யெகோவா நாத்தானைத் தாவீதிடம் அனுப்பினார். 11ஆம் அதிகாரம் தாவீது அனுப்பியவைகளால் நிறைந்திருந்தது; 12ஆம் அதிகாரத்தின் முதல் வாக்கியப் பகுதி அவை எல்லாவற்றுக்கும் பதில் சொல்கிறது. 7ஆம் அதிகாரத்தில் வந்ததுபோலவே நாத்தான் ஒரு வார்த்தையோடு வருகிறான்; ஆனால் இந்த முறை அவன் ஒரு கதையோடு வருகிறான், அதை நியாயத்தீர்ப்புக்கான ஒரு வழக்காகச் சொல்கிறான் — ஒரு பட்டணத்தில் இரண்டு மனிதர்கள், ஆடுமாடுகள் மிக அதிகமாக உடைய ஒரு செல்வந்தன், ஒரே ஒரு சின்ன ஆட்டுக்குட்டி மட்டும் உடைய ஒரு தரித்திரன்; அந்தக் குட்டி அவனோடும் அவனுடைய பிள்ளைகளோடும் இருந்து வளர்ந்து ... அவனுடைய மடியிலே படுத்துக்கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு மகளைப்போல இருந்தது (வ. 3). அந்தக் குட்டி ஒரு பிள்ளையைப்போல நேசிக்கப்படுகிறது. பின்பு வழிப்போக்கன் வருகிறான், தன்னுடைய ஆடுமாடுகளில் ஒன்றைப் பிடிக்க மனமில்லாமல், அந்தத் தரித்திரனுடைய ஆட்டுக்குட்டியைப் பிடித்த செல்வந்தனும் (வ. 4).

இந்த உவமை ஒரு மேய்ப்பனும் ஒரு நியாயாதிபதியும் கேட்கும்படி அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது, தாவீது இருவருமாக இருக்கிறான். இந்தச் சித்திரத்தின் அடக்கத்தை இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது: அதில் எதுவும் நேரடியாக விபச்சாரத்தையோ கொலையையோ பற்றியதல்ல; எல்லாம் உடையவன், தன் சொந்தத்தைப் பயன்படுத்துவதைவிட அது எளிதாக இருந்ததால், ஒரு தரித்திரனிடம் இருந்த அந்த ஒன்றை எடுத்துக்கொள்வதைப் பற்றியது. நாத்தான் வேரில் காண்பது அதுவே. மகள் என்பதற்கான எபிரெயச் சொல் பாத் என்றும், அது பத்சேபாளின் பெயரின் முதல் அசை என்றும் வாசகர்கள் கவனித்திருக்கிறார்கள்; சிலர் அதை வேண்டுமென்றே வைக்கப்பட்ட நுட்பமாகக் கருதுகிறார்கள்; இந்த ஆய்வு அதை ஒரு வாசிப்பாகக் குறிப்பிடுகிறது. 4ஆம் வசனத்தை அடையும்போது, தனக்குச் சொல்லப்படுவது ஒரு கதையைத் தவிர வேறொன்று என்பதை ராஜா மறந்துவிட்டான்.

தாவீது ... மிகவும் கோபமடைந்து. நியாயாதிபதி உடனே, ஆணையிட்டுத் தீர்ப்புச் சொல்கிறான்: இந்தக் காரியத்தைச் செய்த மனிதன் மரணத்திற்கு ஏதுவானவன் என்று யெகோவாவுடைய ஜீவனைக் கொண்டு சொல்லுகிறேன் — ஆடு திருட்டுக்கு நியாயப்பிரமாணம் கேட்டதைவிட இது அதிகம்; அது கேட்டது ஈடு செலுத்துதலே (யாத்திராகமம் 22:1); மரணதண்டனை தாவீதின் சொந்தமானது, அவனுடைய இருதயத்திலிருந்து வந்தது, அதற்கு மேலாக அவன் நியாயப்பிரமாணத்தின் நான்கு மடங்கு என்பதையும் சேர்க்கிறான் (வ. 6), அவன் இரக்கமற்றவனாக இருந்து, இந்தக் காரியத்தைச் செய்தபடியால். தனக்குத் தெரியாமலேயே ராஜா தன்னைத்தானே நியாயந்தீர்த்துவிட்டான். குற்றத்தைக் குறித்து அவன் சொல்வது சரி, அதற்குத் தகுந்த தண்டனையைக் குறித்தும் சரி, அதை யெகோவாவின் பெயரால் ஆணையிட்டுச் சொன்னான் — அடுத்த வசனத்தில் தன்னிடமே திரும்பி வருவதைக் கேட்கப்போகும் அதே பெயரால்.

