சீப் ஊர்க்காரர்கள் இரண்டாம் முறை (23:19) ஏறக்குறைய அதே வார்த்தைகளில் தகவல் கொடுக்கிறார்கள், சவுல் அதே மூவாயிரம்பேரோடு வருகிறான் (24:2). இந்த அதிகாரம் 24-ஆம் அதிகாரத்தை எவ்வளவு நெருக்கமாகப் பிரதிபலிக்கிறது என்று வாசகர்கள் நீண்டகாலமாகக் கவனித்திருக்கிறார்கள் — தகவல் கொடுப்பவர்கள், எட்டும் தூரத்தில் தாவீது, கட்டுப்பாடு, யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவர், என்னுடைய மகனான தாவீதே, இது உன்னுடைய சத்தமல்லவா? சிலர் இந்த இரண்டையும் ஒரே நிகழ்வின் வேறுபட்ட விவரிப்புகள் என்று கருதுகிறார்கள்; மற்றவர்கள், சவுல் மீண்டும் பின்வாங்கினான், அதே காரியம் இரண்டு முறை நடந்தது என்று கருதுகிறார்கள் — புத்தகம் அதை அப்படியே காட்டுகிறது, வேறுபாடுகள் அதை ஆதரிக்கின்றன: குகைக்கு எதிராக முகாம், சால்வைக்கு எதிராக ஈட்டி, பகலுக்கு எதிராக இரவு. இந்த ஆய்வு புத்தகம் சொல்லுவதுபோலவே அதிகாரத்தைச் சொல்லி, அந்தக் கேள்வியைக் குறிப்பிடுகிறது.

எந்த வாசிப்பிலும், இந்த மறுநிகழ்வின் பொருள், என்கேதியில் சவுலின் மனந்திரும்புதல் நிலைக்கவில்லை என்பதே (24:16-22). எஷிமோனுக்கு எதிரான ஆகிலாமேடு — எப்ரோனுக்குத் தென்கிழக்கே பாழான பாலைநிலத்தை நோக்கியிருக்கும் ஒரு மேடு. தாவீது உணர்ந்ததை வாசகன் உணரும்படி அதிகாரம் முந்தைய துரத்தலின் நிலப்பரப்பிலேயே திறக்கிறது: ஆணைக்கும் கண்ணீருக்கும் பின்பு, எல்லாம் மீண்டும் தொடங்குகிறது. 4-ஆம் வசனத்தின் நிச்சயம் என்பது தாவீது உறுதிசெய்துகொள்ளுவது; தன் வேவுகாரர் சொல்லும்வரை சவுல் வந்துவிட்டான் என்று அவன் நம்பவில்லை.

தாவீதின் சகோதரி செருயாவின் மகனும் (1 நாளாகமம் 2:16) யோவாபின் சகோதரனுமான அபிசாய் இங்கே புத்தகத்திற்குள் அடியெடுத்து வைக்கிறான் — இறுதிவரை தாவீதுக்குச் சேவைசெய்து அவனைத் தொந்தரவும் செய்யும் கடுமையான சகோதரி மகன்களில் முதலாமவன். அவனுடைய யோசனை நேரடியானது, தொழில்முறையானது: ஒரே குத்து, இரண்டு குத்தாகக் குத்தாமல். குகையில் மனிதர்கள் செய்ததுபோல (24:4) அவன் அதற்குத் தேவனுடைய பெயரைக் கொடுக்கிறான்: இன்று தேவன் உம்முடைய எதிரியை உம்முடைய கையில் ஒப்புக்கொடுத்தார். வாய்ப்பு அனுமதியாக வாசிக்கப்படுகிறது; இதுவே அதிகாரத்தின் மிக இயல்பான தவறு, தாவீது அதற்குப் பெயரிடுகிறான்.

