யெகோவா கொஞ்சம்பேரைக்கொண்டும் இரட்சிக்க முடியும் என்று நம்பி, யோனத்தான் ஒரே ஒரு துணையுடன் பெலிஸ்தர்களின் முகாமின்மேல் ஏறிப்போயிருந்தான் (14:6); ஏலா பள்ளத்தாக்கில் ஒரு மேய்ப்பன் அதையே செய்வதை அவன் இப்போதுதான் கண்டான். தாவீதின் ஆத்துமாவோடு இசைந்த ஆத்துமா, இன்னொரு மனிதனில் தன் சொந்த விசுவாசத்தை அடையாளம் கண்ட ஆத்துமாவே. வேதத்தின் மாபெரும் நட்பு உணர்ச்சிவசத்தில் அல்ல, தேவனைப் பற்றிய ஒரு பொதுவான பார்வையில் தொடங்குகிறது.

அவனைத் தன் உயிரைப்போல நேசித்தான் — நியாயப்பிரமாணத்தின் உன்னில் நீ அன்புகூருவதுபோல் பிறனிலும் அன்புகூருவாயாக (லேவியராகமம் 19:18) என்பது மனிதனில் உருவெடுத்ததுபோல. யோனத்தான் யார் என்பதைக் கவனியுங்கள்: பட்டத்து இளவரசன், தாவீதின் எழுச்சியால் மற்ற எல்லாரையும்விட அதிகம் இழக்கக்கூடியவன். அவனுடைய அன்பு, அதே அதிகாரத்திலுள்ள அவன் தகப்பனின் பொறாமைக்கு நேர் எதிரானது; கதைசொல்லி வேண்டுமென்றே இரண்டையும் அருகருகே வைக்கிறார். ஒரே செயல் — ஒரு இராட்சதன் கொல்லப்பட்டது — மகனில் ஒரு உடன்படிக்கையையும், தகப்பனில் ஒரு ஈட்டியையும் உண்டாக்குகிறது.

இளவரசனின் சால்வையும் ஆயுதங்களும் அவனுடைய பதவிக்கும் வாரிசுரிமைக்கும் அடையாளங்கள். இந்தக் கொடையில், ஒரு இளவரசன் சிம்மாசனத்தின்மேலுள்ள தன் சொந்த உரிமையை மனமுவந்து ஒப்படைப்பதைப் பல வாசகர்கள் காண்கிறார்கள் — பின்னர் யோனத்தானே ஏறக்குறைய அப்படிச் சொல்வான்: நீர் இஸ்ரவேலின்மேல் ராஜாவாயிருப்பீர்; அப்பொழுது நான் உமக்கு இரண்டாவதாக இருப்பேன் (23:17). தாவீதின் அபிஷேகத்தைப் பற்றி யோனத்தான் அறிந்திருந்தான் என்று வேதவாக்கியம் சொல்லவில்லை; அவன் என்ன கொடுத்தான் என்பதை மட்டுமே சொல்கிறது. அவன் எதைப் புரிந்துகொண்டிருந்தாலும், தேவன் யாரோடு இருந்தாரோ அந்த மனிதனுக்குத் தன்னிடமிருந்த மிகச் சிறந்ததைக் கொடுத்தான்.

17-ஆம் அதிகாரத்தில் தாவீது சவுலின் போர்க்கவசத்தை மறுத்தான், ஏனெனில் அவை அவனுக்குப் பழக்கமில்லாததினால் (17:39); இங்கே அவன் யோனத்தானுடையதை ஏற்றுக்கொள்கிறான். வேறுபாடு உலோகத்தில் அல்ல, கொடுப்பவரில் இருக்கிறது. சவுலின் கவசம், தான் சம்பாதிக்காத ஒரு வெற்றியைத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைக்க முயன்ற ஒரு ராஜாவுடையது; யோனத்தானின் பட்டயமும் வில்லும், இலவசமாகக் கொடுக்கப்பட்ட ஒரு நண்பனின் அன்பு. 3-ஆம் வசனத்தின் உடன்படிக்கை சவுல் செய்யும் அனைத்தின் நடுவிலும் நிலைத்திருக்கும்; யோனத்தான் இறந்து நெடுங்காலத்திற்குப் பின்பும் தாவீதை யோனத்தானின் மகனோடு பிணைத்து வைக்கும் (2 சாமுவேல் 9).