தாவீதின் நான்கு மடங்கு அவனுடைய சொந்த வீட்டின்மேலேயே விழுந்தது என்று வாசகர்கள் நெடுங்காலமாகக் கவனித்திருக்கிறார்கள்: அந்தப் பிள்ளை, அம்னோன் (13:28-29), அப்சலோம் (18:14-15), அதோனியா (1 இராஜாக்கள் 2:25) — நான்கு மகன்கள் இறந்தார்கள். வேதப்பகுதி தானே அந்தக் கோட்டை வரைவதில்லை; இந்த ஆய்வு அதைக் கதைசொல்லியின் திட்டமாக அல்ல, அநேகர் செய்த ஒரு வாசிப்பாகவே முன்வைக்கிறது. கதைசொல்லி நிச்சயமாகக் காட்டுவது, தன்னைத் தவிர மற்ற எல்லோரையும் குறித்து அறநெறி உணர்வு குறையாமல் இருக்கிற ஒரு மனிதனை — அமலேக்கியனையும் ரிம்மோனின் மகன்களையும் ஒரு மணி நேரத்தில் நியாயந்தீர்த்த அதே உணர்வு — அவனை அதன் விளிம்புவரை நடத்திக்கொண்டுவந்து இப்போது இரண்டு வார்த்தைகள் சொல்லுகிற ஒரு தீர்க்கதரிசியையும்.

நீயே அந்த மனிதன். எபிரெய மொழியில் இரண்டு வார்த்தைகள், 11ஆம் அதிகாரம் முழுவதும் அவற்றின்மேல் வந்து விழுகிறது. பின்பு யெகோவா தன்மையில் பேசுகிறார், அவர் முதலில் சொல்வது குற்றத்தை அல்ல, தாம் கொடுத்த நன்கொடைகளையே: நான் உன்னை இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாக அபிஷேகம்செய்து, உன்னைச் சவுலின் கைக்குத் தப்புவித்து, உன் ஆண்டவனுடைய வீட்டை உனக்குக் கொடுத்து, உன் ஆண்டவனுடைய பெண்களையும் உன்னுடைய மடியிலே தந்து, இஸ்ரவேல் வம்சத்தையும், யூதா வம்சத்தையும் உனக்குக் கொடுத்தேன்; இது போதாமலிருந்தால், இன்னும் உனக்கு வேண்டியதைத் தருவேன் (வ. 8). செல்வந்தனுடைய மிக அதிகமான ஆடுமாடுகள் எல்லாம் கொடுக்கப்பட்டவையே. பாவம் கிருபையின் வெளிச்சத்தில் வைக்கப்படுகிறது, அதுவே அதை அசட்டை செய்தலாக்குகிறது (வ. 9).

உன் ஆண்டவனுடைய பெண்களையும் உன்னுடைய மடியிலே — தாவீது சவுலின் மனைவிகளை எடுத்துக்கொண்டதாக எந்தப் பதிவும் இல்லை, இந்தச் சொற்றொடர் ஒருவேளை அரசுரிமை வாரிசின் மொழியாக இருக்கலாம்: ஒரு ராஜாவின் குடும்பம் அவனுக்குப் பின் வருபவனுக்குச் சேரும் (ஒப்பிடுக 3:7; 16:21-22). இந்த ஆய்வு இதை ஒரு கடினமான பகுதியாகக் குறிப்பிட்டு, நேரடியான அர்த்தத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது — சவுலுக்குரியதெல்லாம் தேவனுடைய நன்கொடையால் தாவீதுக்குரியதானது. பின்பு 9ஆம் வசனம் இரண்டு காரியங்களைப் பெயரிடுகிறது: ஏத்தியனான உரியாவை நீ பட்டயத்தால் இறக்கச்செய்து, அவனுடைய மனைவியை உனக்கு மனைவியாக எடுத்துக்கொண்டு — முதலில் கொலை, பின்பு விபச்சாரம், பாரத்தின் வரிசையில் — அவனை அம்மோன் இராணுவத்தினர்களின் பட்டயத்தாலே கொன்றுபோட்டாய். கடிதத்தின் மூலம் செய்யப்பட்ட ஏற்பாடு, கணக்கில் வர வேண்டிய எவரையும் ஏமாற்றவில்லை.