அந்தக் காட்சியே அசாதாரணமானது. ஆங்கில (KJV) உரையில் சவுல் அகழியில் படுத்திருக்கிறான் — அந்தச் சொல் வழக்கமாகப் புரிந்துகொள்ளப்படுவதுபோல, முகாமின் உள் வளையம் — அவனுடைய ஈட்டி, அவன் தாவீதின்மேல் இரண்டு முறை எறிந்த அதே ஆயுதம் (18:11; 19:10), அவனுடைய தலைமாட்டில்... நிலத்திலே குத்தியிருந்தது (வசனம் 7), அவனுடைய படைத்தலைவனும் ஆன அப்னேர் (வசனம் 5) அவன் அருகில் இருக்கிறான். மூவாயிரம்பேர் நடுவில் இரண்டு மனிதர்கள் நிற்கிறார்கள். புத்தகத்தில் மூன்றாம் முறையாக ஈட்டி எட்டும் தூரத்தில் இருக்கிறது, இந்த முறை அதன் அருகில் இருப்பது தாவீதின் கை.

யெகோவா அபிஷேகம்செய்தவர்மேல் தன்னுடைய கையைப் போட்டு, குற்றமில்லாமல் போகிறவன் யார்? — தாவீது இதைச் சொல்லுவது இது இரண்டாம் முறை (24:6), இப்பொழுது அதன் வடிவம் ஒரே பதில் உள்ள ஒரு கேள்வி. இங்கே குற்றம் தேவனுக்கு முன்பாக, சவுலுக்கு முன்பாக அல்ல; குத்துகிறவன் தன் ஆட்சிக்குள் இரத்தத்தைச் (25:31) சுமந்துசெல்லுவான். சவுல் உயிர்வாழத் தகுதியானவன் என்று தாவீது சொல்லவில்லை. 10:1 இன் தைலம் தேவனுடைய உடைமை என்றும், தன்னுடைய சொந்த அபிஷேகமோ (16:13) அபிசாயின் பட்டயமோ அதை அகற்றும் உரிமை யாருடைய கைக்கு உண்டு என்பதை மாற்றாது என்றும் அவன் சொல்லுகிறான்.

அதிகாரம் தாங்குகிறவனின் தகுதியைச் சார்ந்திராத, தேவன் ஏற்படுத்திய அதிகார ஒழுங்கின்மீதான மரியாதையை இந்த வசனம் போதிக்கிறது என்று சபை வாசித்திருக்கிறது (ரோமர் 13:1-2; 1 பேதுரு 2:17) — அதே வேளையில், தாவீது சவுலின் கொலைக் கட்டளைகளையும் மறுக்கிறான், அவனிடமிருந்து ஓடுகிறான், அவன் தவறு செய்கிறான் என்று அவன் முகத்துக்கு நேராகவே சொல்லுகிறான் என்பதையும் கவனித்துக்கொண்டு. அபிஷேகம்செய்யப்பட்டவரைக் கனம்பண்ணுவது அவருடைய விருப்பத்தைச் செய்வதற்குச் சமம் அல்ல. இந்த வசனம் கையைப் பற்றியது, தாவீது அமலேக்கியனை அதற்கே பொறுப்பாளியாக்குவான் (2 சாமுவேல் 1:14-16).

தாவீதைச் சுத்தமாக விட்டுவைக்கும், சவுல் மரிக்கக்கூடிய மூன்று வழிகளை மட்டும் தாவீது வரிசைப்படுத்துகிறான்: யெகோவா அவரை அடித்து (அவர் நாபாலைத் தண்டித்ததுபோல, 25:38), அவருடைய காலம் வந்து, அவர் மரித்து (இயற்கை மரணம்), அல்லது அவர் யுத்தத்திற்குப் போய் இறந்தாலொழிய. முதலாவதை அவன் இப்பொழுதுதான் கண்டான்; மூன்றாவது கில்போவாவில் நடக்கப்போவது (31:3-6). தாவீது தீர்க்கதரிசனம் சொல்லவில்லை என்பதை வாசகர்கள் கவனிக்கவேண்டும் — அவன் சாத்தியங்களை எண்ணி, நான்காவதை விலக்குகிறான். தேவன் எதைத் தெரிந்துகொள்ளுகிறாரோ அதற்காக அவன் காத்திருக்கிறான், அது எது என்று அவனுக்குத் தெரியாது.

