இதற்குப்பின்பு — நாத்தானின் வார்த்தைக்கும் குழந்தையின் மரணத்திற்கும் பின்பு; கதைசொல்லி ராஜாவை விட்டு அவனுடைய பிள்ளைகளிடம் திரும்பி, அவர்களுடைய உறவுகளின் மூலம் அவர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறார். தாவீதின் மகனான அப்சலோமிற்குத் தாமார் என்னும் பெயருள்ள அழகான ஒரு சகோதரி இருந்தாள் — அப்சலோம் மூன்றாம் மகன், கெசூரின் ராஜாவான தல்மாயின் மகள் மாக்காள் பெற்றவன் (3:3), தாமார் அவனுடைய உடன்பிறந்த சகோதரி; எப்ரோனில் அகினோவாமிடம் பிறந்த மூத்த மகனான தாவீதின் மகன் அம்னோன் (3:2) அவளுக்கு ஒன்றுவிட்ட சகோதரன். இந்த வசனம் தாமாரை அவளுடைய தகப்பன் மூலமாக அல்ல, அவளுடைய சகோதரன் மூலமாக அறிமுகப்படுத்துகிறது; அதிகாரம் முழுவதும் அந்த ஒழுங்கையே பின்பற்றுகிறது: அவளுக்காகச் செயல்படுபவன் தாவீது அல்ல, அப்சலோம். ஆசை வைத்தான் — அந்த ஆசை 15-ஆம் வசனத்தில் தராசில் நிறுக்கப்பட்டு, லேசானதாகக் காணப்படும்.

வாசகர்கள் இந்த அதிகாரம் முழுவதையும் 12:10-11-இன் கீழ் வைத்து வாசிக்கவேண்டும்: பட்டயம் எப்பொழுதும் உன்னுடைய வீட்டைவிட்டு நீங்காமலிருக்கும்... நான் உன்னுடைய வீட்டிலே அழிவை உன்மேல் எழும்பச்செய்து. 13-18 அதிகாரங்கள் அந்த வார்த்தையின் நிறைவேறுதலே, ஆனாலும் கதைசொல்லி அதை வெளிப்படையான வார்த்தைகளில் ஒருபோதும் சொல்லுவதில்லை; நடந்ததைச் சொல்லி, அதன் பின்னணியில் அந்தத் தெய்வ வாக்கு கேட்கும்படி விடுகிறார். இந்த ஆய்வு அதை அப்படியே வாசிக்கிறது, ஆனால் பாடம் காட்டும் இன்னொன்றையும் உறுதியாகப் பிடித்துக்கொள்கிறது — அம்னோனின் செயல் அம்னோனுடையதே, தாவீதின் வீட்டுக்கு வந்த தண்டனை அந்த வீட்டிலுள்ள ஆண்களுக்குச் சாக்குப்போக்கு அல்ல. 2-ஆம் வசனம், அவளுக்குத் தீங்குசெய்ய, அம்னோனுக்கு வருத்தமாக இருந்தது, அவள் கன்னிப்பெண்ணாக இருந்தாள்: தடை மனசாட்சி அல்ல, தனிமையில் வைக்கப்பட்ட ராஜகுமாரியை அணுகுவதே.

தாவீதினுடைய சகோதரன் சிமியாவின் மகனான யோனதாப் (v. 3) — 1 சாமுவேல் 16:9-இன் சம்மா, ஆகவே அம்னோனின் பெரியப்பா மகன் — மகா தந்திரமுள்ளவன்; எபிரெயச் சொல் ஞானமுள்ள என்பதற்கான சாதாரணச் சொல், கதைசொல்லி அதை இங்கே புகழ்ச்சியின் சுவடே இல்லாமல் பயன்படுத்துகிறார். அவனுடைய ஆலோசனை ஒரு சூழ்ச்சி: வியாதியுள்ளவனைப்போல... படுத்துக்கொள், உன்னுடைய தகப்பனார் மூலம் என்னுடைய சகோதரியான தாமார் வந்து என்னுடைய கண்களுக்கு முன்பாக சமைக்கும்படி செய். இந்தத் திட்டம், வியாதிப்பட்ட மகன்மேல் ராஜாவுக்கு இருக்கும் பாசத்தையும் ஒரு சகோதரியின் இரக்கத்தையும் தன் கருவிகளாக்கிக்கொள்கிறது. யோனதாப் அவளைப் பலவந்தம்பண்ணு என்று சொல்லுவதில்லை; அவன் அறையை ஏற்பாடு செய்கிறான். இந்த ஆய்வு அவனைப் பாடம் அழைப்பதுபோலவே அழைக்கிறது — தன் சாமர்த்தியம் ஒரு குற்றத்திற்குச் சேவை செய்த சாமர்த்தியமான நண்பன், என்ன செய்யப்பட்டது என்பதைத் தான் சரியாகப் புரிந்திருந்ததை 32-ஆம் வசனத்தில் காட்டுகிறவன்.

