ಜೀಫ್ಯರು ಎರಡನೆಯ ಸಾರಿ (23:19) ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಅದೇ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಸೌಲನು ಅದೇ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ (24:2). ಈ ಅಧ್ಯಾಯವು 24ನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಎಷ್ಟು ನಿಕಟವಾಗಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಬಹುಕಾಲದಿಂದ ಗಮನಿಸಿದ್ದಾರೆ — ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುವವರು, ಕೈಗೆಟುಕುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿ ದಾವೀದನು, ಸಂಯಮ, ಯೆಹೋವನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನು, ದಾವೀದನೇ ನನ್ನ ಮಗನೇ, ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ವರವೋ? ಕೆಲವರು ಇವೆರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಘಟನೆಯ ಬೇರೆಬೇರೆ ನಿರೂಪಣೆಗಳೆಂದು ಎಣಿಸುತ್ತಾರೆ; ಇತರರು, ಸೌಲನು ಹಿಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಜಾರಿದನು ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಂಗತಿ ಎರಡು ಸಾರಿ ನಡೆಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ — ಪುಸ್ತಕವು ಅದನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ಮಂಡಿಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಅದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುತ್ತವೆ: ಗವಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಪಾಳೆಯ, ನಿಲುವಂಗಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ಬರ್ಜಿ, ಹಗಲಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ ರಾತ್ರಿ. ಈ ಅಧ್ಯಯನವು ಪುಸ್ತಕವು ಹೇಳುವಂತೆಯೇ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ.

ಯಾವ ಓದಿನ ಪ್ರಕಾರವಾದರೂ, ಈ ಪುನರಾವರ್ತನೆಯ ಅರ್ಥವೇನೆಂದರೆ ಏಂಗೆದಿಯಲ್ಲಿ ಸೌಲನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವು ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ (24:16-22). ಅರಣ್ಯದ ಮೂಡಣ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿರುವ ಹಕೀಲಾ ಬೆಟ್ಟ — ಹೆಬ್ರೋನಿನ ಆಗ್ನೇಯಕ್ಕೆ ಮರುಭೂಮಿಯ ಬಂಜರು ಪ್ರದೇಶಕ್ಕೆ ಎದುರಾಗಿರುವ ಒಂದು ಗುಡ್ಡ. ದಾವೀದನು ಅನುಭವಿಸಿದ್ದನ್ನು ಓದುಗನೂ ಅನುಭವಿಸುವಂತೆ ಅಧ್ಯಾಯವು ಹಿಂದಿನ ಬೆನ್ನಟ್ಟುವಿಕೆಯ ಭೂಪ್ರದೇಶದಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ: ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯ ಮತ್ತು ಕಣ್ಣೀರಿನ ತರುವಾಯ ಎಲ್ಲವೂ ಪುನಃ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ 4ನೆಯ ವಚನದ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಎಂಬ ಮಾತು ದಾವೀದನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ; ತನ್ನ ಗೂಢಚಾರರು ಹೇಳುವವರೆಗೆ ಸೌಲನು ಬಂದಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ.