11-ஆம் வசனம் குகையின் ஆணையை ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை மீண்டும் சொல்லுகிறது — யெகோவா என்னைக் காப்பாராக — பின்பு குகையில் செய்யாத ஒன்றைச் செய்கிறது: தான் கொன்றிருக்க முடியும் என்பதை நிரூபிக்கும் அடையாளங்களைத் தாவீது எடுத்துக்கொள்ளுகிறான். ஈட்டி சவுலின் அரசுரிமைக்கும் அவனுடைய வன்முறைக்கும் அடையாளம்; தண்ணீர்ச்செம்பு பாலைவனத்தில் அவனுடைய உயிர். தாவீது ராஜாவின் வல்லமையையும் ராஜாவின் உயிரையும் தன் கைகளில் எடுத்து இரண்டையும் திருப்பிக் கொடுக்கிறான் (வசனம் 22). இந்தச் செயல் சால்வையைவிட அதிகம் பேசுகிறது, இந்த முறை அவனுடைய மனம் அவனை வாதிக்கவில்லை.

யெகோவா அவர்களுக்கு அயர்ந்த தூக்கத்தை வரச்செய்ததால் — தேவன் ஆதாமைத் தூங்கச்செய்தபோதும் (ஆதியாகமம் 2:21), ஆபிராமின்மேல் இருள் விழுந்தபோதும் (ஆதியாகமம் 15:12) பயன்படுத்தப்பட்ட அதே சொல். இரண்டு மனிதர்கள் மூவாயிரம்பேருடைய முகாமின் வழியாகத் தீண்டப்படாமல் எப்படி நடந்தார்கள் என்று கதைசொல்லி விளக்குகிறான்: மறைவாக நடந்ததால் மட்டும் அல்ல, தேவன் சேனையைத் தூங்கச்செய்ததால். பாடம் இதைத் தாவீதின் தந்திரமாகக் காட்டவில்லை (அதை ஒருவரும் காணவில்லை என்பது கவனத்திற்கும் பெருமை கொடுத்தாலும்); தாம் கைவிட்ட மனிதனுடைய முகாமில் யெகோவா இருந்து, தாம் தெரிந்துகொண்டவனைக் காப்பதாக அது காட்டுகிறது.

இதுவே அதிகாரத்தின் அமைதியான இறையியல். தேவன் சவுலை அடிக்கவில்லை; அவருக்கு அது தேவையில்லை. அவர் தாவீதைக் காத்து, சவுலை அவனுடைய சொந்த வழியில் விட்டுவிடுகிறார் — தூக்கத்தில், அவனுடைய ஈட்டி போய்விட்டது. தூங்கும் முகாமில் இனி தேவனுடைய விழிப்பின் கீழ் இல்லாத ஒரு ராஜ்யத்தின் சித்திரத்தை வாசகர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள்: இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குகிறதுமில்லை தூங்குகிறதுமில்லை (சங்கீதம் 121:4), ஆனால் ராஜாவின் காவலர்கள் தூங்கினார்கள். விழித்திருக்கும் அப்னேர் அதற்குப் பதில் சொல்லக் கேட்கப்படுவான்.

தூரத்து மலையிலிருந்து தாவீதின் கேலி சவுலுக்கு அல்ல, அப்னேருக்குச் சொல்லப்படுகிறது, அது குத்துகிறது: நீர் வீரன் அல்லவா? இஸ்ரவேலில் உமக்குச் சரியானவன் யார்? (வசனம் 15) — ராஜ்யத்தின் மிகப் பெரிய போர்வீரன் ஒரு அந்நியனை ராஜாவின் தலையணை வரை நடக்கவிட்டான். நீங்கள் மரணத்திற்கு ஏதுவானவர்கள் என்பது தாவீதின்மேல் சவுல் சொன்ன தீர்ப்பையே சவுலைக் காக்கவேண்டியவர்களின்மேல் திருப்புகிறது. அதில் நகைச்சுவை இருக்கிறது, ஒரு பாடமும்: ராஜாவின் உயிரைத் தேடுவதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டவனே இப்பொழுதுதான் அதைக் காத்தான்.

