேட்பதில்லை. கொரிந்துவின் கூடுகைகள் ஏறக்குறைய அப்படித்தான் ஒலிக்கின்றன என்று பவுல் கேள்விப்பட்டிருக்கிறார். மக்கள் அருகருகே அந்நியபாஷைகளில் பேசுகிறார்கள், தீர்க்கதரிசிகள் ஒருவரையொருவர் இடைமறிக்கிறார்கள், உள்ளே வரும் விருந்தினர்கள் அறை முழுவதற்கும் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ என்று வியக்கிறார்கள். 13ஆம் அதிகாரத்தில் அன்பைப் பற்றிய மாபெரும் பாடலுக்குப் பின்பு, இந்த அதிகாரம் இருக்கை ஏற்பாடுகளாக மாறிய அன்பு: மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளும்படி பேசுங்கள், முறைப்படி ஒவ்வொருவராகப் பேசுங்கள், அறையிலுள்ள அனைவரும் பக்திவிருத்தியடையட்டும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — இப்போது சிதறிய வீட்டுச் சபைகளின் ஒரு வலையமைப்பாக இருக்கும் சபை, ஆவியானவரின் மக்களாக வாழக் கற்றுக்கொள்கிறது. 12–14 அதிகாரங்கள் ஆவிக்குரிய வரங்களைப் பற்றிய கொரிந்துவின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்கின்றன. ஒவ்வொரு அவயவமும் முக்கியம் என்று 12ஆம் அதிகாரம் சொல்கிறது; அன்பே அளவுகோல் என்று 13ஆம் அதிகாரம் சொல்கிறது; 14ஆம் அதிகாரம் இரண்டையும் உண்மையான கூடுகைக்குப் பொருத்துகிறது. எந்த வரத்துக்கும் சோதனை, அது எவ்வளவு பிரமிப்பாகத் தோன்றுகிறது என்பது அல்ல; அது சபையைப் பக்திவிருத்தியடையச் செய்கிறதா, வெளியாளுக்குப் புரிகிறதா என்பதே.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: கொரிந்துவின் ஆராதனையை அன்பின் ஆட்சிக்கும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய தன்மைக்கும் கீழ்க் கொண்டுவருவது: அர்த்தம் சொல்லப்படாத அந்நியபாஷையைவிட, மற்றவர்கள் புரிந்துகொள்ளும் தீர்க்கதரிசனம் விரும்பத்தக்கது; தேவன் சமாதானத்தின் தேவனாயிருப்பதால், ஒவ்வொரு பங்களிப்பும் ஒழுங்காக இருக்க வேண்டும்.

• 14:1–12 — அன்பை நாடுங்கள், வரங்களை வாஞ்சியுங்கள் — விசேஷமாகத் தீர்க்கதரிசனத்தை. அந்நியபாஷை தேவனிடம் பேசுகிறது; தீர்க்கதரிசனமோ மனிதர்களிடம் பேசி, அவர்களைப் பலப்படுத்தித் தேற்றுகிறது. தனித்தனி ஸ்வரங்கள் இல்லாமல் வாசிக்கப்படும் புல்லாங்குழலைப்போல, யாருக்கும் புரியாத சத்தம் யாரையும் பக்திவிருத்தியடையச் செய்வதில்லை.
• 14:13–25 — அந்நியபாஷையில் பேசுகிறவன் அதன் அர்த்தத்தைச் சொல்லும்படி ஜெபிக்க வேண்டும். பவுல் தாமே அவர்கள் எல்லாரையும்விட அதிகமாக அந்நியபாஷைகளில் பேசுகிறார்; ஆனாலும் சபையில் அந்நியபாஷையில் பத்தாயிரம் வார்த்தைகளைவிட, புரியும் ஐந்து வார்த்தைகளைப் பேசவே விரும்புகிறார். தீர்க்கதரிசனத்தைக் கேட்கும் ஒரு வெளியாள் உணர்த்தப்பட்டு, முகங்குப்புற விழுந்து தேவனைத் தொழுதுகொள்ளக்கூடும்.
• 14:26–33 — அவர்கள் கூடிவரும்போது, ஒவ்வொருவரும் எதையாவது கொண்டுவருகிறார்கள் — ஒரு சங்கீதம், ஒரு போதகம், ஒரு வெளிப்படுத்துதல். அந்நியபாஷையில் பேசுகிறவர்கள் அதிகபட்சம் இரண்டு அல்லது மூன்று பேர், ஒவ்வொருவராக, அர்த்தம் சொல்பவர் இருந்தால் மட்டுமே; தீர்க்கதரிசிகள் முறைப்படி பேச, மற்றவர்கள் சொல்லப்பட்டதை நிதானிக்க வேண்டும். தேவன் கலகத்திற்குத் தேவனாயிராமல், சமாதானத்திற்குத் தேவனாயிருக்கிறார்.
• 14:34–40 — பெண்கள் சபைகளில் பேசாமலிருந்து, வீட்டில் தங்கள் கணவர்களிடம் கேட்க வேண்டும் — இது மிகவும் சர்ச்சைக்குரிய ஒரு அறிவுறுத்தல் (கீழே காண்க). பவுல் உறுதியாக முடிக்கிறார்: இது கர்த்தருடைய கட்டளை; அந்நியபாஷைகளில் பேசுவதைத் தடைசெய்யாதீர்கள், ஆனால் எல்லாம் நல்லொழுக்கமாயும் கிரமமாயும் செய்யப்படட்டும்.

முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 14:40  ·  அதனால் என்ன: அந்நியபாஷையைக் குறித்து இன்றும் சபைகள் பிளவுபடுகின்றன — சில அதை ஒவ்வொரு விசுவாசிக்குமான சாதாரண வரமாகக் கருதுகின்றன, சில அரிதானதாக, சில அப்போஸ்தலருடன் நின்றுபோன வரமாக. ஒருவருடைய கருத்து எதுவாயினும், பவுலின் சோதனை அவை எல்லாவற்றையும் ஊடுருவுகிறது: ஆராதனையில் நாம் செய்வது நமக்கு அருகில் அமர்ந்திருப்பவரைப் பக்திவிருத்தியடையச் செய்கிறதா? ஒரு விருந்தினர் அதைப் புரிந்துகொள்வாரா? அந்தக் கேள்வி ஒரு கிராம ஜெபக்கூட்டத்திற்கும் நகரத்தின் ஒரு பெரும் சபைக்கும் சமமாகப் பொருந்துகிறது.