ದಾವೀದನ ಅಕ್ಕ ಚೆರೂಯಳ ಮಗನೂ (1 ಪೂರ್ವಕಾಲವೃತ್ತಾಂತ 2:16) ಯೋವಾಬನ ತಮ್ಮನೂ ಆದ ಅಬೀಷೈಯು ಇಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕದೊಳಗೆ ಕಾಲಿಡುತ್ತಾನೆ — ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ದಾವೀದನ ಸೇವೆಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಅವನಿಗೆ ತೊಂದರೆಕೊಡುವ ಉಗ್ರ ಸೋದರಳಿಯಂದಿರಲ್ಲಿ ಮೊದಲನೆಯವನು. ಅವನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವು ನೇರವೂ ವೃತ್ತಿಪರವೂ ಆಗಿದೆ: ಒಂದೇ ತಿವಿತ, ಎರಡನೆಯ ಸಾರಿ ಹೊಡೆಯುವಂತ ಅವಕಾಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಗವಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಜನರಂತೆಯೇ (24:4) ಅವನು ಅದಕ್ಕೆ ದೇವರ ಹೆಸರನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾನೆ: ದೇವರು ಈ ಹೊತ್ತು ನಿನ್ನ ವೈರಿಯನ್ನು ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಕಾಶವನ್ನು ಅನುಮತಿಯೆಂದು ಓದಲಾಗುತ್ತದೆ; ಇದು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ಅತ್ಯಂತ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ತಪ್ಪು, ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಅದನ್ನು ಹೆಸರಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಆ ದೃಶ್ಯವೇ ಅಸಾಧಾರಣವಾದದ್ದು. ಸೌಲನು ಬಂಡಿಗಳ ಗುಂಪಿನ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದಾನೆ — ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆ ಇಬ್ರಿಯ ಪದವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ಪಾಳೆಯದ ಒಳವಲಯ — ದಾವೀದನ ಮೇಲೆ ಅವನು ಎರಡು ಸಾರಿ ಎಸೆದ ಆಯುಧವಾದ (18:11; 19:10) ಅವನ ಬರ್ಜಿಯು ಅವನ ತಲೆಯ ಹತ್ತಿರ ನೆಲದಲ್ಲಿ ನೆಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು (ವ. 7), ಮತ್ತು ಅವನ ಸೇನಾಪತಿ ಅಬ್ನೇರನು (ವ. 5) ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರು ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ. ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ಸಾರಿ ಬರ್ಜಿಯು ಕೈಗೆಟುಕುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಸಾರಿ ಅದರ ಹತ್ತಿರ ಇರುವುದು ದಾವೀದನ ಕೈ.

ಯೆಹೋವನ ಅಭಿಷಿಕ್ತನಿಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಕೈಯೆತ್ತುವ ಯಾವನಾದರೂ ನಿರಪರಾಧಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ? — ದಾವೀದನು ಇದನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಎರಡನೆಯ ಸಾರಿ (24:6), ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಈಗ ಅದರ ರೂಪವು ಒಂದೇ ಉತ್ತರವುಳ್ಳ ಪ್ರಶ್ನೆ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪರಾಧವು ದೇವರ ಮುಂದೆ, ಸೌಲನ ಮುಂದೆ ಅಲ್ಲ; ಹೊಡೆದವನು ತನ್ನ ಆಳ್ವಿಕೆಯೊಳಗೆ ರಕ್ತವನ್ನು (25:31) ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗುವನು. ಸೌಲನು ಬದುಕಲು ಯೋಗ್ಯನೆಂದು ದಾವೀದನು ವಾದಿಸುವುದಿಲ್ಲ. 10:1ರ ತೈಲವು ದೇವರ ಸೊತ್ತು ಎಂದೂ, ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಅಭಿಷೇಕವಾಗಲಿ (16:13) ಅಬೀಷೈಯ ಕತ್ತಿಯಾಗಲಿ ಅದನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಬಹುದಾದ ಕೈ ಯಾರದು ಎಂಬುದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲವೆಂದೂ ಅವನು ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರುವ ಮನುಷ್ಯನ ಯೋಗ್ಯತೆಯ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಗೊಳ್ಳದ, ಅಧಿಕಾರದ ಕುರಿತಾದ ದೇವರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೆ ಭಯಭಕ್ತಿಯನ್ನು ಈ ವಚನವು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸಭೆಯು ಓದಿದೆ (ರೋಮಾಪುರದವರಿಗೆ 13:1-2; 1 ಪೇತ್ರನು 2:17) — ಅದೇ ವೇಳೆ ದಾವೀದನು ಸೌಲನ ಕೊಲೆಗಾರ ಆಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅವನಿಂದ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವನು ತಪ್ಪಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆಂದು ಅವನ ಮುಖಕ್ಕೇ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಭಿಷಿಕ್ತನನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಅವನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಲ್ಲ. ಈ ವಚನವು ಕೈಯ ಕುರಿತಾದದ್ದು, ಮತ್ತು ದಾವೀದನು ಅಮಾಲೇಕ್ಯನನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಹೊಣೆಗಾರನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 1:14-16).