அப்பொழுது தாவீது; தாமாரின் வீட்டுக்கு ஆள் அனுப்பி (v. 7). ராஜா அறியாமலேயே கருவியாகிறான்; 11-ஆம் அதிகாரத்தில் அவ்வளவு எடையைச் சுமந்த அனுப்பி என்னும் வினைச்சொல் இப்போது அவனுடைய மகளை அவனுடைய மகனின் வீட்டுக்கு அனுப்புகிறது. தாவீது எதையாவது சந்தேகித்தான் என்று பாடத்தில் எதுவும் இல்லை, சந்தேகித்திருக்கவேண்டும் என்று இந்த ஆய்வு சொல்லாது; ஒரு தகப்பனின் இரக்கமே நெம்புகோலாக இருக்கும் அந்தச் சதியின் பயங்கரமான சிக்கனத்தை மட்டும் கவனிக்கிறது. நீதிமொழிகள் 13:20, மூடர்களுக்குத் தோழனோ நாசமடைவான், அடிக்கடி யோனதாப், அம்னோன் மேல் வைத்து வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறது; மதிகெட்டவன் என்ற சொல் 13-ஆம் வசனத்தில் தாமாரின் சொந்தச் சொல்லாக இருக்கும், அது இருவருக்கும் பொருந்துகிறது.

வேண்டாம், என்னுடைய சகோதரனே, என்னை அவமானப்படுத்தாதே, இஸ்ரவேலிலே இப்படிச் செய்யக்கூடாது; இப்படிப்பட்ட மதிகேடான காரியத்தைச் செய்யவேண்டாம். தாமாரின் எதிர்ப்பே இந்த அதிகாரத்தின் நெறிசார்ந்த மையம், கதைசொல்லி அவளை விரிவாகப் பேசவிடுகிறார். அவமானப்படுத்தாதே — எபிரெயச் சொல்லுக்குத் தாழ்த்துதல், கீழே தள்ளுதல் என்று பொருள்; மதிகேடு என்பது நெபாலா, சீகேம் தீனாளுக்கு விரோதமாகச் செய்த செயலுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட சொல், செய்யத்தகாத புத்திகெட்ட காரியம் (ஆதியாகமம் 34:7), கிபியாவில் நடந்த கொடுமைக்கும் அதுவே (நியாயாதிபதிகள் 19:23-24). அது நடப்பதற்கு முன்பே அவள் அந்தச் செயலுக்கு அதன் சரியான பெயரைக் கொடுக்கிறாள்: கற்பழிப்பு, அவளுக்கு மட்டுமல்ல, இஸ்ரவேலின் முழு ஒழுங்குக்கும் விரோதமான குற்றம். இந்த ஆய்வு அவளுடைய வார்த்தைகளைப் பாடத்தின் சொந்தத் தீர்ப்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறது.

13-ஆம் வசனம் இன்னும் இரண்டு வேண்டுதல்களைச் சேர்க்கிறது — நான் இந்த வெட்கத்தோடு எங்கே போவேன்?, நீயும் இஸ்ரவேலிலே மதிகெட்டவர்களில் ஒருவனைப்போல ஆவாய் — பின்பு இப்போதும் நீ ராஜாவுடன் பேசு, அவர் என்னை உனக்குத் தராமல் மறுக்கமாட்டார். நியாயப்பிரமாணம் ஒருவனுக்குத் தன் சகோதரியை, தகப்பனுக்குப் பிறந்த மகளை, தடைசெய்திருந்தது (லேவியராகமம் 18:9, 11; 20:17); தாவீது அதை அனுமதிப்பான் என்று தாமார் உண்மையிலேயே நம்பினாளா, அல்லது அந்த அறையிலிருந்து தப்புவதற்கு எதையாவது சொன்னாளா என்று வாசகர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். பாடம் சொல்லுவதில்லை; இந்த ஆய்வு நியாயப்பிரமாணத்தைக் கவனித்து, கேட்பதை நிறுத்திவிட்ட ஒரு மனிதனோடு கடைசிவரை நியாயம் பேசும் ஒரு பெண்ணின் வார்த்தைகளாக அவற்றை ஏற்றுக்கொள்கிறது. அவள் தெளிவானவள், தைரியமானவள், ஞானமுள்ளவள். அவற்றில் எதுவும் அவளைக் காப்பாற்றவில்லை, அது அவளுடைய தோல்வி அல்ல.

