யோனத்தானின் மன்றாட்டு பரிந்துபேசுதலுக்கு ஒரு மாதிரி: அவன் உண்மைகளைச் சொல்கிறான் (அவன் தன்னுடைய உயிரைத் தன்னுடைய கையிலே வைத்துக்கொண்டு, அந்தப் பெலிஸ்தனைக் கொன்றான்), மகிமையை தேவனுக்குக் கொடுக்கிறான் (யெகோவா பெரிய இரட்சிப்பைக் கட்டளையிட்டார்), சவுலுக்கு அவனுடைய சொந்த மனநிலையை நினைப்பூட்டுகிறான் (நீர் கண்டு, சந்தோஷப்பட்டீரே), பின்பு அந்தப் பாவத்தை அதன் சரியான பெயராலேயே அழைக்கிறான் — குற்றமில்லாத இரத்தம். உபாகமம் 19:10, 21:8-9 ஆகியவை குற்றமில்லாத இரத்தம் சிந்துவதை தேசம் முழுவதன்மேலும் சுமரும் ஒரு குற்றமாகக் கருதுகின்றன. யோனத்தான் ஒரு தயவுக்காகக் கெஞ்சவில்லை; அவன் ஒரு ராஜாவை எச்சரிக்கிறான்.

காரணமில்லாமல் — இது தாவீதின் சொந்தச் சங்கீதங்கள் பின்பு எடுத்துக்கொள்ளும் சொற்றொடர் (சங்கீதங்கள் 35:19; 69:4); யோவான் 15:25 அதை இயேசுவுக்குப் பொருத்துகிறது: காரணம் இல்லாமல் என்னைப் பகைத்தார்கள். தாவீது என்ன செய்தான்? வசனம் 4 பதில் சொல்கிறது: அவனுடைய செய்கைகள் உமக்கு அதிக உபயோகமாக இருக்கிறதே. இதைத் தொடர்ந்து வரும் நீண்ட துன்புறுத்தல் முழுவதும், பகைக்கப்படுகிறவனிடம் எந்த அடிப்படையும் இல்லாத பகையே; வேட்டை தொடங்குவதற்கு முன்பே அதை நிலைநாட்ட கதைசொல்லி விரும்புகிறான்.

மன்றாட்டு பலிக்கிறது — சிறிது காலத்திற்கு. சவுல் யோனத்தானுடைய சொல்லைக்கேட்டு — இந்தப் புத்தகம் முழுவதையும் ஆளும் வினைச்சொல் இது (3:10; 15:22) — தாவீது சாகமாட்டான் என்று யெகோவாவுடைய ஜீவனைக்கொண்டு ஆணையிடுகிறான். அந்த நேரத்தில் அந்த ஆணை உண்மையானதே; இங்கே சவுல் ஒரு மாயக்காரன் அல்ல, தன் மகனால் இன்னும் தொடப்படக்கூடிய நல்ல உள்ளம் கொண்ட ஒரு மனிதன். வசனம் 7, தாவீது முன்புபோலவே அவனுடைய சமுகத்தில் திரும்ப இருப்பதைக் காட்டுகிறது. பழைய உறவு மீண்டும் நிலைநாட்டப்படுவது இதுவே கடைசி முறை.

ஆனால் இருதயம் பிடித்துக்கொள்ளாததை ஒரு ஆணை பிடித்துக்கொள்ள முடியாது. மூன்று வசனங்களுக்குள் ஈட்டி மறுபடியும் சவுலின் கையில் இருக்கிறது (வச. 9). ஒவ்வொரு வாதையின்போதும் இளகி, அதன்பின் கடினப்பட்ட பார்வோனிடமும் வேதம் இதையே காட்டுகிறது: வற்புறுத்தலின்கீழ் எடுக்கப்படும் தீர்மானம் மனந்திரும்புதல் அல்ல; யெகோவாவுடைய ஆவி தன்னை விட்டு நீங்கியிருக்கும்போது (16:14) யெகோவாவுடைய ஜீவனைக்கொண்டு ஆணையிடும் ராஜா, தான் கீழ்ப்படிவதை நிறுத்திவிட்ட ஒரு நாமத்தைப் பயன்படுத்துகிறான்.

18:10-11-இன் காட்சி ஏறக்குறைய வார்த்தைக்கு வார்த்தை மீண்டும் நடக்கிறது — தீய ஆவி, வீடு, சுரமண்டலம், சுவரோடே சேர்த்து — ஆனால் இந்த முறை ஈட்டி சுவரிலே பட்டது, தாவீது ஓடிப்போனான். ஒருகாலத்தில் தாவீது விலகித் தப்பக்கூடிய ஒரு வெறியாக இருந்தது, இப்போது அவன் ஓடியே தப்பவேண்டிய ஒரு உறுதியான நோக்கமாகிவிட்டது. கதைசொல்லி இந்தத் திருப்பத்தைக் குறிக்கிறான்: அன்று இரவு புத்தகத்தின் மீதிப் பகுதியை நிரப்பும் தப்பியோடும் ஆண்டுகளைத் தொடங்குகிறது.

