மேவிபோசேத்தின் வேலைக்காரனான சீபா (v. 1) — 9-ஆம் அதிகாரத்தின் காரியக்காரன் — ஓடிப்போகிற ராஜாவை மலை உச்சியிலிருந்து சற்றுதூரம் சந்திக்கிறான்; பொதிகளைச் சுமக்கிற இரண்டு கழுதைகளும், அபிகாயிலின் உணவுப்பொருட்களை (1 சாமுவேல் 25:18) மிகவும் ஒத்த பொருட்களும் அவனோடு இருக்கின்றன: இருநூறு அப்பங்களும், உலர்ந்த நூறு திராட்சைப்பழக் குலைகளும், வசந்தகாலத்து கனிகளான நூறு அத்திக் குலைகளும், ஒரு தோல்பை திராட்சைரசமும். அன்பளிப்பு சரியான நேரத்தில் வருகிறது, அதன் விளக்கமும் அப்படியே (v. 2): கழுதைகள் குடும்பத்தாருக்கு, அப்பம் வாலிபர்களுக்கு, திராட்சைரசம் களைத்துப்போனவர்களுக்கு. பின்பு ராஜாவின் கேள்வி, உன் ஆண்டவனுடைய மகன் எங்கே?, சீபாவின் பதில்: மேவிபோசேத் எருசலேமில் இருக்கிறான், இன்று இஸ்ரவேல் குடும்பத்தார்கள் என் தகப்பனுடைய ராஜ்ஜியத்தை என் பக்கமாகத் திரும்பச்செய்வார்கள் என்று எதிர்பார்த்துக்கொண்டு.

இந்த ஆய்வு 16-ஆம் அதிகாரத்தை வைத்து இதற்குத் தீர்ப்புச் சொல்லாது, ஏனென்றால் புத்தகமும் சொல்லவில்லை. 19:24-30-இல், ராஜா புறப்பட்ட நாள்முதல் தன்னைச் சுத்தம்செய்யாத மேவிபோசேத் திரும்பி வருகிற ராஜாவைச் சந்திக்க வந்து, சீபா தன்னை மோசம் போக்கினான் என்று சொல்லுவான் — தான் வர நினைத்திருந்ததாகவும், தன் வேலைக்காரன் கழுதைகளை எடுத்துக்கொண்டு தன்மேல் கோள் சொன்னதாகவும்; இருவருடைய பேச்சையும் கேட்ட தாவீது நிலத்தைப் பங்கிடுகிறான். யார் உண்மை சொன்னான் என்பதைக் கதைசொல்லி ஒருபோதும் சொல்லுவதில்லை, அன்றுமுதல் வாசகர்கள் அதைக் குறித்து விவாதித்து வருகிறார்கள். இந்த வசனம் காட்டுவது தாவீது மலையின்மேல் கேட்டதை மட்டுமே: உண்மையுள்ள ஒரு காரியக்காரன், தாராளமான ஒரு அன்பளிப்பு, தன் பந்தியில் சாப்பிடுகிற முடவனுக்கு எதிரான ஒரு குற்றச்சாட்டு — அதற்குப் பதில் சொல்ல அங்கே ஒருவரும் இல்லை.