அவன் அவளுடைய சொல்லைக் கேட்கமாட்டேன் என்று அவளைப் பலவந்தமாகப் பிடித்து, அவளோடு உறவுகொண்டான். கதைசொல்லி அந்தக் கற்பழிப்பை ஒரே வசனத்தில், எந்த விவரமும் இல்லாமல் சொல்லி, காரணத்தை அது இருக்கவேண்டிய இடத்தில் வைக்கிறார்: பலவந்தமாக. இந்த ஆய்வு அந்தச் செயலுக்குத் தெளிவாகவும், வேதம் அதற்குக் கொடுக்கும் கனத்தோடும் பெயரிட்டு, அதை மென்மையாக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சியையும் மறுக்கிறது — அது மயக்குதல் அல்ல, சோகமான காதல் அல்ல, தன்னால் முடிந்த எல்லா விதத்திலும் வேண்டாம் என்று சொன்ன ஒரு பெண்ணுக்கு விரோதமாகப் பலத்தால் செய்யப்பட்ட குற்றம். பெண் கூக்குரலிட்டும் அவளைக் காப்பாற்றுபவர் இல்லாமற்போனது என்ற நிலையில், உபாகமம் 22:25-27 ஆணை மட்டுமே குற்றவாளியாகக் கருதியது; யாரும் இருக்கக்கூடாது என்று அம்னோன் வீட்டைக் காலிசெய்திருந்தான் (v. 9).

அதிகாரம் தன் வினைச்சொற்களைக் கொண்டு என்ன செய்திருக்கிறது என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்கவேண்டும். 11-ஆம் அதிகாரத்தில் ராஜா கண்டான்... அனுப்பினான்... எடுத்துக்கொண்டான்; இங்கே ராஜாவின் மகன் ஆசை வைத்தான்... பிடித்தான்... பலவந்தம்பண்ணினான். கதைசொல்லி இந்த இரண்டு அதிகாரங்களுக்கும் இடையே எந்தக் கோட்டையும் வரைவதில்லை, தாவீதின் பாவமே அம்னோனின் பாவத்தை உண்டாக்கியது என்று இந்த ஆய்வு சொல்லுவதில்லை; பாடம் காட்டுவதையே சொல்லுகிறது — தகப்பனின் மேல்மாடியின் மாதிரி மகனின் அறையில் மீண்டும் தோன்றியிருக்கிறது, 12:11-இன் தெய்வ வாக்கு, நான் உன்னுடைய வீட்டிலே அழிவை உன்மேல் எழும்பச்செய்து, மிகவும் பயங்கரமான விதத்தில் நிறைவேறுகிறது. தாமார் இரண்டு ஆண்களின் பாவங்களுக்கும் பலியானவள், அவற்றில் எதற்கும் காரணகர்த்தா அல்ல; இந்த ஆய்வு எந்தச் சுமையையும் அவள்மேல் மாற்றாது.

அவன் அவளை விரும்பின விருப்பத்தைவிட, அவளை வெறுத்த வெறுப்பு அதிகமாக இருந்தது. கதைசொல்லி அந்த இரண்டையும் தராசில் வைத்து வெறுப்பே கனமானது என்று காண்கிறார்; அப்படிச் செய்வதன்மூலம் 1-ஆம் வசனத்தின் ஆசை என்னவாக இருந்தது என்பதை வாசகருக்குச் சொல்லுகிறார். தான் விரும்பியதைப் பெற்றுக்கொண்ட இச்சை, தான் பயன்படுத்தியவர்மேலேயே திரும்புகிறது; இந்தக் காரியத்தின் வேதத்திலுள்ள மிகத் தெளிவான உடற்கூறு ஆய்வு இந்த வசனத்தில் இருப்பதாக வாசகர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள். நீ எழுந்து போய்விடு — ஒரு சிறிய சொற்றொடர், என்னோடு உறவுகொள் எவ்வளவு சூடாக இருந்ததோ அவ்வளவு குளிர்ச்சியாக. தாமார் பதில் சொல்லுகிறாள் (v. 16): நீ எனக்கு முந்தி செய்த அநியாயத்தைவிட, இப்பொழுது என்னைத் துரத்திவிடுகிற இந்த அநியாயம் கொடுமையாக இருக்கிறது: வெளியே தள்ளப்பட்டால் அவளே குற்றவாளியாகக் காணப்படுவாள், அது அவனுக்குத் தெரியும்.