தண்டனை (வ. 10-12) குற்றத்திற்கு அதன் சொந்த நாணயத்திலேயே பதில் கொடுக்கிறது. பட்டயத்திற்குப் பதிலாக: பட்டயம் எப்பொழுதும் உன்னுடைய வீட்டைவிட்டு நீங்காமலிருக்கும் — 2 சாமுவேலின் மீதிப் பகுதி முழுவதும் அதன் பதிவே: ஒரு விருந்தில் அம்னோன் கொல்லப்பட்டான் (13:28), காட்டில் அப்சலோம் (18:14), அதற்குப் பின்பு அதோனியா (1 இராஜாக்கள் 2:25). மறைவில் ஒரு மனைவியை எடுத்ததற்குப் பதிலாக: உன்னுடைய கண்கள் பார்க்க, உன்னுடைய மனைவிகளை எடுத்து, உன்னுடைய அயலானுக்குக் கொடுப்பேன்; அவன் இந்தச் சூரியனுடைய வெளிச்சத்திலே உன்னுடைய மனைவிகளோடு உறவுகொள்வான் — அப்சலோம் மாடியின்மேல் ஒரு கூடாரத்தில் எல்லா இஸ்ரவேலர்களின் கண்களுக்கும் முன்பாக தன் தகப்பனுடைய மறுமனையாட்டிகளிடத்தில் உறவுகொண்டபோது (16:22) இது எழுத்தின்படியே நிறைவேறியது; அது 11:2இன் அதே மாடி. நீ மறைவில் அதைச் செய்தாய்; நானோ இந்தக் காரியத்தை இஸ்ரவேலர்கள் எல்லோருக்கும் முன்பாகவும், சூரியனுக்கு முன்பாகவும் செய்வேன் (வ. 12).

இந்த வசனம் நீ என்னை அசட்டைசெய்து என்கிறது. 9ஆம் வசனம் அவருடைய வார்த்தையை நீ அசட்டை செய்தது என்று சொன்னது; இப்போது யெகோவாவே நேரடியாக. இந்த ஆய்வு அந்தப் படியைக் கவனிக்கிறது: தேவன் தடைசெய்ததை எடுத்துக்கொள்வது, இறுதியில், தேவனை அற்பமாக எண்ணுவதே, தீர்க்கதரிசி அதற்கு அந்தப் பெயரையே கொடுக்கிறான். இந்தத் தண்டனை எது அல்ல என்பதையும் அது கவனிக்கிறது. இது ராஜ்ஜியத்தை எடுத்துப்போடுவது அல்ல, 7ஆம் அதிகாரத்தை முறிப்பதும் அல்ல; உடன்படிக்கை சொன்னது: அவன் அக்கிரமம் செய்தால், நான் அவனை மனிதர்கள் பயன்படுத்தும் பிரம்பினாலும் ... தண்டிப்பேன் (7:14), இதுவே அந்தப் பிரம்பு. அப்சலோம் மனிதர்களின் பிரம்பு. சவுலிடமிருந்து விலக்கப்பட்ட கிருபை (7:15) இவனிடமிருந்து விலக்கப்படவில்லை; தண்டனை முழு பாரத்தோடு அந்த வீட்டின்மேல் விழுகிறது.