மேவிபோசேத்திற்கு உரியதையெல்லாம் உனக்கு தருகிறேன். ஒரே மனிதனுடைய வார்த்தையின்பேரில், குற்றம் சாட்டப்பட்டவன் இல்லாதபோது, யோனத்தானின் நிமித்தம் தான் திரும்பக் கொடுத்திருந்த சவுலின் முழுச் சொத்தையும் (9:7) ராஜா மாற்றிக்கொடுக்கிறான். சீபாவின் குற்றச்சாட்டில் உண்மை எதுவாக இருந்தாலும், இந்தத் தீர்ப்பு அவசரமானது; குற்றச்சாட்டைக் குறித்து முடிவு சொல்லாமலேயே இந்த ஆய்வு அதைச் சொல்லுகிறது: காரியத்தைக் கேட்பதற்குமுன் பதில் சொல்லுகிறவனுக்கு, அது புத்தியீனமும் வெட்கமுமாக இருக்கும் (நீதிமொழிகள் 18:13), தன்னுடைய வழக்கிலே முதலில் பேசுகிறவன் நீதிமான்போல் காணப்படுவான்; அவனுடைய அயலானோ வந்து அவனை பரிசோதிக்கிறான் (நீதிமொழிகள் 18:17). அந்த அயலான் 19-ஆம் அதிகாரத்தில் வருவான். அதுவரை வாசகர்கள் இந்த வசனத்தை முடிவு செய்யாமல் வைத்திருக்கவேண்டும்.

தாவீது இருக்கிற நிலையையும் வாசகர்கள் கவனிக்கலாம். அவன் இப்பொழுதுதான் தன் ஆலோசனைக்காரனையும் தன் நகரத்தையும் இழந்திருக்கிறான்; சவுல் வீட்டைச் சேர்ந்த ஒருவன் சவுலின் இரத்தத்திற்காக அவனைச் சபிக்கப்போகிறான்; இங்கேயோ சவுலின் கடைசி வாரிசு சிங்காசனத்தை எதிர்பார்த்திருக்கிறான் என்ற செய்தி. வழியிலே, சிட்சையின் கீழ் இருக்கும்போது, பழைய வீட்டைக் குறித்த பயம் எளிதில் நம்பிக்கையாக மாறுகிறது. கதைசொல்லி ராஜாவை நியாயப்படுத்தவும் இல்லை, குற்றப்படுத்தவும் இல்லை; பெற்றுக்கொண்ட அன்பளிப்பையும் கொடுத்த தீர்ப்பையும் ஒரே மூச்சில் பதிவுசெய்கிறார், காரியக்காரனின் திருப்தியோடு உம்முடைய கண்களில் எனக்குத் தயவு கிடைக்கவேண்டும் என்று நான் பணிந்து கேட்டுக்கொள்ளுகிறேன் என்ற வார்த்தை காட்சியை முடிக்கவிடுகிறார். யோனத்தானுக்குச் செய்த ஆணை இங்கே சோதிக்கப்படுகிறது, அது மேவிபோசேத்தால் அல்ல என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது.

பகூரிம் — மீகாளின் கணவன் அவளுக்குப் பின்னே அழுதுகொண்டு வந்த ஊர் (3:16), யோர்தானை நோக்கி இறங்கும் வழியில் உள்ளது — அதிலிருந்து கேராவின் மகனான சீமேயி, சவுல் வீட்டு வம்சத்தான், தன் வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் பலசாலிகள் நடக்க நடந்துபோகிற ஒரு ராஜாவைச் சபித்துக்கொண்டும் அவன்மேல் கற்களை எறிந்துகொண்டும் வருகிறான். இரத்தப்பிரியனே, பாவியான மனிதனே, தொலைந்துபோ, தொலைந்துபோ (v. 7). அவனுடைய குற்றச்சாட்டு சவுல் குடும்பத்தார்களின் இரத்தப்பழி: அப்னேர், இஸ்போசேத், 21-ஆம் அதிகாரத்தின் சம்பவம் முன்பே நடந்திருந்தால் ஒருவேளை அந்த ஏழுபேரும். அப்னேர், இஸ்போசேத் காரியத்தில் தாவீது குற்றமற்றவன் என்று காட்டக் கதைசொல்லி மிகவும் பிரயாசப்பட்டிருக்கிறார் (3:28; 4:11); சீமேயி அதை நம்பவில்லை, பென்யமீனும் நம்பவில்லை என்று தோன்றுகிறது.