தாவீது இன்னும் வாசித்துக்கொண்டிருந்தான் என்பதைக் கவனியுங்கள் (வச. 9). வசனம் 6-இன் ஆணைக்குப் பின்பு, அவன் தன் பணியிடத்திற்கும் தன் சுரமண்டலத்திற்கும் திரும்பிப்போய், தன்னைக் கொல்லமாட்டேன் என்று இப்போதுதான் ஆணையிட்டு, மீண்டும் கொல்ல முயற்சிக்கப்போகிற மனிதனுக்குச் சேவை செய்தான். உண்மைத்தன்மையும் விழிப்புணர்வும் சேர்ந்த இந்தக் கலவை — அவன் சேவை செய்கிறான், அவன் விலகியும் போகிறான் — சவுலிடம் தாவீது நடந்துகொண்ட முழு விதத்தின் மாதிரியாக இருக்கிறது. அவன் அந்தப் பதவியைக் கனம்பண்ணுவதை ஒருபோதும் நிறுத்துவதில்லை; ஈட்டிக்கு முன்பாக அசையாமல் நிற்பதும் இல்லை.

ஒரு சிலை என்பது எபிரெய தெராபீம் என்பதன் மொழிபெயர்ப்பு — ராகேல் லாபானிடமிருந்து திருடிய (ஆதியாகமம் 31:19), நியாயாதிபதிகள் 17:5-இல் மீகா வைத்திருந்த வீட்டுச் சிலைகள்; பின்பு அவை குறிசொல்லுதலோடு சேர்த்துக் கண்டிக்கப்பட்டன (சகரியா 10:2). தாவீதின் வீட்டில் ஒரு தெராபீம் இருந்தது என்பது, வேதம் பதில் சொல்லாத ஒரு கேள்வியை எழுப்புகிறது: அது மீகாளுடையதா, சவுலின் குடும்பத்தில் பொறுத்துக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றா, அல்லது வெறுமனே கைக்கு எட்டியதா. ராகேலுடையதைப் பதிவு செய்ததுபோலவே, கதைசொல்லி இதையும் எந்த விமர்சனமும் இல்லாமல் பதிவு செய்கிறான். அவ்வளவு சிறிய ஒரு பொருள் தூங்கும் ஒரு மனிதனாகத் தோன்றியது எப்படி என்பதும் விளக்கப்படவில்லை; தலைமயிரைப் போலத் தோன்ற ஆங்கில (KJV) உரையின் வெள்ளாட்டு மயிர்த் தலையணை தலைமாட்டில் இருந்தது என்றும், மீதியைப் போர்வை செய்தது என்றும் சிலர் கருதுகிறார்கள்.

மீகாளின் ஜன்னல், ராகாபின் ஜன்னலோடும் (யோசுவா 2:15) பவுல் தப்பித்த தமஸ்குவின் கூடையோடும் (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 9:25) ஒரே வரிசையில் நிற்கிறது. தாவீதை நேசித்த (18:20) ராஜாவின் மகள், யோனத்தான் தன் நண்பனைத் தெரிந்துகொண்டதுபோல, தன் தகப்பனைவிட தன் கணவனைத் தெரிந்துகொள்கிறாள். சவுலின் பிள்ளைகள் இருவருமே அவன் பகைக்கும் மனிதனின் பக்கம் நிற்கிறார்கள்; ராஜாவின் தனிமை அவனுடைய சொந்தச் செயலே என்று வேதம் காட்டுகிறது.

என்னுடைய எதிரி — தனக்கு விரோதமாக ஒருபோதும் கையை ஓங்காத தன் மருமகனைக் குறித்து சவுல் பயன்படுத்தும் சொந்த வார்த்தை. மீகாளின் பதில் ஒரு பொய்: தாவீது தன் உயிரை மிரட்டினான் என்று அவள் தன் தகப்பனிடம் சொல்கிறாள்; உண்மையில் அவள்தான் அவனை எச்சரித்து, சுவர் வழியாக இறக்கிவிட்டாள். எகிப்தின் மருத்துவச்சிகளையும் ராகாபையும் போலவே, கதைசொல்லி இதை நியாயப்படுத்தவும் இல்லை, கண்டிக்கவும் இல்லை; தன்னைக் கொல்ல இப்போதுதான் ஆட்களை அனுப்பிய ஒரு தகப்பனுக்கு எதிராகத் தன் கணவனைக் காக்கும் பயந்துபோன ஒரு பெண்ணை எடைபோட வாசகனிடமே விடப்படுகிறது.

இந்த ஏமாற்றுதலுக்கு இந்த அதிகாரம் இன்னும் காட்டாத ஒரு விலை உண்டு. மீகாள் வேறொரு மனிதனுக்குக் கொடுக்கப்படுவாள் (25:44), பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்பு தாவீதால் திரும்பப் பெறப்படுவாள் (2 சாமுவேல் 3:13-16), ஒரு ஜன்னல் வழியாக அவனை அவமதித்தபடியே தன் கதையை முடிப்பாள் (2 சாமுவேல் 6:16) — ஒருகாலத்தில் அவனைக் காப்பாற்றிய அதே இடத்திலிருந்து. வேதம் தன் வீரர்களின் வாழ்க்கையை அழகுபடுத்துவதில்லை; அவற்றைச் சொல்கிறது. இங்கே அவள் தாவீதை இன்னும் ஒரு இரவு உயிரோடு காத்த மனைவி, அவ்வளவே.

