முக்காடிட்ட தலைகளும் பிளவுபட்ட பந்தியும்

சில பெரிய இந்தியத் திருமணங்களில், அமைதியாக, இரண்டு விருந்துகள் நடக்கின்றன. முக்கிய விருந்தினர்கள் மேசைவிரிப்புகளும், சூடான ரொட்டிகளைக் கொண்டுவரும் பரிமாறுபவர்களும் உள்ள ஒரு மண்டபத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்படுகிறார்கள்; ஓட்டுநர்கள், சமையல் உதவியாளர்கள், தாமதமாக வரும் ஏழை உறவினர்கள் பின்னால் நின்றுகொண்டு, மீதமிருப்பதைப் பின்னர் சாப்பிடுகிறார்கள். இந்த ஏற்பாட்டை யாரும் அறிவிப்பதில்லை. எல்லோருக்கும் புரிகிறது. கொரிந்துவில் கர்த்தருடைய இராப்போஜனம் அப்படித்தான் இருக்கிறது என்று பவுல் கேள்விப்பட்டிருக்கிறார்: வசதியுள்ளவர்கள் முன்னதாக வந்து நன்றாகச் சாப்பிடுகிறார்கள்; ஒருநாள் உழைப்புக்குப் பின் வருபவர்களுக்குக் கொஞ்சமே மிஞ்சுகிறது; சிலர் பசியோடு வீடு திரும்புகிறார்கள். அதைத் தேவனுடைய சபையை அசட்டைபண்ணுவது என்று அவர் அழைப்பார். ஆனால் அதற்கு முன், முற்றிலும் வேறொரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொள்கிறார் — ஜெபிக்கும்போது ஆண்களும் பெண்களும் தலையில் என்ன அணிகிறார்கள் என்பது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஐந்தாம் பகுதி — அந்தஸ்து வேறுபாடுகளைக் கடந்து ஒரே சரீரமாகக் கூடிவரும் சபை. 11–14 அதிகாரங்கள் கொரிந்தியரின் ஆராதனையைக் கையாளுகின்றன. பவுல் முதலில் ஜெபத்திலும் தீர்க்கதரிசனத்திலும் முக்காடு பற்றிப் பேசுகிறார், பின்பு இயேசுவின் கடைசி இரவின் மரபில் வேரூன்றிய கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தைப் பற்றி. எல்லோருக்காகவும் தாம் மரிப்பதன் அடையாளமாக இயேசு தந்த அந்த உணவு, கொரிந்துவில் சமூகத் தரத்தின் காட்சியாக மாறிவிட்டது; அவருடைய சரீரத்தை ஒன்றுபட்டதாகக் காட்டுவதன் மூலம் அது கர்த்தருடைய மரணத்தை அறிவிக்க வேண்டும் என்று பவுல் வலியுறுத்துகிறார்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆராதனையிலுள்ள ஒழுங்கின்மையைத் திருத்துவது: பெண்களும் ஆண்களும் ஜெபித்துத் தீர்க்கதரிசனம் சொல்லும் அதே வேளையில், உடையில் பால் வேறுபாடுகளைக் காப்பது; நகரத்தின் படிநிலைகளைப் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக முழுச் சரீரத்தையும் கனப்படுத்தும் பகிர்ந்த உணவாகக் கர்த்தருடைய இராப்போஜனத்தை மீட்டெடுப்பது.