அதிகாரம் வெளிப்படையாகச் சொல்லாத முரண்நகையை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. இரத்தத்தைக் குறித்துச் சீமேயி தவறு — கதைசொல்லி அதைத் தீர்த்துவிட்டார் — ஆனால் விஷயத்தைக் குறித்துச் சரி: தாவீது ஒரு இரத்தப்பிரியன்தான், யெகோவா அவன்மேல் இரத்தத்தைத் திரும்பச் செய்கிறார்; அந்த இரத்தம் மட்டும் உரியாவுடையது (12:9), அதைக் குறித்துச் சீமேயிக்கு ஒன்றும் தெரியாது. உன்னுடைய அக்கிரமத்தில் சிக்கிக்கொண்டாய் என்பது உண்மைதான், தவறான காரணத்தினால். தாவீது இதை ஏன் தாங்கிக்கொள்ள முடிகிறது என்பதை வாசகர்கள் காணவேண்டும் (v. 10): சீமேயியின் குற்றச்சாட்டைவிடக் கொடிய ஒரு குற்றச்சாட்டையும், ஏற்கெனவே தீர்ப்பு வழங்கிவிட்ட ஒரு நியாயாதிபதியையும் அவன் அறிந்திருக்கிறான். தேவனுடைய சிட்சையின் கீழ் இருக்கிற மனிதன் அநியாயமாகச் சபிக்கப்படுவதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியும், ஏனென்றால் அவன் நியாயமாக நியாயந்தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறான்.

அந்தச் செத்த நாய் ராஜாவான என்னுடைய ஆண்டவனை ஏன் சபிக்கவேண்டும்? நான் போய் அவனுடைய தலையை வெட்டிப்போடட்டும் (v. 9). அபிசாய் — சவுலை ஒரே குத்தில் நிலத்தோடு குத்திவிட விரும்பியவன் (1 சாமுவேல் 26:8) — போர்வீரனின் பதிலைச் சொல்லுகிறான், தாவீது அப்னேருடைய மரணத்தின்போது தான் சொன்ன முறையீட்டை (3:39) நினைவூட்டுவதும், 19:22-இல் மறுபடியும் சொல்லப்போவதுமான ஒரு பதிலை அவனுக்குச் சொல்லுகிறான்: செருயாவின் மகன்களே, எனக்கும் உங்களுக்கும் என்ன? தாவீதின் வீட்டிலுள்ள இரத்தம் சிந்தும் மனிதர்கள் அவனுடைய சகோதரியின் மகன்கள், அவர்களுடைய தீர்வுகளை மறுப்பதிலேயே அவன் தன் ஆட்சிக்காலத்தைக் கழித்திருக்கிறான் (3:39). செத்த நாய் என்பது 9:8-இன் வார்த்தை, இப்பொழுது ஒரு பென்யமீனனைக் குறித்து அபிசாயின் வாயில், ஒருகாலத்தில் தாவீது தன்னைக் குறித்து அதைப் பயன்படுத்தியதுபோல (1 சாமுவேல் 24:14).

அவன் என்னை சபிக்கட்டும்; தாவீதை சபிக்கவேண்டும் என்று யெகோவா அவனுக்குச் சொன்னார். யெகோவா சீமேயியோடு பேசினார் என்பது தாவீதின் கருத்து அல்ல; யெகோவா அனுமதிக்காத எதுவும் தன்னை வந்தடைவதில்லை என்பதும், எருசலேமிலிருந்து போகும் வழியில் வருகிற சாபம் தான் ஏற்றுக்கொண்ட தண்டனையின் ஒரு பகுதி என்பதுமே (15:26) அவனுடைய கருத்து. 11-ஆம் வசனம் காரணத்தைச் சொல்லுகிறது: என்னுடைய கர்ப்பத்தின் பிறப்பான என்னுடைய மகனே என்னுடைய உயிரை எடுக்கத் தேடும்போது, இந்தப் பென்யமீனன் எத்தனை அதிகமாகச் செய்வான்? சொந்த மகனே வேட்டையாடுகிற ஒரு மனிதனுக்கு, ஒரு அந்நியனின் நாவிலிருந்து காத்துக்கொள்ள இனி ஒன்றும் இல்லை. சீமேயி சரியானவன் என்று தாவீது ஒருபோதும் சொல்லவில்லை; சீமேயிக்கு அனுமதி இருக்கிறது என்றே சொல்லுகிறான் என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. அவை இரண்டும் வேறுவேறு, அந்த வேறுபாடே விசுவாசம்.