தன்னை அபிஷேகம் பண்ணிய இஸ்ரவேலின் ஒரே மனிதனிடம் தாவீது ஓடுகிறான்; அந்த முதிர்ந்த தீர்க்கதரிசி அவனை ஏற்றுக்கொள்கிறான். நாயோத் (வச. 18-19) என்பதற்கு குடியிருப்புகள் என்று பொருள் என்று பெரும்பாலும் கருதப்படுகிறது — ஒருவேளை சாமுவேலின் மேற்பார்வையின்கீழ் தீர்க்கதரிசிகள் வாழ்ந்த இடம் — ஆனால் இது ஊகமே, வேதம் விளக்குவது அல்ல. 10:5-10-இல் சவுல் சுரமண்டலத்தோடும் மேளத்தோடும் அவர்களைச் சந்தித்ததற்குப் பின்பு தீர்க்கதரிசிகளின் கூட்டம் காணப்படவில்லை. அந்தச் சந்திப்பு அவனை ஒரு புதிய மனிதனாக்கியது; இந்தச் சந்திப்பு அவனைச் சிதைக்கும்.

மூன்று முறை (வச. 20-21) தாவீதைப் பிடிக்க அனுப்பப்பட்ட ஆயுதம் தாங்கிய ஆட்கள் தாங்களே தேவனுடைய ஆவியால் பிடிக்கப்பட்டு, தீர்க்கதரிசனம் சொல்வதில் சேர்ந்துகொள்கிறார்கள். அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள், என்ன செய்தார்கள் என்பதை வேதம் விவரிக்கவில்லை; கைது நடக்கவில்லை என்பதை மட்டுமே சொல்கிறது. ஒருகாலத்தில் பிலேயாமின் வாயையும் லாபானின் கையையும் தடுத்ததுபோல, தேவன் இங்கே தம்முடைய அபிஷேகம் பண்ணப்பட்டவனைப் பட்டயத்தால் அல்ல, அவனுக்கு எதிராக அனுப்பப்பட்டவர்களை மேற்கொள்வதன் மூலம் காக்கிறார். சவுலின் விருப்பத்தைச் செய்ய வருகிறவர்கள் வேறொன்றைச் செய்துகொண்டிருப்பதைக் காண்கிறார்கள்.

10:11-12-இன் பழமொழிக்கு இங்கே இரண்டாவது தோற்றம் கொடுக்கப்படுகிறது; அந்த இரண்டும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. முதல் முறை, சவுலை ராஜாவாக்க ஆவி அவன்மேல் வந்தது; ஒரு விவசாயியின் மகன் தீர்க்கதரிசனம் சொல்வதைக் கண்டு மனிதர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். இந்த முறை, கொல்ல வந்த ஒரு ராஜாவை ஆவி மேற்கொள்கிறது; அந்தப் பழமொழி ஏறக்குறைய இரக்கத்தோடு மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. உடை இல்லாமல் என்பது, அந்த வார்த்தை அடிக்கடி குறிப்பதுபோல, உள்ளாடை மட்டும் இருக்கும்படி உடைகளைக் களைந்ததைக் குறிக்கலாம்; எப்படியிருந்தாலும், தீர்க்கதரிசியின் சால்வையைக் கிழித்த ராஜா (15:27) தீர்க்கதரிசியின் பாதங்களுக்கு முன்பாக மேலங்கி இல்லாமல் கிடக்கிறான். சாமுவேல் அப்புறம் அவனைக் கண்டு பேசவில்லை (15:35); இப்போது சவுல் சாமுவேலிடம் வந்திருக்கிறான்; உயிரோடிருக்கையில் அவர்களின் கடைசிச் சந்திப்பு இதுவே.

இது நியாயத்தீர்ப்பா இரக்கமா என்று வாசகர்கள் கேட்டிருக்கிறார்கள். ஒருவேளை இரண்டும்: தப்பிச்செல்ல தாவீதுக்கு ஒரு பகலும் ஒரு இரவும் கிடைக்கிறது; தான் இழந்த ஆவி தான் கட்டளையிடக்கூடியவர் அல்ல என்று சவுல் தன் சொந்த உடலிலேயே காட்டப்படுகிறான். இங்கே தீர்க்கதரிசனம் சொல்வது சரியான இருதயத்தின் அடையாளம் அல்ல — பிலேயாம் தீர்க்கதரிசனம் சொன்னான், காய்பாவும் சொன்னான் (யோவான் 11:51). தேவனுக்கு எதிராகத் தன் சித்தத்தை வைத்திருக்கும் ஒரு மனிதன்மேலும் தேவனுடைய வரங்கள் ஒரு மணி நேரம் தங்கக்கூடும்; அந்த எச்சரிக்கையோடு இந்த அதிகாரம் முடிகிறது.