நான் யெகோவாவுக்கு விரோதமாகப் பாவம் செய்தேன். எபிரெய மொழியில் இரண்டு வார்த்தைகள்; சாக்குப்போக்கு இல்லை, விளக்கம் இல்லை, பத்சேபாளையோ உரியாவையோ யோவாபையோ பற்றிய குறிப்பும் இல்லை. இதைச் சவுலின் நான் பாவம் செய்தேன் (1 சாமுவேல் 15:24, 30) என்பதன் அருகில் வையுங்கள்; அது காரணங்களோடும், மூப்பர்களுக்கு முன்பாகத் தன்னைக் கனப்படுத்த வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளோடும் வந்தது; இரண்டு ராஜாக்களுக்கும் இடையிலான வேறுபாடு வாக்கியத்தின் நீளத்தில் இருக்கிறது. 51ஆம் சங்கீதத்தின் தலைப்பு — பத்சேபாளோடு தாவீது செய்த பாவத்திற்குப் பிறகு தீர்க்கதரிசியாகிய நாத்தான் தாவீதிடம் சென்று உணர்த்தியபோது — அந்தச் சங்கீதத்தை இங்கே வைக்கிறது; இந்த ஆய்வு அந்தத் தலைப்பைத் தலைப்பாகவே முன்வைக்கிறது; அதைப் பின்பற்றினால், உம் ஒருவருக்கே விரோதமாக நான் பாவம்செய்து (சங்கீதங்கள் 51:4) என்பது தாவீது நாத்தானிடம் ஒரு சிறிய வாக்கியத்தில் சொன்னதன் விரிவான வடிவம்.

நீ சாகாதபடி, யெகோவா உன்னுடைய பாவத்தை நீங்கச்செய்தார். நியாயப்பிரமாணம் விபச்சாரத்திற்கு மரணத்தை விதித்தது (லேவியராகமம் 20:10), கொலைக்கும் விதித்தது (எண்ணாகமம் 35:31, அது கொலைகாரனுடைய உயிருக்காக எந்த மீட்கும்பொருளையும் தடைசெய்கிறது); தாவீதே 5ஆம் வசனத்தில் மரணத்தை ஆணையிட்டுச் சொல்லியிருந்தான். இந்த வார்த்தை கிருபை, அறிக்கையின் அதே மூச்சில் சொல்லப்பட்டது — ஆங்கில (KJV) பாடத்தில் இங்கே கூட (also) என்ற சொல் இருக்கிறது, மன்னிப்பு காத்துக்கொண்டிருந்ததுபோல. வேதப்பகுதி சொல்வதற்கு அப்பால் இந்த ஆய்வு இதை விளக்குவதில்லை; எந்தப் பலியும் குறிப்பிடப்படவில்லை, எந்தச் சடங்கும் இல்லை, ஒரு அறிக்கையும் ஒரு வார்த்தையும் மட்டுமே என்று அது கவனிக்கிறது. 32ஆம் சங்கீதம், அநேகர் நினைப்பதுபோல அது இந்தக் காலத்தைச் சேர்ந்ததென்றால், 13ஆம் வசனம் உள்ளிருந்து எப்படி இருந்தது என்பதன் ஒலி: என் மீறுதல்களை யெகோவாவுக்கு அறிக்கையிடுவேன் என்றேன்; தேவனே நீர் என் பாவத்தின் தோஷத்தை மன்னித்தீர்.

மன்னிப்பு விளைவுகளின் முடிவு அல்ல, வாசகர்கள் அதை மிகக் கடுமையாக உணர்வது இந்த வசனத்தில்தான். இந்த சம்பவத்தால் யெகோவாவுடைய எதிரிகள் இழிவாகப் பேச நீ காரணமாக இருந்தபடியால் — யெகோவாவின் பெயரைத் தாங்கும் ராஜா யெகோவாவின் எதிரிகளுக்குப் பேசுவதற்கு ஏதோ கொடுத்துவிட்டான்; எபிரெய வாசகம் இருக்கிறபடியே விநோதமாக வாசிக்கப்படுகிறது, நீ யெகோவாவுடைய எதிரிகளை அசட்டை செய்தாய், அநேகர் இதை 10ஆம் வசனத்தில் உள்ளதுபோல யெகோவாவை அசட்டை செய்தாய் என்பதை எழுத்தர்கள் மென்மையாக்கிய வடிவமாகக் கருதுகிறார்கள். உனக்குப் பிறந்த பிள்ளை நிச்சயமாக சாகும். ஒரு தகப்பனுடைய பாவத்திற்காக ஒரு பிள்ளை ஏன் சாகிறது என்பதை இந்த ஆய்வு விளக்குவதில்லை, ஏனெனில் வேதப்பகுதி விளக்கவில்லை; அது தண்டனையையும், தகப்பன் தரையில் கிடந்த ஏழு நாட்களையும், மரணத்தையும் பதிவுசெய்கிறது.