இரண்டாம் முறையும் அவன் அவளுக்குச் செவிகொடுப்பதில்லை, அந்தக் காரியம் ஒரு வேலைக்காரனால் செய்யப்படுகிறது: நீ இவளை என்னைவிட்டு வெளியேத் தள்ளி, கதவைப் பூட்டு (v. 17) — இவளை, இனி என் சகோதரி அல்ல. 18-ஆம் வசனம் அவளுடைய பலவர்ணமான ஆடையின்மேல் நிற்கிறது, ராஜாவின் மகள்களான கன்னிகைகள் அணியும் உடை; அந்தச் சொற்றொடர் யோசேப்பின் அங்கிக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டதே (ஆதியாகமம் 37:3), அந்த அங்கியைப்போலவே இதுவும் கிழிக்கப்படப்போகிறது. 19-ஆம் வசனம்: தலையின்மேல் சாம்பல், கிழிந்த ஆடை, தன்னுடைய கையைத் தன்னுடைய தலையின்மேல் வைத்து — எரேமியா 2:37-இல் உள்ள துக்கத்தின் தோற்றம் — சத்தமிட்டு அழுதுகொண்டுபோனாள். அவள் அந்தக் குற்றத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். கதைசொல்லி அதைப் பதிவுசெய்வதன்மூலம் அவளைக் கனப்படுத்துகிறார்.

உன்னுடைய சகோதரனான அம்னோன் உன்னோடிருந்தானோ? இப்போதும் என்னுடைய சகோதரியே, நீ மவுனமாக இரு; அவன் உன்னுடைய சகோதரன்; இந்தச் சம்பவத்தை உன்னுடைய மனதிலே வைக்காதே. அப்சலோம் உடனே புரிந்துகொள்கிறான், அவனுடைய ஆலோசனை மவுனம் — அடுத்த வசனங்கள் காட்டுவதுபோல, தன் நேரத்தில் செயல்பட எண்ணும் சகோதரனின் ஆலோசனை, அதை விட்டுவிட எண்ணுகிறவனுடையது அல்ல. அப்படியே தாமார் தன்னுடைய சகோதரனான அப்சலோமின் வீட்டில் தனியாக மனவேதனைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இங்கே desolate (பாழடைந்த) என்ற சொல் உள்ளது; அது பாழாக்கப்பட்ட தேசத்திற்குப் பயன்படுத்தப்படும் சொல். அப்சலோம் தன் மகளுக்கு அவளுடைய பெயரை வைப்பதைத் தவிர (14:27), அவளைக் குறித்து மீண்டும் எதுவும் சொல்லப்படுவதில்லை. பாடம் கொடுக்காத மகிழ்ச்சியான முடிவை இந்த ஆய்வு சேர்க்காது.

வாசகர்கள் அந்த இரண்டு சகோதரர்களையும் அருகருகே வைத்துப் பார்க்கவேண்டும். அம்னோன் தாமாரைப் பயன்படுத்தினான்; அப்சலோம் அவளுக்கு நேர்ந்த அநீதியைப் பயன்படுத்துவான், அது தனக்குப் பயன்படும்வரை இரண்டு வருடங்கள் (v. 23) அதை வைத்திருப்பான். அவள் என்ன விரும்புகிறாள் என்று இருவரில் யாரும் கேட்பதில்லை. கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்ணுக்கு அந்த மனிதனோடு திருமணம் தவிர நியாயப்பிரமாணம் வேறு தீர்வு கொடுக்கவில்லை (உபாகமம் 22:28-29), அது இங்கே சாத்தியமில்லை; ராஜா எந்தத் தீர்வும் கொடுக்கவில்லை (v. 21); அவளைப் பாழடைந்தவள் என்று அழைப்பதன்மூலம், கதைசொல்லி மட்டுமே இந்த அதிகாரத்தில் அவளுக்காகப் பேசும் ஒரே குரல். அநீதி இழைக்கப்பட்டவர்கள்மேல் திணிக்கப்படும் மவுனம் தேவனுடைய மவுனம் அல்ல என்ற வேதத்தின் சொந்தச் சாட்சியைக் கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் அந்த ஒரே சொல்லில் கண்டிருக்கிறார்கள்.