பெண்களின் பாடல் எபிரெயக் கவிதை: சமநிலையுள்ள இரண்டு வரிகள், இரண்டாவது முதலாவதை இன்னும் உயர்த்துகிறது — மிரியாம் கடலருகே பாடியதுபோல, தெபோராள் கீசோன் அருகே பாடியதுபோல. அந்த வடிவத்தில் 1,000... 10,000 என்பது தரவரிசையாக இருக்கவேண்டிய அவசியமில்லை; அத்தகைய ஈரடிகள் புகழும் முறை அதுவே. பெண்கள் ராஜாவாகிய சவுலுக்கு எதிர்கொண்டு வந்தார்கள் (வச. 6), இருவரையும் கனப்படுத்த நினைத்தார்கள். ஆனால் ஒரு கவிதையை அதைக் கேட்கும் இருதயமே கேட்கிறது; சவுலின் இருதயம் கணக்கைக் கேட்கிறது: எனக்கோ 1,000 கொடுத்தார்கள்.

இந்தப் பாடல் தாவீதைப் பின்தொடரும் — அவன் ஆகீசிடம் ஓடும்போது காத்தின் பெலிஸ்தர்கள் அதை மேற்கோள் காட்டுகிறார்கள் (21:11); அவர்களுடைய பிரபுக்கள் ஆப்பெக்கில் அதை மீண்டும் சொல்கிறார்கள் (29:5). அவனை மகிமைப்படுத்தப் பாடப்பட்டது, எதிரிகளிடையே அவன் உயிரை ஏறக்குறைய பறிக்கிறது, நண்பர்களிடையே அவனுடைய இடத்தை உண்மையிலேயே பறிக்கிறது. பொதுப் புகழ்ச்சி ஒரு ஆபத்தான பரிசு; புகழப்பட்டவனுக்கு அது செய்த நன்மையைவிட, புகழப்படாதவனுக்கு அது செய்த தீங்கு அதிகம் என்பதை இந்த அதிகாரம் காட்டுகிறது.

புத்தகத்தின் மீதிப் பகுதியை விளக்கும் ஒரு சிறிய வசனம். சந்தேகத்தோடு பார்த்தான் — ஐயத்துடன் கவனித்தான், பொறாமைக் கண்ணால் கண்காணித்தான். சவுல் இப்போதுதான் கேட்ட கேள்வி, இன்னும் ஆட்சி மட்டும் அவனுக்குக் குறைவாயிருக்கிறது (வச. 8), உண்மையில் சத்தியமே: ராஜ்ஜியம் ஏற்கனவே உம்மைவிட உத்தமனாயிருக்கிற உம்முடைய தோழனுக்கு கொடுக்கப்பட்டுவிட்டது (15:28). அவன் யார் என்று சவுலுக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவன் ஊகித்துவிட்டான்; இந்த நாளிலிருந்து அந்த ஊகத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய வார்த்தையாக அல்ல, அகற்ற வேண்டிய அச்சுறுத்தலாகவே அவன் கருதுகிறான்.

வேதத்தில் பொறாமை எப்போதும் கண்களிலேயே தொடங்குகிறது: ஆபேலின் காணிக்கை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபோது காயீனின் முகத்தோற்றம் வேறுபட்டது; யோசேப்பின் சகோதரர்கள் அவனோடு ஆதரவாகப் பேசாமல் இருந்தார்கள். கதைசொல்லி 9-ஆம் வசனத்தின் நாளை 16:13-இன் நாளோடு ஒப்பிடுகிறார் — அப்போது அந்த நாள் முதற்கொண்டு ஆவியானவர் தாவீதின்மேல் வந்து இறங்கியிருந்தார். இரண்டு நாட்களில் இரண்டு காரியங்கள் தொடங்கின: ஒரு மனிதன்மேல் யெகோவாவின் தயவு, இன்னொரு மனிதனுக்கு அவன்மேல் பகை. இரண்டும் சவுலின் வாழ்நாளின் முடிவுவரை தொடர்கின்றன.