• 11:1–3 — நான் கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறதுபோல நீங்கள் என்னைப் பின்பற்றுங்கள் என்கிறார் பவுல். மரபுகளைக் கைக்கொள்வதற்காக அவர்களைப் புகழ்ந்து, பின்பு ஒரு சங்கிலியைக் கூறுகிறார்: ஒவ்வொரு புருஷனுக்கும் கிறிஸ்து தலையாயிருக்கிறார், ஸ்திரீக்குப் புருஷன் தலையாயிருக்கிறான், கிறிஸ்துவுக்குத் தேவன் தலையாயிருக்கிறார்.
• 11:4–16 — தலையை மூடிக்கொண்டு ஜெபம்பண்ணுகிற அல்லது தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிற புருஷன் தன் தலையைக் கனவீனப்படுத்துகிறான்; தலையை மூடிக்கொள்ளாமல் ஜெபம்பண்ணுகிற அல்லது தீர்க்கதரிசனம் சொல்லுகிற ஸ்திரீ தன் தலையைக் கனவீனப்படுத்துகிறாள். பவுல் படைப்பிலிருந்தும், "தூதர்களினிமித்தம்" என்பதிலிருந்தும், இயற்கையிலிருந்தும், சபை வழக்கத்திலிருந்தும் வாதிடுகிறார்; அதே வேளையில், கர்த்தருக்குள் ஸ்திரீயும் புருஷனும் ஒருவரை ஒருவர் சாராதவர்கள் அல்ல, இருவரும் தேவனால் உண்டானவர்கள் என்று வலியுறுத்துகிறார்.
• 11:17–22 — அவர்கள் கூடிவரும்போது பிரிவினைகள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொருவனும் தன் சொந்த போஜனத்தை முந்திச் சாப்பிடுகிறான்; ஆகவே ஒருவன் பசியாயிருக்கிறான், ஒருவன் வெறியாயிருக்கிறான். புசிக்கிறதற்கும் குடிக்கிறதற்கும் அவர்களுக்கு வீடுகள் இல்லையா? ஒன்றுமில்லாதவர்களை வெட்கப்படுத்துவதற்காகப் பவுல் அவர்களைப் புகழமாட்டார்.
• 11:23–26 — தாம் கர்த்தரிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டதை அவர் ஒப்படைக்கிறார்: இயேசு காட்டிக்கொடுக்கப்பட்ட இரவில் அப்பத்தை எடுத்து, ஸ்தோத்திரம்பண்ணி, பிட்டு, அதைத் தம்முடைய சரீரம் என்றார்; பாத்திரத்தையும் எடுத்து, அது தம்முடைய இரத்தத்தினாலாகிய புதிய உடன்படிக்கை என்றார். இதைச் செய்வது, கர்த்தர் வருமளவும் அவருடைய மரணத்தை அறிவிக்கிறது.
• 11:27–34 — அபாத்திரமாய்ப் புசிப்பது கர்த்தருடைய சரீரத்திற்கும் இரத்தத்திற்கும் விரோதமாகப் பாவம் செய்வதாகும்; ஆகவே ஒவ்வொருவனும் தன்னைத்தானே சோதித்து, சரீரத்தை நிதானித்தறிய வேண்டும். அவர்களிடையே உள்ள வியாதிகளையும் மரணங்களையும் பவுல் இதனுடன் இணைக்கிறார். ஆகவே ஒருவருக்காக ஒருவர் காத்திருங்கள்; பசியாயிருப்பவன் வீட்டிலே சாப்பிடட்டும்.

முக்கிய வசனம்: 1 கொரிந்தியர் 11:26  ·  அதனால் என்ன: கீழேயுள்ள குறிப்பு காட்டுவதுபோல, முக்காடு பற்றிக் கிறிஸ்தவர்கள் இன்னும் கருத்து வேறுபடுகிறார்கள். இரண்டாம் பாதியில் அவர்கள் அதைவிட அதிகமாக உடன்படுகிறார்கள்: சமூகத்தின் ஏற்றத்தாழ்வு வரிசையை மறுபடியும் உருவாக்கும் ஒரு சபை உணவு தன் பொருளை இழந்துவிட்டது. இந்த அதிகாரத்தில் "சரீரத்தை நிதானித்தறிதல்" என்பது யார் பசியோடு போனார்கள் என்று கவனிப்பதையும் உள்ளடக்குகிறது. சாதியோ வர்க்கமோ மூப்போ அமைதியாக யார் எங்கே அமர்வது என்று தீர்மானிக்கும் எந்தச் சபைக்கும் இது ஆழமாக ஆராயும் ஒரு சோதனை.