ஒருவேளை யெகோவா என்னுடைய சிறுமையைப் பார்த்து, இந்த நாளில் அவன் சபித்த சாபத்திற்குப் பதிலாக எனக்கு நன்மை செய்வார். இது அதிகாரத்தின் முக்கிய வசனம், சபிக்கப்படும்போது எப்படி இருக்கவேண்டும் என்பதற்கு ஒரு மாதிரி. ஒருவேளை — தேவன்மேல் எந்த உரிமைகோரலும் இல்லை, நம்பிக்கை மட்டுமே, 15:25-26-இல் உள்ளதுபோல. என்னுடைய சிறுமையைப் பார்த்து — லேயாளின் (ஆதியாகமம் 29:32) அன்னாளின் (1 சாமுவேல் 1:11) வார்த்தை; இங்கே எபிரெய உரை அக்கிரமம் என்று வாசிக்கிறது, ஓரக்குறிப்பும் அநேகரும் சிறுமை அல்லது கண் என்று வாசிக்கிறார்கள் (தமிழ் IRV ‘சிறுமை’ என்கிறது), இந்த ஆய்வு அந்த நிச்சயமின்மையை வலியுறுத்தாமல் குறிப்பிடுகிறது. சாபத்திற்குப் பதிலாக எனக்கு நன்மை செய்வார் — பதில் சொல்லாமல் தாங்கிக்கொண்ட சாபத்தையே தேவன் ஆசீர்வாதமாக மாற்றக்கூடும். உங்களைச் சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதியுங்கள் (லூக்கா 6:28) என்பதற்குப் பழைய ஏற்பாட்டில் மிக நெருங்கி வருவது இதுவே என்று வாசகர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள்.

பிற்கால வரலாறு புத்தகத்திலேயே இருக்கிறது. தாவீது திரும்பி வரும்போது, மன்னிப்புக் கேட்கச் சீமேயி எல்லாருக்கும் முன்பாக யோர்தானைக் கடந்து வருகிறான், அவன் சாவதில்லை என்று தாவீது ஆணையிடுகிறான் (19:16-23) — ஒருவேளை இந்த வசனத்தின் நன்மை, தப்புவிக்கப்படக்கூடிய ஒரு மனிதனின் வடிவத்தில். தன் மரணப்படுக்கையில் தாவீது அவனைக் கவனித்துக்கொள்ளும்படி சாலொமோனிடம் சொல்லுவான் (1 இராஜாக்கள் 2:8-9), சாலொமோனும் அப்படியே செய்கிறான் (1 இராஜாக்கள் 2:36-46); வழியில் காட்டிய பொறுமை முழுக் கதையல்ல என்று இந்த ஆய்வு பதிவுசெய்கிறது, அதை மென்மையாக்குவதில்லை. வழி தருவது, கற்களுக்கும் மண்ணுக்கும் கீழ் நடக்கிற ஒரு ராஜா (v. 13), தன் வீரர்களாலும் தன் நாவாலும் பதில் சொல்லாதவன், களைத்தவனாக (v. 14) வந்து இளைப்பாற முடிந்தவன்.