ದಾವೀದನನ್ನು ಶುದ್ಧನಾಗಿ ಉಳಿಸುವ, ಸೌಲನು ಸಾಯಬಹುದಾದ ಮೂರೇ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಅವನು ಮುಂದಿಡುತ್ತಾನೆ: ಅವನು ಯೆಹೋವನಿಂದ ಸಾಯುವನು (ಆತನು ನಾಬಾಲನನ್ನು ಹೊಡೆದಂತೆ, 25:38), ಕಾಲ ತುಂಬಿದ ಮೇಲೆ ಮರಣ ಹೊಂದುವನು (ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಮರಣ), ಅಥವಾ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾಯುವನು. ಮೊದಲನೆಯದನ್ನು ಅವನು ಆಗತಾನೇ ಕಂಡಿದ್ದಾನೆ; ಗಿಲ್ಬೋವದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು ಮೂರನೆಯದು (31:3-6). ದಾವೀದನು ಪ್ರವಾದಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಓದುಗರು ಗಮನಿಸಬೇಕು — ಅವನು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿ ನಾಲ್ಕನೆಯದನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ದೇವರು ಯಾವುದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೋ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಕಾಯುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಯಾವುದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

11ನೆಯ ವಚನವು ಗವಿಯ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಅಕ್ಷರಶಃ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ — ಯೆಹೋವನು ನನ್ನನ್ನು ತಡೆಯಲಿ — ಅನಂತರ ಗವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡದಿದ್ದ ಒಂದು ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ: ತಾನು ಕೊಲ್ಲಬಹುದಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ರುಜುಪಡಿಸುವ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ದಾವೀದನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಬರ್ಜಿಯು ಸೌಲನ ರಾಜತ್ವದ ಮತ್ತು ಅವನ ಹಿಂಸೆಯ ಗುರುತು; ನೀರಿನ ತಂಬಿಗೆಯು ಮರುಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಜೀವ. ದಾವೀದನು ಅರಸನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನೂ ಅರಸನ ಜೀವವನ್ನೂ ತನ್ನ ಕೈಗಳಲ್ಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಎರಡನ್ನೂ ಹಿಂದಿರುಗಿಸುತ್ತಾನೆ (ವ. 22). ಈ ಕಾರ್ಯವು ನಿಲುವಂಗಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚನ್ನು ಹೇಳುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಸಾರಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸಾಕ್ಷಿ ಅವನನ್ನು ಚುಚ್ಚುವುದಿಲ್ಲ.

ಯೆಹೋವನು ಅವರಿಗೆ ಗಾಢನಿದ್ರೆಯನ್ನು ಬರಮಾಡಿದ್ದನು — ದೇವರು ಆದಾಮನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಬರಮಾಡಿದಾಗ (ಆದಿಕಾಂಡ 2:21) ಮತ್ತು ಅಬ್ರಾಮನ ಮೇಲೆ ಕತ್ತಲು ಕವಿದಾಗ (ಆದಿಕಾಂಡ 15:12) ಉಪಯೋಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಪದ. ಮೂರು ಸಾವಿರ ಮಂದಿಯ ಪಾಳೆಯದ ಮೂಲಕ ಇಬ್ಬರು ಮನುಷ್ಯರು ಯಾರ ಕೈಗೂ ಸಿಕ್ಕದೆ ಹೇಗೆ ನಡೆದುಹೋದರು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಥೆಗಾರನು ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಕೇವಲ ರಹಸ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ದೇವರು ಸೈನ್ಯವನ್ನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿದ್ದರಿಂದ. ಪಾಠವು ಇದನ್ನು ದಾವೀದನ ಚಾತುರ್ಯವೆಂದು ಮಂಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ (ಯಾರೂ ನೋಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಜಾಗರೂಕತೆಗೂ ಶ್ರೇಯಸ್ಸು ಕೊಡುತ್ತದಾದರೂ); ತಾನು ಕೈಬಿಟ್ಟ ಮನುಷ್ಯನ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ ಯೆಹೋವನು ಹಾಜರಿದ್ದು, ತಾನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡವನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಅದು ಮಂಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ಈ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೌನ ದೇವಶಾಸ್ತ್ರ. ದೇವರು ಸೌಲನನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದಿಲ್ಲ; ಆತನಿಗೆ ಅದರ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆತನು ದಾವೀದನನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಸೌಲನನ್ನು ಅವನ ಸ್ವಂತ ದಾರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಡುತ್ತಾನೆ — ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಾ, ಅವನ ಬರ್ಜಿ ಕಾಣೆಯಾಗಿ. ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿ ಓದುಗರು ಇನ್ನು ದೇವರ ಎಚ್ಚರದ ಕಾವಲಿನಲ್ಲಿಲ್ಲದ ರಾಜ್ಯದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ: ಇಸ್ರಾಯೇಲರನ್ನು ಕಾಯುವಾತನು, ತೂಕಡಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ, ನಿದ್ರಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ (ಕೀರ್ತನೆಗಳು 121:4), ಆದರೆ ಅರಸನ ಕಾವಲುಗಾರರು ನಿದ್ರಿಸಿದರು. ಎಚ್ಚರವಾದ ಮೇಲೆ ಅಬ್ನೇರನನ್ನು ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರಕೊಡುವಂತೆ ಕೇಳಲಾಗುವುದು.