வேதப்பகுதி காட்டுவது என்னவென்றால், பிள்ளை உயிரோடிருந்தவரை தாவீது அந்தத் தண்டனையை இறுதியானதாகக் கருதவில்லை: பிள்ளை பிழைக்கும்படி யெகோவா எனக்கு இரங்குவாரோ, எப்படியோ, யாருக்குத் தெரியும் (வ. 22). அவன் உபவாசித்து, தரையிலே கிடந்து, எழுந்திருக்க மறுத்தான் (வ. 16-17), கதைசொல்லி ஏழு நாட்கள் வாசகனும் அவனோடு நம்பிக்கை வைத்திருக்கும்படி விடுகிறான். இந்த அதிகாரம் பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் இரண்டு காரியங்களையும் வாசகர்கள் பிடித்துக்கொள்ள வேண்டும்: பாவம் நீக்கப்பட்டது, பிள்ளை இறந்தது. வேதவாக்கியம் அவற்றை ஒரு சூத்திரமாகத் தீர்த்துவைப்பதில்லை, இந்த ஆய்வும் தீர்த்துவைக்காது. பட்டயம், மனைவிகள், பிள்ளை — மூன்றும் ஒரே தேவவாக்கில் பெயரிடப்பட்டன என்றும், ராஜா மூன்றையும் ஏற்றுக்கொண்டான் என்றும் அது கவனிக்கிறது.

வேலைக்காரர்கள் அவனுக்குச் சொல்லப் பயப்படுகிறார்கள் (வ. 18); அவர்கள் இரகசியமாகப் பேசுவதை அவன் புரிந்துகொண்டு (வ. 19) கேட்கிறான், அவர்கள் இறந்துபோனது என்கிறார்கள். பின்பு துக்கத்தைத் தலைகீழாக்கும் வினைச்சொற்களின் வரிசை: தரையைவிட்டு எழுந்து, குளித்து, எண்ணெய் பூசிக்கொண்டு, தன்னுடைய ஆடைகளை மாற்றி, யெகோவாவுடைய ஆலயத்தில் நுழைந்து, தொழுதுகொண்டு ... சாப்பிட்டான். யெகோவாவுடைய ஆலயம் என்பது 6:17இன் கூடாரம்; தேவாலயம் இன்னும் கட்டப்படவில்லை. அவன் முதலில் தேவனிடம் போகிறான், பின்பு தன் வீட்டிற்கு, பின்பு அப்பத்திற்கு. வேலைக்காரர்களால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை (வ. 21) — உயிரோடிருப்பவனுக்காகத் துக்கம், இறந்தவனுக்காக அமைதி — அவர்களுடைய கேள்வி தாவீதுக்கு விளக்கம் சொல்ல வாய்ப்பளிக்கிறது, அதனால்தான் கதைசொல்லி அதைப் பதிவுசெய்கிறான்.

அந்த விளக்கம் (வ. 22-23) ஜெபத்தையும் மரணத்தையும் பற்றிய வேதவாக்கியத்தின் மிக நேரடியான கூற்றுகளில் ஒன்று. பிள்ளை உயிரோடிருந்தபோது, ஜெபம் எதையாவது மாற்றக்கூடும்; இப்போது முடியாது. இனி நான் அதைத் திரும்பிவரச்செய்ய முடியுமோ? தண்டனை நிறைவேறின பின்பு தாவீது செய்த முதல் காரியம் தொழுகை, மனக்கசப்பு அல்ல என்றும், இவனே 51ஆம் சங்கீதத்தின் மனிதன் என்றும் இந்த ஆய்வு கவனிக்கிறது — பலியை நீர் விரும்புகிறதில்லை ... தேவனுக்கேற்கும் பலிகள் நொறுங்குண்ட ஆவிதான் — தரையிலிருந்து எழுந்திருக்கிறான். அவன் மன்னிக்கப்பட்டிருக்கிறான், தண்டிக்கப்பட்டும் இருக்கிறான், அதைச் சொல்லவே யெகோவாவுடைய ஆலயத்திற்குப் போகிறான்.