அப்னேர் கவனிக்கவேண்டிய ஒருவன். கில்போவாவுக்குப் பின்பு பல ஆண்டுகள் அவன் சவுலின் வீட்டைத் தாங்குவான், இஸ்போசேத்தை ராஜாவாக்குவான் (2 சாமுவேல் 2:8-9), யோவாபின் கையால் மரிப்பான் — இன்றிரவு முகாமில் இருந்த அபிசாயின் சகோதரன் (2 சாமுவேல் 3:27-30). ஒரு பள்ளத்தாக்கின் இருபுறமும் ஒருவரையொருவர் எதிர்கொள்ளும் இரண்டு படைத்தலைவர்களைக் கதைசொல்லி அறிமுகப்படுத்துகிறான், ஒருவன் கையில் ராஜாவின் ஈட்டி. தாவீது அப்னேருக்காக பிரபுவும் பெரிய மனிதனுமான ஒருவன் என்று துக்கிப்பான் (2 சாமுவேல் 3:38); இங்கே அவனைக் கேலிசெய்கிறான், இரண்டும் உண்மையே.

தாவீதின் மன்றாட்டின் இதயம், அதன் மிக ஆழமான சிந்தனை. யெகோவா உம்மை எனக்கு விரோதமாக தூண்டிவிட்டது உண்டானால் — இந்தத் துன்புறுத்தல் எப்படியோ தேவனுடைய செயலாக, சிட்சையாக இருந்தால் — அதற்கு அவர் காணிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வாராக: தாவீது தேவனுடைய முகத்தைத் தேடி அதைச் சரிசெய்வான். ஆனால் மனிதர்கள் அதைச் செய்தார்களென்றால், அரண்மனையாரும் தகவல் கொடுப்பவர்களும், அவர்கள் யெகோவாவுக்கு முன்பாகச் சபிக்கப்பட்டவர்கள். தன் துன்பத்தில் தேவனுடைய கை இருக்கலாம் என்ற சாத்தியத்தை அவன் திறந்துவைக்கிறான்; அதைத் தேவனிடம் கொண்டுவருவதை நிறுத்திவிடுவான் என்ற சாத்தியத்தைத் திறந்துவைக்கவில்லை. யோபுவும் சங்கீதங்களும் இதேவிதமாக நியாயம் பேசுகின்றன.

அவர்கள்: நீ போய்; அந்நிய தேவர்களைத் தொழுதுகொள் என்று சொல்லி, அவர்கள் இன்று என்னை யெகோவாவுடைய சுதந்தரத்தில் சேரமுடியாதபடி துரத்திவிட்டார்களே. யாரும் அந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லவில்லை; இஸ்ரவேலிலிருந்து நாடுகடத்தப்படுவது நடைமுறையில் யெகோவாவை ஆராதிக்கும் இடத்திலிருந்து நாடுகடத்தப்படுவதே என்றும், தன்னைத் துரத்துகிறவர்கள் கருதினாலும் கருதாவிட்டாலும் தன்னைப் பெலிஸ்தரின் தெய்வங்களை நோக்கித் தள்ளுகிறார்கள் என்றும் தாவீது கருதுகிறான். அந்த நெருக்கடி எவ்வளவு உண்மையானது என்று அடுத்த அதிகாரம் காட்டும் (27:1). 20-ஆம் வசனத்தின் மலைகளில் ஒரு கவுதாரியை... ஒரு தெள்ளுப்பூச்சியை என்பது 24:14 இன் தன்னைத்தாழ்த்துதலின் மறுநிகழ்வு: வேட்டைக்குத் தகுதியில்லாத ஒன்றை ராஜா வேட்டையாடுகிறார்.

நான் பாவம் செய்தேன்... நான் மதியற்றவனாய் மகா பெரிய தவறு செய்தேன். தாவீதிடம் சவுலின் கடைசி வார்த்தைகள் குகையின் கண்ணீரைவிட முழுமையான அறிக்கை, அவற்றை எப்படி எடைபோடுவது என்று இதற்குள் வாசகனுக்குத் தெரியும். அவன் சாமுவேலிடமும் நான் பாவம் செய்தேன் என்று சொன்னான் (15:24, 30), அதனால் ஒன்றும் மாறவில்லை. மதியற்றவன் என்ற சொல் — தன்னைப் பற்றிச் சவுல் தானே சொன்ன தீர்ப்பு — நாபாலின் அதிகாரத்திற்குப் பின்பே வருகிறது; கதைசொல்லி அந்தக் கோட்டை வரையவேண்டியதில்லை. ஆனாலும் அந்த வார்த்தைகள் உண்மையானவை, வேதம் அவற்றை உண்மையானவையாகப் பதிவுசெய்கிறது: சவுலுக்குத் தெரிந்திருந்தது.