தீய ஆவி வருகிறது (வச. 10); சவுல் வீட்டிற்குள்ளே தீர்க்கதரிசனம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தான் — இங்கே இந்தச் சொல் தேவனிடமிருந்து வரும் செய்திக்கு அல்ல, வெறிகொண்ட உளறலுக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது; பண்டைய உலகில் ஒரே வினைச்சொல் இரண்டையும் குறித்தது; கதைசொல்லி அதைக் கடுமையான முரண்நகையுடன் பயன்படுத்துகிறார்: ஒருகாலத்தில் தீர்க்கதரிசிகளுக்குள்ளே தீர்க்கதரிசனம் சொன்ன மனிதன் (10:10), இப்போது கையில் ஈட்டியுடன் உளறுகிறான். தாவீது தினந்தோறும் செய்கிறபடி, தன்னுடைய கையினால் சுரமண்டலத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்தான் — வாசிப்பவன் தன் வேலையைச் செய்கிறான்; தன்னைக் கொல்ல முயலும் எஜமானை ஊழியக்காரன் அமைதிப்படுத்துகிறான்.

இரண்டு முறை — சிலர் இதை ஒரே வெறியில் இருமுறை எறிந்ததாகக் கருதுகிறார்கள்; மற்றவர்கள் இதை 19:10-இன் இரண்டாவது ஈட்டியோடு இணைக்கிறார்கள். கருத்து அந்த மாதிரியில் உள்ளது: சவுலின் பகை ஒரே நாளில் கண்களிலிருந்து (வச. 9) கைக்கு வந்துவிட்டது; தாவீது விலகி... தப்பினான் — அவன் தப்பினான், பதிலுக்குத் தாக்கவில்லை. சிம்மாசனத்தின்மேல் உரிமையுள்ள மனிதன் அதன்மேல் அமர்ந்திருப்பவனைத் தாக்கி அதை எடுத்துக்கொள்ள மாட்டான்; இங்கே முதன்முறையாகக் காட்டப்படும் இந்தக் கட்டுப்பாடே குகைகளில் அவனுடைய விதியாக இருக்கும் (24:6; 26:9).

அதிகாரத்தின் பல்லவி: புத்திமானாக நடந்தான் (வச. 5, 14, 15, 30), யெகோவா அவனோடு இருந்தார் (வச. 12, 14, 28). புத்திமானாக என்பதில் விவேகத்துடன் செயல்படுவதும் வாய்ப்புப் பெறுவதும் ஆகிய இரண்டு அர்த்தங்களும் உண்டு; தாவீது சூழ்ச்சியால் அல்ல, சவுல் தன்மேல் குற்றம் சுமத்த எதையும் தராத நடத்தையால் வெற்றி பெறுகிறான். அரண்மனையிலிருந்து அகற்றப்பட்டுப் போர்க்களத் தலைமைக்கு அனுப்பப்பட்டபோது (வச. 13), அவன் அந்தப் பதவி இறக்கத்தை ஒரு ஊழியமாக மாற்றுகிறான் — அவன் மக்களுக்கு முன்பாகப் போக்கும் வரத்துமாயிருந்தான் — இஸ்ரவேலர்களும் யூதா மக்களுமாகிய யாவரும் தாவீதை நேசித்தார்கள் (வச. 16).

யெகோவா அவனோடு இருந்தார் — தாவீது நன்றாகச் செய்யும் அனைத்திற்கும், சவுல் பயப்படும் அனைத்திற்கும் (வச. 12, 15, 28-29) கதைசொல்லி தரும் விளக்கம் இதுவே. சவுல் தாவீதின் பேராசைக்குப் பயப்படவில்லை — வேதவாக்கியம் அவனுக்கு எந்தப் பேராசையையும் சுமத்தவில்லை — இன்னொரு மனிதனோடு தேவன் வெளிப்படையாக இருப்பதற்கே பயப்படுகிறான். தாவீதிடம் எந்தக் காரணமும் இல்லாத அந்தப் பயம், ஆவியானவரை இழந்து அதை அறிந்திருக்கும் ஒரு ஆத்துமாவின் வடிவம்.