ದೂರದ ಗುಡ್ಡದಿಂದ ದಾವೀದನ ಹಂಗಿಸುವಿಕೆಯು ಸೌಲನಿಗಲ್ಲ, ಅಬ್ನೇರನಿಗೆ ಉದ್ದೇಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಕುಟುಕುವಂಥದ್ದು: ನೀನು ಶೂರನಲ್ಲವೋ? ಇಸ್ರಾಯೇಲರಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಸಮಾನನಾದವನು ಯಾರು? (ವ. 15) — ರಾಜ್ಯದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸೈನಿಕನು ಒಬ್ಬ ಅಪರಿಚಿತನನ್ನು ಅರಸನ ತಲೆದಿಂಬಿನವರೆಗೆ ನಡೆದುಬರಲು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ನೀವು ಮರಣಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರೇ ಹೌದು ಎಂಬುದು ದಾವೀದನ ಮೇಲೆ ಸೌಲನು ವಿಧಿಸಿದ ತೀರ್ಪನ್ನೇ ಸೌಲನನ್ನು ಕಾಯಬೇಕಾಗಿದ್ದವರ ಮೇಲೆ ತಿರುಗಿಸುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯವಿದೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಪಾಠವೂ ಇದೆ: ಅರಸನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂದು ಆರೋಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟವನೇ ಆಗತಾನೇ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದವನು.

ಅಬ್ನೇರನನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು. ಗಿಲ್ಬೋವದ ತರುವಾಯ ಅನೇಕ ವರ್ಷ ಅವನು ಸೌಲನ ಮನೆತನವನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಳ್ಳುವನು, ಈಷ್ಬೋಶೆತನನ್ನು ಅರಸನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 2:8-9), ಮತ್ತು ಈ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳೆಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಅಬೀಷೈಯ ಅಣ್ಣನಾದ ಯೋವಾಬನ ಕೈಯಿಂದ ಸಾಯುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 3:27-30). ಕಥೆಗಾರನು ಇಬ್ಬರು ಸೇನಾನಾಯಕರನ್ನು ಒಂದು ತಗ್ಗಿನ ಆಚೀಚೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಎದುರಾಗಿ ಪರಿಚಯಿಸುತ್ತಾನೆ, ಒಬ್ಬನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರಸನ ಬರ್ಜಿ. ದಾವೀದನು ಅಬ್ನೇರನನ್ನು ಪ್ರಭುವೂ, ಮಹಾಪುರುಷನೂ ಎಂದು ಗೋಳಾಡುವನು (2 ಸಮುವೇಲನು 3:38); ಇಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಹಾಸ್ಯಮಾಡುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಎರಡೂ ಸತ್ಯ.