தாவீது ராஜா இந்தச் செய்திகளையெல்லாம் கேள்விப்பட்டபோது, கடுங்கோபம் கொண்டான். அங்கே வசனம் நின்றுவிடுகிறது. அழைப்பும் இல்லை, தீர்ப்பும் இல்லை, தாமாரோடு ஒரு வார்த்தையும் இல்லை; ஒரு உவமையிலுள்ள செல்வந்தனை மரணத்திற்கு ஏதுவானவன் என்று தீர்த்த ராஜா (12:5), தன் சொந்த வீட்டில் நடந்த உண்மையான குற்றத்தைக் கேள்விப்பட்டுக் கோபப்படுகிறான், ஒன்றும் செய்வதில்லை. சில பழங்காலச் சாட்சிகள் — செப்டுவஜின்ட், கும்ரானில் கிடைத்த ஒரு எபிரெயச் சுருள் — ஒரு வாக்கியப் பகுதியைச் சேர்க்கின்றன: ஆனாலும் அவன் தன் மகன் அம்னோனின் ஆவியைத் துக்கப்படுத்த விரும்பவில்லை, ஏனென்றால் அவனை நேசித்தான், அவன் அவனுடைய மூத்த மகன். KJV வழக்கமான எபிரெயப் பாடத்தைப் பின்பற்றுகிறது, அதில் அது இல்லை. இந்த ஆய்வு அந்த நீண்ட பாடத்தை ஒரு வேறுபட்ட வாசிப்பாகக் குறிப்பிடுகிறது; எந்தப் பாடத்தின்படியும், அந்த மவுனமே முக்கியம்.

ஏன் என்று வாசகர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். பாடம் பதில் தருவதில்லை, இந்த ஆய்வு அது காட்டுவதை மட்டுமே முன்வைக்கிறது: நீண்ட பாடம் சரியானால் மூத்த மகன்மேல் தகப்பனுக்கு இருந்த பட்சபாதம், நாத்தானுக்குப் பிறகு தன் சொந்தப் பாவத்தைப்போலவே இருக்கும் ஒரு பாவத்திற்காக மகனை நியாயந்தீர்க்கத் தனக்குத் தகுதியில்லை என்று உணர்ந்திருக்கக்கூடிய ஒரு ராஜா. காரணம் எதுவானாலும், இந்த வசனமே அதிகாரத்தின் கீல். தாவீது ஒன்றும் செய்யாததால், அப்சலோம் ஏதோ செய்கிறான் (v. 22); அப்சலோம் அதைத் தன் சொந்த வழியில் செய்வதால், 12:10-இன் பட்டயம் வீட்டுக்குள் நுழைகிறது. ஏலியின் மகன்கள் தங்கள்மேல் சாபத்தை வரச்செய்வதை அவன் அறிந்தும், அவர்களை அடக்காமல்போனான் (1 சாமுவேல் 3:13); வாசகர்கள் நீண்டகாலமாக இந்த இரண்டு தகப்பன்மாரையும் ஒன்றாக வைத்துப் பார்த்திருக்கிறார்கள்.

இரண்டு வருடங்கள் சென்றபின்பு (v. 23) — அப்சலோமின் மவுனத்தின், தாவீதின் மவுனத்தின் நீளம் — பாலாத்சோரிலே மயிர் கத்தரிக்கும் விழா, நாபாலின் விழாவைப்போன்ற ஒரு விருந்து நாள் (1 சாமுவேல் 25:4-8). அப்சலோம் ராஜாவின் மகன்கள் எல்லோரையும் அழைத்து, ராஜாவையும் வற்புறுத்துகிறான்; ராஜா நாங்கள் எல்லோரும் வந்தால் உனக்கு அதிக செலவு உண்டாகும் என்று மறுக்கிறான்; பின்பு, இரண்டாம் தெரிவுபோல, என்னுடைய சகோதரனான அம்னோனாவது எங்களோடு வரும்படி அவனுக்கு அனுமதி தாரும்; ராஜா அவன் உன்னோடு வரவேண்டியது என்ன என்று கேட்டும் வற்புறுத்தலுக்கு இணங்குகிறான் (vv. 24-27). தாமாரை அம்னோனின் வீட்டுக்கு அனுப்பின தகப்பனே இப்போது அம்னோனை அப்சலோமின் விருந்துக்கு அனுப்புகிறான். இந்த ஆய்வு அந்தச் சமச்சீரைக் கதைசொல்லியினுடையதாகக் கவனிக்கிறது, அறிய முடியாத ஒரு மனிதன்மேல் பழியாக அல்ல.