என்னுடைய மகனான தாவீதே, திரும்பி வா — தாவீது ஏற்றுக்கொள்ளாத அழைப்பு. அவன் ஈட்டியைத் தானே எடுத்துச் செல்லாமல் ஒரு வாலிபன் மூலம் திருப்பி அனுப்புகிறான் (வசனம் 22), 13-ஆம் வசனத்தின் போதிய இடைவெளியை அவர்களுக்கு நடுவே வைத்துக்கொள்ளுகிறான். இது கடினத்தன்மை அல்ல; 24:22 இலிருந்து கற்றுக்கொண்ட பாடம். சவுலின் அறிக்கைக்கு அவன் சவுலுக்கு வாக்குறுதியால் அல்ல, தேவனிடம் ஜெபத்தால் பதில் சொல்லுகிறான்: யெகோவா அவனவனுக்கு அவனவன் நீதிக்கும் உண்மைக்கும் தகுந்த பலன் அளிப்பாராக (வசனம் 23), அவர் என்னை எல்லா உபத்திரவத்திற்கும் விடுவிப்பாராக (வசனம் 24). கிறிஸ்துவைப் பற்றிப் பேதுரு சொல்லுவதுபோல (1 பேதுரு 2:23), அவன் தன்னை நியாயாதிபதியிடம் ஒப்புவிக்கிறான்.

சவுலின் பிரியாவிடை ஒரு ஆசீர்வாதம், ஒருவிதத்தில் ஒரு தீர்க்கதரிசனமும்: நீ பெரிய காரியங்களைச் செய்வாய், மேன்மேலும் பெலப்படுவாய். கில்காலிலிருந்து தேவனுடைய தெரிந்தெடுப்போடு போராடி வந்த மனிதன், என்கேதியில் செய்ததுபோல (24:20), அதைத் தன் சொந்த வாயால் அறிவிக்கிறான். பின்பு தாவீது தன் வழியில் போனான்; சவுலும் தன்னுடைய இடத்திற்கு திரும்பினான் — மீண்டும் 24:22 இன் வாக்கியம், ஒவ்வொருவனும் தன் வழியில். அவர்கள் மீண்டும் ஒருபோதும் சந்திப்பதில்லை. அதற்குப் பின்பு தாவீது சவுலைப் பற்றிக் கேட்பது அவனுடைய கிரீடத்தைச் சுமந்துவரும் ஒரு அமலேக்கியனிடமிருந்து (2 சாமுவேல் 1:10).

அதிகாரம் சவுல் ஆசீர்வதிப்பவனாகவும் தாவீது நம்பாதவனாகவும் விட்டுவிடுகிறது; வாசகன் அதைச் சீர்செய்ய முயலாமல் அதன் துயரத்தை உணரவேண்டும். ஒரு மனிதன் உண்மையைக் காணலாம், அதைச் சொல்லலாம், தான் அநியாயம் செய்தவனை ஆசீர்வதிக்கலாம் — ஆனாலும் மாறாமல் தன் இடத்திற்கு வீடு திரும்பலாம். தாவீது, தன் பங்கில், இரண்டு முறை தன் கையை அடக்கியிருக்கிறான், இப்பொழுது மனந்தளரப்போகிறான் (27:1). ஒரு அதிகாரத்தின் உண்மைத்தன்மை அடுத்த அதிகாரத்தில் அதற்கு உத்தரவாதம் அல்ல; கதையை ஒன்றாகப் பிடித்திருப்பது தாவீதின் உறுதி அல்ல, முகாமைத் தூங்கச்செய்து ஈட்டி விழாமல் காத்த யெகோவாவே.