ದಾವೀದನ ವಿಜ್ಞಾಪನೆಯ ಹೃದಯ, ಮತ್ತು ಅದರ ಅತ್ಯಂತ ಆಳವಾಗಿ ಶೋಧಿಸುವ ವಿಚಾರ. ನಿನ್ನನ್ನು ನನಗೆ ವಿರೋಧವಾಗಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದವನು ಯೆಹೋವನೇ ಆಗಿರುವ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ — ಈ ಹಿಂಸೆಯು ಹೇಗೋ ದೇವರ ಕಾರ್ಯವೇ, ಶಿಸ್ತಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ, ಆಗಿದ್ದರೆ — ಆತನು ಒಂದು ಬಲಿಯನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಲಿ (ಆತನಿಗೆ ಘಮಘಮಿಸುವ... ಅಂಗೀಕರಿಸಬೇಕು): ದಾವೀದನು ದೇವರ ಮುಖವನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವನು. ಆದರೆ ಮನುಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರೆ, ಆಸ್ಥಾನಿಕರೂ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸುವವರೂ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಅವರು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತರಾಗಿರಲಿ. ತನ್ನ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿ ದೇವರ ಕೈ ಇರಬಹುದು ಎಂಬ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಅವನು ತೆರೆದಿಡುತ್ತಾನೆ; ಅದನ್ನು ದೇವರ ಬಳಿಗೆ ತರುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬಹುದು ಎಂಬ ಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ತೆರೆದಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಯೋಬನೂ ಕೀರ್ತನೆಗಳೂ ಇದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ತರ್ಕಿಸುತ್ತವೆ.

ಯೆಹೋವನ ಸ್ವತ್ತಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಪಾಲು ಸಿಕ್ಕದಂತೆ ‘ಹೋಗಿ ಅನ್ಯದೇವತೆಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸು’ ಎಂದು ನನ್ನನ್ನು ತಳ್ಳಿಬಿಟ್ಟರು. ಯಾರೂ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳಿರಲಿಲ್ಲ; ಇಸ್ರಾಯೇಲಿನಿಂದ ಗಡಿಪಾರು ಎಂದರೆ ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಯೆಹೋವನ ಆರಾಧನೆಯ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಗಡಿಪಾರು ಎಂದೂ, ತನ್ನನ್ನು ಹಿಂಸಿಸುವವರು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಿ ಬಿಡಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಫಿಲಿಷ್ಟಿಯರ ದೇವತೆಗಳ ಕಡೆಗೆ ನೂಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದೂ ದಾವೀದನ ಅರ್ಥ. ಆ ಒತ್ತಡವು ಎಷ್ಟು ನಿಜವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುಂದಿನ ಅಧ್ಯಾಯವು ತೋರಿಸುವುದು (27:1). ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ 20ನೆಯ ವಚನದ ಒಂದು ನೊಣ... ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕೌಜುಗ ಎಂಬುದು 24:14ರ ಸ್ವಯಂ ತಗ್ಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಪುನರಾವರ್ತನೆ: ಬೇಟೆಗೆ ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲದ ಒಂದನ್ನು ಅರಸನು ಬೇಟೆಯಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ನಾನು ಪಾಪಮಾಡಿದೆನು... ಈ ವರೆಗೆ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದು ಹುಚ್ಚುತನವೂ ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪೂ ಆಗಿದೆ. ದಾವೀದನಿಗೆ ಸೌಲನ ಕೊನೆಯ ಮಾತುಗಳು ಗವಿಯ ಕಣ್ಣೀರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪೂರ್ಣವಾದ ಅರಿಕೆ, ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ತೂಗಿನೋಡಬೇಕೆಂದು ಈಗ ಓದುಗನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆ. ಅವನು ಸಮುವೇಲನಿಗೂ ನಾನು ಪಾಪಮಾಡಿದೆನು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನು (15:24, 30), ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಏನೂ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ (KJV) ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಮೂರ್ಖ ಎಂಬ ಮಾತು — ಸೌಲನು ತನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ಕೊಟ್ಟ ತೀರ್ಪು — ನಾಬಾಲನ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮರು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ; ಕಥೆಗಾರನು ಆ ಗೆರೆಯನ್ನು ಎಳೆಯುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಆ ಮಾತುಗಳು ಸತ್ಯ, ಮತ್ತು ಸತ್ಯವೇದವು ಅವುಗಳನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದೇ ದಾಖಲಿಸುತ್ತದೆ: ಸೌಲನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು.