நான் அதினிடம் போவேனே தவிர, அது என்னிடம் திரும்பி வரப்போகிறது இல்லை. மேலோட்டமாகப் பார்த்தால் இந்த வாக்கியம் எல்லோருக்கும் பொதுவான பாதையாகிய மரணத்தைப் பற்றியது: எல்லோரும் போகிற இடத்திற்குப் பிள்ளை போய்விட்டது, தாவீதும் பின்தொடர்வான், அந்தப் பாதை ஒரே திசையில் செல்கிறது. அநேக கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் இதை இன்னும் முன்னே கொண்டுபோய், இறக்கும் சிசுக்களைத் தேவன் ஏற்றுக்கொள்கிறார் என்றும், தாவீது தன் மகனோடு மீண்டும் இருப்பான் என்று எதிர்பார்த்தான் என்றும் சொல்லும் நம்பிக்கையின் வார்த்தையாக எடுத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள், அந்த வாசிப்பு அநேக பெற்றோருக்கு ஆறுதல் அளித்திருக்கிறது. இந்த ஆய்வு அதை ஒரு வாசிப்பாக முன்வைக்கிறது; இந்த வசனம் தானாகச் சொல்வது, தாவீது மரணத்தில் பிள்ளையைச் சேருவான் என்பது மட்டுமே, அங்கே அவர்கள் இருவரும் எதைக் காண்பார்கள் என்பது அல்ல என்பதை நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்கிறது.

இந்த வசனம் உறுதிப்படுத்துவது தாவீதின் சொந்த நிலையையே: அவன் நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் இல்லை. உனக்குப் பிறந்த பிள்ளை நிச்சயமாக சாகும் என்று சொல்லப்பட்டு, ஏழு நாட்கள் மன்றாடின மனிதன், தேவன்மேல் கசப்பு இல்லாமலும், அந்த மரணம் இருந்ததைவிடச் சிறியது என்று பாசாங்கு செய்யாமலும் அதை ஏற்றுக்கொள்கிறான். ஒரு பிள்ளையை அடக்கம் செய்த வாசகர்களுக்குத் தெரியும், இந்த வசனம் ஒரு பாடம் அல்ல, ஒரு துணை. பின்பு கதைசொல்லி ஒரே வாக்கியத்தில் கல்லறையிலிருந்து தொட்டிலுக்குத் திரும்புகிறான் (வ. 24), இந்த ஆய்வு அவனைப் பின்தொடர்கிறது: பிள்ளையின் மரணத்தோடு அதிகாரம் முடிவதில்லை, ஏனெனில் உடன்படிக்கை முடிவதில்லை.

தாவீது தன்னுடைய மனைவியான பத்சேபாளுக்கு ஆறுதல் சொல்லி — இப்போது அவளுக்கு அவளுடைய பெயரும் அவளுடைய பட்டமும் கொடுக்கப்படுகிறது, உரியாவின் மனைவி அல்ல; கதைசொல்லி அவளை அமைதியாகத் தாவீதின் வீட்டிற்குள் கொண்டுவந்துவிட்டான், நியாயத்தீர்ப்புக்குப் பின்பு இந்தத் திருமணத்தைக் குறித்துச் சொல்லப்படும் முதல் காரியம் ஆறுதல். அவள் ஒரு மகனைப்பெற்றாள்; அவனுக்குச் சாலொமோன் என்று பெயரிட்டான் — இந்தப் பெயர் வழக்கமாக ஷாலோம், அதாவது சமாதானம், என்பதோடு இணைக்கப்படுகிறது; 1 நாளாகமம் 22:9 அவனுடைய நாட்களில் சமாதானத்தையும் அமைதியையும் கொடுப்பேன் என்ற வாக்குத்தத்தத்தோடு அதை இணைக்கிறது; இந்த ஆய்வு அதை நாளாகமத்தின் சொந்த விளக்கமாகக் குறிப்பிடுகிறது. அவனிடம் யெகோவா அன்பாக இருந்தார். பட்டயம், அவமானம், இறந்த பிள்ளை ஆகியவற்றுக்குப் பின்பு, இந்த வீட்டிலிருந்து வரும் அடுத்த வார்த்தை, அதில் பிறந்த ஒரு மகனைத் தேவன் நேசித்தார் என்பதே.