காட்சி எருசலேமுக்கு மாறுகிறது: அப்சலோமும் இஸ்ரவேல் மனிதர்களான எல்லா மக்களும் அவனோடு அகித்தோப்பேலும் எருசலேமிற்கு வந்தார்கள் (v. 15), அற்கியனான ஊசாய் என்னும் தாவீதின் நண்பன் புதிய ராஜாவை வாழ்த்த வருகிறான்: ராஜாவே வாழ்க, ராஜாவே வாழ்க — எபிரெயத்தில் ராஜா வாழ்வாராக, இரண்டு முறை (ஆங்கில KJV இதை "God save the king" என்ற மரபுத்தொடரால் தருகிறது), எந்த ராஜா என்பதைக் கதைசொல்லி சொல்லாமல் விடுகிறார். அப்சலோம் தான் கேட்க விரும்புவதையே கேட்கிறான், இருந்தும் கேள்வி கேட்கிறான் (v. 17): உன்னுடைய நண்பன்மேல் உனக்கு இருக்கிற தயவு இதுதானோ? உன்னுடைய நண்பனோடு நீ போகாமல்போனது என்ன? அந்த வார்த்தை ஹெசெத், அப்சலோமின் வாயில் அது ஒரு ஏளனம்; அவன் இப்பொழுதுதான் தன் சொந்தத் தகப்பனை வழியில் விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறான்.

ஊசாயின் பதில் (vv. 18-19) அதே இருபொருள்தன்மையால் கட்டப்பட்டிருக்கிறது: யெகோவாவும் இந்த மக்களும் இஸ்ரவேல் மனிதர்கள் அனைவரும் தெரிந்துகொள்ளுகிறவரோடு நான் சேர்ந்து அவரோடு இருப்பேன் ... உம்முடைய தகப்பனிடம் எப்படி பணிவிடை செய்தேனோ, அப்படியே உம்மிடமும் பணிவிடை செய்வேன். ஒவ்வொரு வாக்கியப்பகுதியையும் தாவீதைக் குறித்து வாசிக்கலாம், அப்சலோம் ஒவ்வொன்றையும் தன்னைக் குறித்தே வாசிக்கிறான். ராகாபின், மீகாளின் ஏமாற்றுதலைப் பதிவுசெய்ததுபோலவே (யோசுவா 2:4-6; 1 சாமுவேல் 19:14) வேதவாக்கியம் இந்த ஏமாற்றுதலையும் எந்தக் குறிப்புரையும் இல்லாமல் பதிவுசெய்கிறது, அதன் அங்கீகாரம் விளைவுக்கே, 17:14, என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது. பாடம் வாசகனைக் காண அழைப்பது, தன்மேல் அவ்வளவு நிச்சயமுள்ள ஒரு அபகரிப்பாளன், ஒரு நண்பனின் இல்லாமையைவிட ஒரு அரண்மனை ஊழியனின் வார்த்தையையே ஏற்றுக்கொள்வான் என்பதையே.

நாங்கள் செய்யவேண்டியது என்னவென்று ஆலோசனை சொல்லும் (v. 20), அகித்தோப்பேல் ஆலோசனை சொல்லுகிறான்: வீட்டைக்காக்க உம்முடைய தகப்பன் வைத்துப்போன அவருடைய மறுமனையாட்டிகளிடம் உறவுகொள்ளும் — 15:16-இன் பத்துப் பெண்கள். இந்த ஆலோசனை வேறு எதற்கும் முன்பாக அரசியல் சார்ந்தது. ஒரு ராஜாவின் அந்தப்புரத்தை எடுத்துக்கொள்வது அவனுடைய சிங்காசனத்தின்மேல் உரிமை கோருவதாகும்; ரிஸ்பாளோடு அப்னேர் செய்ததை இஸ்போசேத் அப்படியே புரிந்துகொண்டான் (3:7), அபிஷாகுக்காக அதோனியா செய்த வேண்டுகோளைச் சாலொமோன் அப்படியே புரிந்துகொள்வான் (1 இராஜாக்கள் 2:22). பகிரங்கமாகச் செய்யப்பட்டால் அது பிளவைச் சரிசெய்ய முடியாததாக்குகிறது — உம்முடைய தகப்பனால் வெறுக்கப்பட்டீர் என்பதை இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோரும் கேள்விப்பட்டு — ஒப்புரவாகும் என்று நம்பித் தயங்கிக்கொண்டிருந்தவர்கள் ஒரு பக்கத்தைத் தெரிந்துகொள்ளவேண்டும்: உம்மோடிருக்கிற எல்லோருடைய கைகளும் பெலனடையும்.