அம்னோன் திராட்சைரசம் குடித்து சந்தோஷமாக இருக்கும் நேரத்தை நன்றாக எதிர்பார்த்திருங்கள்... அம்னோனை அடியுங்கள் என்று சொல்லுவேன்; உடனே நீங்கள் பயப்படாமல் அவனைக் கொன்றுபோடுங்கள்; நான் அல்லவோ அதை உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்; திடன்கொண்டு தைரியமாக இருங்கள். ஒரு ராஜாவின் போர்க் கட்டளையின் மொழி, சாப்பாட்டு மேஜையில் ஒரு கொலைக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. வாசகர்கள் இதில் யோவாபுக்குத் தாவீது எழுதின கடிதத்தைக் கேட்பார்கள் — செயல் மற்றவர்களால், இளவரசனின் சொந்தக் கை சுத்தம் — நான் அல்லவோ அதை உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறேன் என்பதில், தன் தகப்பனின் நீதி தோற்றுவிட்டது என்றும் தன் சொந்த நீதியே பயன்படும் என்றும் தீர்மானித்துவிட்ட ஒரு மனிதனின் குரலைக் கேட்பார்கள். 29-ஆம் வசனம்: வேலைக்காரர்கள் கீழ்ப்படிகிறார்கள்; ராஜாவின் மகன்கள் எழுந்து தங்கள் கோவேறு கழுதைகளின்மேல் ஓடிப்போகிறார்கள். மூத்த மகன் இறந்துவிட்டான், பட்டயம் வீட்டில் தன் வேலையைத் தொடங்கிவிட்டது.

வதந்தி உண்மையைவிட வேகமாக ஓடுகிறது — அப்சலோம் ராஜாவின் மகன்கள் எல்லோரையும் அடித்துக் கொன்றுபோட்டான் (v. 30) — தாவீது தன் ஆடைகளைக் கிழித்துத் தரையில் கிடக்கும்போது, எல்லோரிலும் யோனதாபே அதைத் திருத்துகிறான்: அம்னோன் மட்டும் இறந்துபோனான்; அவன் தன்னுடைய சகோதரியான தாமாரைக் கற்பழித்த நாள்முதற்கொண்டு, அது அப்சலோமின் மனதில் இருந்தது (v. 32). அந்தத் தந்திரமுள்ளவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது, இரண்டு வருடங்கள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; இந்த ஆய்வு அதைப் பதிவுசெய்கிறது. பின்பு ராஜாவின் மகன்கள் மலையைக் கடந்து வருகிறார்கள், எல்லோரும் அழுகிறார்கள் (v. 36). ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் அப்சலோம் ஓடிப்போனான் என்பது மூன்று முறை சொல்லப்படுகிறது (vv. 34, 37, 38) — அவனுடைய தாயின் தகப்பனான கெசூரின் ராஜாவான... தல்மாயிடம் (3:3), மூன்று வருடங்கள்.

ஆங்கில (KJV) பாடத்தில்: தாவீது ராஜாவின் ஆத்துமா அப்சலோமிடம் போக ஏங்கியது. இந்த வசனத்தின் எபிரெயம் கடினமானது; நேரடியாக அது ஏறக்குறைய தாவீது ராஜா அப்சலோமிடம் புறப்பட்டுப்போகத் தவித்து உருகினான் என்று இருக்கும்; சிலர், ஒரு கும்ரான் சுருளோடும் செப்டுவஜின்டோடும், ராஜாவின் ஆவி என்று வாசிக்கிறார்கள், வேறு சிலர் அந்த வினைச்சொல்லை நிறுத்தினான் என்று எடுத்துக்கொள்கிறார்கள் — அதாவது அப்சலோமுக்கு விரோதமாகப் புறப்படுவதைத் தாவீது விட்டுவிட்டான். KJV ஒரு நியாயமான பொருளைத் தருகிறது, இந்த ஆய்வு அதைத் தாண்டி வலியுறுத்துவதில்லை. எப்படியானாலும், கொலைசெய்யப்பட்ட மகனுக்கான துக்கம் கடந்துபோய், கொலைகாரனை நோக்கி இருதயம் திரும்பிய ஒரு தகப்பனோடு அதிகாரம் முடிகிறது; யோவாப் 14:1-இல் அந்த இருதயத்தை வாசிப்பான். தாமாரைக் குறித்து அதற்குமேல் ஒரு வார்த்தையும் இல்லை.