சவுல் ஈட்டியிலிருந்து பெலிஸ்தர்கள் பக்கம் திரும்பியிருக்கிறான் — என்னுடைய கை அல்ல, பெலிஸ்தர்களின் கையே அவன்மேல் விழட்டும் (வச. 17). முதலில் மேராப், கொடுப்பதாகச் சொல்லப்பட்டுப் பின்பு வேறொருவனுக்குக் கொடுக்கப்பட்டாள் (வச. 19); இப்போது தாவீதை நேசித்த மீகாள் (வச. 20); அவளுடைய அன்புக்குச் சவுல் உடனே இடையூறாக என்று விலை மதிக்கிறான் (வச. 21). சீதனம் — இறந்த எதிரிகளின் நூறு சான்றுகள் — உயிருக்கு ஆபத்தானதாக இருக்கும்படி வடிவமைக்கப்பட்டு, தேசப்பற்றின் வேடம் அணிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது: ராஜாவின் எதிரிகளிடத்தில் பழிவாங்க. உண்மையான எண்ணத்தைக் கதைசொல்லி இரண்டாவது வாக்கியத்தில் வாசகருக்குக் கேட்கச் செய்கிறார்.

இந்தக் கனத்திற்குத் தாவீதின் பதில், 17:58-இல் சவுலுக்கு முன்பாக அவன் தொனித்த அதே தொனி; ஒருகாலத்தில் சாமுவேலுக்கு முன்பாகச் சவுல் தொனித்த அதே தொனி (9:21): நான் எம்மாத்திரம்... நான் எளியவனும், அற்பமாய் எண்ணப்பட்டவனுமாக இருக்கிறேன் (வச. 18, 23). அவன் அந்தப் பணியை அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டு இருமடங்கு விலையுடன் திரும்புகிறான் (வச. 27), எண்ணிச் செலுத்தினான் — கணக்கிட்டு ஒப்படைத்தான் — ராஜாவின் மருமகன் விலை செலுத்தவில்லை என்று யாரும் சொல்ல முடியாதபடி. அந்தக் கோரமான அடையாளம் பண்டைய யுத்தத்தின் ஒரு அம்சம்; வேதவாக்கியம் எந்தக் கருத்தும் சொல்லாமல் அதைப் பதிவுசெய்கிறது; அதைப் பாராட்டாமலேயே, சவுல் வைத்த ஒவ்வொரு நிபந்தனையையும் தாவீது நிறைவேற்றினான் என்பதையும் சவுலின் சதி தோல்வியடைந்தது என்பதையும் வாசகர் காணலாம்.

யெகோவா தாவீதோடிருக்கிறார் என்று சவுல் கண்டறிந்து கொண்டான் (வச. 28) — அந்த அறிவு அவனை மேம்படுத்தவில்லை, மோசமாக்குகிறது. ஒரே வரியில் இந்த ராஜாவின் துயரம் இதுதான்: அவன் தேவனுடைய கரத்தைக் காண முடியும், ஆனாலும் அதற்குத் தலைவணங்க மாட்டான். தான் உயிரோடிருந்த நாளெல்லாம்... எதிரியாக — 19-27 அதிகாரங்களை நிரப்பும் வேட்டை இங்கே ஒரு நிலையான நிலைமையாக அறிவிக்கப்படுகிறது. இந்த அதிகாரத்தில் தாவீது சவுலுக்கு எதிராக ஒன்றும் செய்யவில்லை; சவுல் செய்த அனைத்தும் தாவீதுக்கு எதிரானவை, ஒவ்வொரு முயற்சியும் தாவீதின் கனமாக மாறியது.

30-ஆம் வசனம் மீண்டும் அந்தப் பல்லவியுடன் முடிகிறது: தாவீது சவுலுடைய ஊழியக்காரர்கள் எல்லோரையும் விட புத்திமானாக நடந்துகொண்டான்; அவனுடைய பெயர் மிகவும் புகழ்பெற்றது. தாவீதை வீழ்த்த நினைத்த பொறாமையே அவனுக்குப் பெயரை உண்டாக்கியது. அன்னாளின் பாடல் இதைச் சொல்லியிருந்தது: யெகோவா... தாழ்த்துகிறவரும், உயர்த்துகிறவருமானவர் (2:7). தேவன் தெரிந்துகொண்டதை அழிக்கச் சவுலை இந்தப் புத்தகம் அனுமதிக்காது; அதைத் துரிதப்படுத்தக் கையை ஓங்கத் தாவீதையும் அனுமதிக்காது. அந்த இரண்டு மறுப்புகளுக்கு இடையில்தான் சிம்மாசனத்திற்கான நீண்ட பாதை இருக்கிறது.