நியாயப்பிரமாணம் இதை முற்றிலுமாகத் தடைசெய்தது: உன் தகப்பனுடைய மனைவியை நிர்வாணமாக்கக்கூடாது (லேவியராகமம் 18:8; 20:11; உபாகமம் 22:30), அஞ்ஞானிகளுக்குள்ளும் சொல்லப்படாத பாவம் என்று பவுல் இதே பாவத்தைக் குறிப்பிடுவார் (1 கொரிந்தியர் 5:1). அகித்தோப்பேல் அதை அறிந்திருக்கிறான், ஆனாலும் அது பலனளிப்பதால் அந்த ஆலோசனையைச் சொல்லுகிறான். அவனுடைய ஞானத்தின் வடிவத்தை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது: முழுவதும் தெளிவான பார்வையுள்ளது, முழுவதும் தேவனற்றது; மனிதர்கள் அதைத் தேவன் பேசியதைப் போல ஏற்றுக்கொண்டார்கள் என்று அடுத்த வசனம் சொல்லும். அந்தப் பத்துப் பெண்களையும் வாசகர்கள் நினைவில் வைக்கவேண்டும்; இங்கே அவர்களுக்கு எந்தக் குரலும் கொடுக்கப்படவில்லை, அவர்கள் தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் அடைக்கப்பட்டு ... விதவைகளைப்போல இருப்பார்கள் (20:3).

அப்படியே அப்சலோமுக்கு மாடியின்மேல் ஒரு கூடாரத்தைப் போட்டார்கள்; அங்கே அப்சலோம் எல்லா இஸ்ரவேலர்களின் கண்களுக்கும் முன்பாக, தன் தகப்பனுடைய மறுமனையாட்டிகளிடத்தில் உறவுகொண்டான். பாடமே இதை 12:11-12 உடன் இணைக்கிறது, பாடம் சொல்லுகிறபடியே இந்த ஆய்வு அதைச் சொல்லுகிறது: உன்னுடைய கண்கள் பார்க்க, உன்னுடைய மனைவிகளை எடுத்து, உன்னுடைய அயலானுக்குக் கொடுப்பேன்; அவன் இந்தச் சூரியனுடைய வெளிச்சத்திலே உன்னுடைய மனைவிகளோடு உறவுகொள்வான். நீ மறைவில் அதைச் செய்தாய்; நானோ இந்தக் காரியத்தை இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோருக்கும் முன்பாகவும், சூரியனுக்கு முன்பாகவும் செய்வேன். மாடியின்மேல் என்பது 11:2-இன் மேல்மாடியே, அங்கிருந்துதான் தாவீது பத்சேபாளைக் கண்டான். பாவம் தொடங்கிய இடத்திலேயே, மகனால், பகல் வெளிச்சத்தில், எல்லாருக்கும் முன்பாகத் தண்டனை நிறைவேற்றப்படுகிறது.