25ஆம் வசனம்: அவர் தீர்க்கதரிசியான நாத்தானை அனுப்ப, அவன் யெகோவாவுக்காக அவனுக்கு யெதிதியா என்று பெயரிட்டான் — யெகோவாவுக்குப் பிரியமானவன், நீயே அந்த மனிதன் என்று சொன்ன அதே தீர்க்கதரிசி மூலம் கொடுக்கப்பட்ட இரண்டாவது பெயர். இந்தப் பெயர் வேதவாக்கியத்தில் மீண்டும் ஒருபோதும் பயன்படுத்தப்படவில்லை; 7ஆம் அதிகாரத்தின் வீட்டைக் கட்டப்போகும் பிள்ளையைக் குறித்த தேவனுடைய தனிப்பட்ட வார்த்தையாக அது இங்கே நிற்கிறது (7:13). கதைசொல்லி என்ன செய்திருக்கிறான் என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்க வேண்டும்: உடன்படிக்கையின் மகன், உன்னுடைய சிங்காசனம் என்றென்றைக்கும் நிலைத்திருக்கும் என்பது யார் மூலமாக நிறைவேறுமோ அவன், தாவீது எடுத்துக்கொண்ட பெண்ணுக்கே பிறக்கிறான். மத்தேயு 1:6 இரண்டு உண்மைகளையும் ஒரே வரியில் வைத்திருக்கிறது. கிருபை இதைவிடச் சுத்தமான ஒரு கதையைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; அது இந்தக் கதையையே தேர்ந்தெடுத்தது.

10ஆம் அதிகாரத்தின் யுத்தம் முடிகிறது. யோவாப் தண்ணீர் ஓரமான பட்டணத்தைப் பிடிக்கிறான் (வ. 27) — ஆற்றின் அருகிலுள்ள கீழ்ப்பட்டணம், அல்லது தண்ணீர் வசதி — மீதியைப் பிடிக்க வரும்படி தாவீதுக்கு ஆள் அனுப்புகிறான், நான் பட்டணத்தைப் பிடிக்கிறதினால், என் பெயர் சொல்லாதபடி (வ. 28): ராஜாவின் கடிதத்தை வைத்திருக்கும் படைத்தலைவன் இன்னும் வெற்றியை ராஜாவுக்கே கொடுக்கிறான், இந்த ஆய்வு அந்த விசுவாசத்தை வேதப்பகுதி பதிவுசெய்வதுபோலவே பதிவுசெய்கிறது. அவர்களுடைய ராஜாவின் கிரீடம், ஒரு தாலந்து நிறைபொன் (வ. 30) — சிலர் மல்காம் என்று வாசிக்கிறார்கள், அம்மோனியரின் தெய்வம், அதன் சிலை ஒரு மனிதனின் தலையைவிட அவ்வளவு பாரத்தை நன்றாகத் தாங்கக்கூடும் — தாவீதுடைய தலையில் வைக்கப்படுகிறது; இந்த வாசிப்பு திறந்தே இருக்கிறது.

பின்பு இந்த வசனம். KJV பாடத்தின்படி தாவீது அவர்களை வாள்களின் கீழும், இரும்புப் பரம்புகளின் கீழும், இரும்புக் கோடரிகளின் கீழும் போட்டு, செங்கற்சூளை வழியாகக் கடக்கச்செய்தான் — இது சித்திரவதையையும் மரணதண்டனையையும் பற்றிய விவரிப்பு, பெரும்பாலும் அப்படியே புரிந்துகொள்ளப்பட்டது. எபிரெயத்தை வேறு விதமாகவும் வாசிக்கலாம், இப்போது அநேகர் அப்படியே எடுத்துக்கொள்கிறார்கள்: அவன் அவர்களை வாள்களிலும் கடப்பாரைகளிலும் கோடரிகளிலும் வேலையில் உட்படுத்தி, செங்கற்சூளைகளில் வேலைசெய்யவைத்தான் — கட்டாய உழைப்பு, கைப்பற்றப்பட்ட பட்டணத்திற்கு வழக்கமாக நேரும் கதி (ஒப்பிடுக உபாகமம் 20:11). KJV பாடத்தில் 1 நாளாகமம் 20:3 அவர்களை வாள்களால் அறுத்தான் என்று இருக்கிறது, ஆனால் அதன் எபிரெயத்தையும் அநேகர் உழைப்பு என்றே வாசிக்கிறார்கள். இந்த ஆய்வு இரண்டையும் முன்வைக்கிறது, எதையும் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை; எந்த வாசிப்பின்படியும் வேதவாக்கியம் அதை எந்தக் கருத்துரையும் இல்லாமல் அறிவிக்கிறது.