ದಾವೀದನೇ ನನ್ನ ಮಗನೇ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬಾ — ದಾವೀದನು ಸ್ವೀಕರಿಸದ ಆಮಂತ್ರಣ. ಅವನು ಬರ್ಜಿಯನ್ನು ತಾನೇ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಹೋಗದೆ ಒಬ್ಬ ಯುವಕನ ಮೂಲಕ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ (ವ. 22), 13ನೆಯ ವಚನದ ತಕ್ಕಷ್ಟು ಅಂತರವನ್ನು ತಮ್ಮ ನಡುವೆ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ. ಇದು ಕಠಿಣತೆಯಲ್ಲ; ಇದು 24:22ರಿಂದ ಕಲಿತ ಪಾಠ. ಸೌಲನ ಅರಿಕೆಗೆ ಅವನು ಸೌಲನಿಗೆ ವಾಗ್ದಾನದಿಂದಲ್ಲ, ದೇವರಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ: ಯೆಹೋವನು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನಿಗೂ ಅವನವನ ನೀತಿಸತ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಕೊಡುವನು (ವ. 23), ಎಲ್ಲಾ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಬಿಡಿಸಲಿ (ವ. 24). ಪೇತ್ರನು ಕ್ರಿಸ್ತನ ಕುರಿತು ಹೇಳುವಂತೆಯೇ (1 ಪೇತ್ರನು 2:23), ಅವನು ತನ್ನನ್ನು ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಡುತ್ತಾನೆ.

ಸೌಲನ ವಿದಾಯವು ಒಂದು ಆಶೀರ್ವಾದ ಮತ್ತು, ತನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪ್ರವಾದನೆ: ನೀನು ಹೇಗೂ ಮಹಾಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನಡಿಸಿ ಸಫಲನಾಗುವಿ. ಗಿಲ್ಗಾಲಿನಿಂದ ದೇವರ ಆಯ್ಕೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯನು ಏಂಗೆದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದಂತೆಯೇ (24:20) ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಬಾಯಿಂದ ಅದನ್ನು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅನಂತರ ಸೌಲನು... ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟನು. ದಾವೀದನು ತನ್ನ ದಾರಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು — 24:22ರ ವಾಕ್ಯವು ಪುನಃ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ತನ್ನ ದಾರಿಗೆ. ಅವರು ಪುನಃ ಎಂದೂ ಭೇಟಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಸೌಲನ ಕುರಿತು ದಾವೀದನು ಮುಂದೆ ಕೇಳುವುದು ಅವನ ಕಿರೀಟವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದ ಒಬ್ಬ ಅಮಾಲೇಕ್ಯನಿಂದ (2 ಸಮುವೇಲನು 1:10).

ಅಧ್ಯಾಯವು ಸೌಲನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುತ್ತಿರುವವನಾಗಿಯೂ ದಾವೀದನನ್ನು ಮನವರಿಕೆಯಾಗದವನಾಗಿಯೂ ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಓದುಗನು ಅದನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟುಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಅದರ ದುಃಖವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕು. ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು, ಅದನ್ನು ಹೇಳಬಹುದು, ತಾನು ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಬಹುದು — ಮತ್ತು ಬದಲಾಗದೆ ತನ್ನ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಬಹುದು. ದಾವೀದನಾದರೋ ಎರಡು ಸಾರಿ ತನ್ನ ಕೈಯನ್ನು ತಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಈಗ ಧೈರ್ಯಗೆಡುವನು (27:1). ಒಂದು ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿನ ನಂಬಿಗಸ್ತಿಕೆಯು ಮುಂದಿನದರಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಖಾತರಿಯಲ್ಲ; ಕಥೆಯನ್ನು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಹಿಡಿದಿಡುವುದು ದಾವೀದನ ಸ್ಥಿರತೆಯಲ್ಲ, ಪಾಳೆಯವನ್ನು ನಿದ್ರೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿ ಬರ್ಜಿಯು ಬೀಳದಂತೆ ತಡೆದ ಯೆಹೋವನೇ.