பாடம் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிற இரண்டு காரியங்களை வாசகர்கள் பிடித்துக்கொண்டிருக்கவேண்டும். யெகோவா அப்சலோமின்மேல் தீங்கு வரச்செய்தார் என்று கதைசொல்லி 17:14-இல் சொல்லுகிறார்; யெகோவா இந்தத் தீங்கைத் தாவீதுக்கு விரோதமாக எழும்பச்செய்வார் என்று 12:11-இல் சொல்லுகிறார். அப்சலோமின் செயல் அவனுடைய சொந்தப் பாவம், அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையால் அவன் தெரிந்துகொண்டது, அதே நேரத்தில் நாத்தான் முன்னறிவித்த சிட்சையும் அதுவே. தேவனுடைய தண்டனையும் ஒரு மனிதனின் துன்மார்க்கமும் எப்படி ஒரே நிகழ்வாக இருக்கின்றன என்பதை வேதவாக்கியம் தீர்த்துவைப்பதில்லை; இரண்டையும் சொல்லுகிறது (ஒப்பிடுக ஆதியாகமம் 50:20; அப்போஸ்தலர் 2:23). வரலாற்றுப் பதிவில் தாவீதுக்கு இது அறிவிக்கப்படவில்லை என்று இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது; எல்லா இஸ்ரவேலும் அறிந்துகொண்டதுபோலவே அவனும் அறிந்துகொள்வான், அந்தப் பத்துப் பெண்களும் இரண்டு ஆண்களின் பாவங்களுக்கான விலையைச் சுமக்கிறார்கள்.

தேவனுடைய வாக்கைப்போல — எபிரெயம் சொல்லுவதும் தேவனுடைய வார்த்தை; அகித்தோப்பேலுக்கு அப்படிப்பட்ட பெயர் இருந்தது, தாவீதுக்கும் இருந்தது, அப்சலோமுக்கும் அப்படியே இருந்தது. 16-ஆம் அதிகாரத்தின் முடிவில் கதைசொல்லி இதைச் சொல்ல நிற்பது ஒரே காரணத்திற்காக: 17-ஆம் அதிகாரம் திறப்பதற்கு முன்பே, சொல்லப்படப்போகிற ஆலோசனைக்கு எவ்வளவு எடை இருக்கிறது என்பதையும், ஆகவே மலையின்மேல் தாவீது செய்த ஒருவரி ஜெபமான யெகோவாவே, அகித்தோப்பேலின் ஆலோசனையை ... (15:31) என்பதில் எவ்வளவு அடங்கியிருக்கிறது என்பதையும் வாசகன் சரியாக அறிந்துகொள்ளவேண்டும் என்பதற்காக. இந்த ஆய்வு இந்த வசனத்தை 17:14-க்காகக் கதைசொல்லி செய்யும் ஆயத்தமாக வாசிக்கிறது; அங்கே தேவவாக்கைப்போன்ற ஆலோசனையை, உண்மையான தேவவாக்குகளைத் தருகிற யெகோவா ஒதுக்கிவைக்கிறார்.

இந்த வசனத்தில் ஒரு எச்சரிப்பும் இருக்கிறது. ஒரு ஆலோசனை தேவனிடமிருந்து வந்ததைப் போல இருக்கலாம் — தெளிவானது, பலனுள்ளது, உறுதியானது — ஆனாலும் அது மாடியின்மேல் பத்துப் பெண்களைத் தீட்டுப்படுத்தும் ஆலோசனையாக இருக்கலாம். யெகோவாவுக்குப் பயப்படும் பயத்திலிருந்து பிரிக்கப்பட்ட ஞானமும் ஞானமே, அதன் தரத்திற்கு ஏற்ற அளவு அது ஆபத்தானது; பாம்பும் அனைத்து காட்டு உயிரினங்களைவிட ... தந்திரமுள்ளதாக இருந்தது (ஆதியாகமம் 3:1). ஆலோசனையை அது எவ்வளவு நன்றாகப் பலனளிக்கிறது என்பதைக்கொண்டு எடைபோடுகிற வாசகர்கள் இந்த வசனத்தோடு சற்று அமர்ந்திருக்கவேண்டும். கதைசொல்லி கருதும் முரண்நகையை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது: யாருடைய வார்த்தை தேவனுடைய வார்த்தையைப்போல ஒலித்ததோ அந்த மனிதன் தன் வார்த்தை ஏற்கப்படாதபோது தூக்குப்போட்டுக்கொள்வான் (17:23), தேவனுடைய உண்மையான வார்த்தையோ ஒரு மேய்ப்பன்-ராஜா மலைச்சரிவில் செய்த ஜெபமே.