ஆறு முழமும் ஒரு ஜாணும் — முழத்தின் வழக்கமான அளவின்படி, ஒன்பது அடிக்குச் சற்று அதிகம். மிகப் பழமையான கிரேக்க மொழிபெயர்ப்பும், யூத வரலாற்றாசிரியர் ஜொசிஃபஸும், சாமுவேலின் ஒரு சவக்கடல் சுருளும் — மூன்றும் நான்கு முழமும் ஒரு ஜாணும் என்றே வாசிக்கின்றன என்பதை நேர்மையுடன் குறிப்பிட வேண்டும் — ஏறக்குறைய ஆறு அடி ஒன்பது அங்குலம்; அக்காலத்தின் அளவுகோலின்படி அவன் இராட்சதன்தான், ஆனால் அவ்வளவு நம்பமுடியாதவன் அல்ல. எந்த எண் மூலமானது என்பது சர்ச்சைக்குரியது; KJV — தமிழ் IRV-யும் — பொதுவான எபிரெய வாசகத்தைப் பின்பற்றுகின்றன. கதை சரியான எண்ணைச் சார்ந்திருக்கவில்லை: 5-7 வசனங்களின் ஆயுதங்கள் (ஏறக்குறைய 125 பவுண்டு எடையுள்ள போர்க்கவசம், ஏறக்குறைய பதினைந்து பவுண்டு எடையுள்ள ஈட்டி முனை) இவ்வளவு விவரமாக விவரிக்கப்படுவது, இந்தப் பொருத்தமற்ற மோதலை வாசகர் உணர வேண்டும் என்பதற்காகவே.

வீரன் — இந்த எபிரெயச் சொற்றொடர் பொதுவாக இருவருக்கும் நடுவே நிற்கும் மனிதன் என்று விளக்கப்படுகிறது — இரு படைகளுக்கும் இடையிலுள்ள வெளியில் இறங்கி, தனிப் போரினால் யுத்தத்தைத் தீர்மானிக்கும் மனிதன் (வச. 8-9). காத் பெலிஸ்தர்களின் ஐந்து பட்டணங்களில் ஒன்று; யோசுவா 11:22-இன்படி, ஏனாக்கியர்களில் சிலர் மீதியாக இருந்த இடம். இஸ்ரவேலின் ராஜா எல்லாரையும்விடத் தோளுக்கு மேல் உயரமானவன் என்று (9:2) நமக்குச் சொன்ன கதைசொல்லி, இப்போது அவனைவிடவும் உயரமான ஒரு மனிதனை முன்னிறுத்துகிறார்; சவுல் அவனைச் சந்திக்கப் புறப்படுவதில்லை.

சவுலும் இஸ்ரவேலர்கள் அனைவரும் — எங்கள் யுத்தங்களை நடத்த வேண்டிய ராஜா (8:20) பயந்தவர்களில் முதலாவதாகக் குறிப்பிடப்படுகிறான். ஆவியானவர் அவனை விட்டு நீங்கினார் (16:14); ஒருகாலத்தில் எருதுகளைத் துண்டித்து ஒரு தேசத்தையே எழுப்பிய மனிதன் (11:7), ஒரு பெலிஸ்தியன் ஒருவனை அனுப்பச் சொல்லிக் கூச்சலிடும்போது, இப்போது நாற்பது நாட்கள் (வச. 16) உட்கார்ந்திருக்கிறான். இந்த அதிகாரம் தாவீதின் தைரியத்தைப் பற்றியது எவ்வளவோ, சவுலின் செயலற்ற நிலையைப் பற்றியதும் அவ்வளவே.

16-ஆம் வசனம் இந்த அவமானத்தைக் கணக்கிடுகிறது: காலையிலும் மாலையிலும் 40 நாட்கள். ஏறக்குறைய ஆறு வாரங்களாக நாளுக்கு இருமுறை, தன் தேவன் நிந்திக்கப்படுவதை இஸ்ரவேல் கேட்டது, ஒன்றும் செய்யவில்லை. வேதாகமத்தில் பயம் வெறும் ஒரு உணர்வாக இருப்பது அரிது; ஒருவன் தேவனைப் பற்றி என்ன நம்புகிறான் என்பதன்மேல் அது ஒரு தீர்ப்பு. கோலியாத்தின் பேச்சில் யெகோவாவைப் பற்றிய குறிப்பே இல்லை; இஸ்ரவேலின் மௌனம், அவர்களும் அவரைப் பாதி மறந்துவிட்டார்கள் என்பதைக் காட்டுகிறது. அந்த மௌனத்திற்குள் ஒரு மேய்ப்பன் ஜீவனுள்ள தேவன் (வச. 26) என்று சொல்லப்போகிறான்.

இப்புத்தகத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட தாவீதின் முதல் வார்த்தைகள். அவன் வெகுமதியைப் பற்றிக் கேட்கிறான் (வச. 25) — வேதவாக்கியம் அதை மறைக்கவில்லை — ஆனால் அவனை உந்துகிற கேள்வி இரண்டாவது: ஜீவனுள்ள தேவனுடைய இராணுவங்களை நிந்திப்பதற்கு... இந்த பெலிஸ்தியன் எம்மாத்திரம்? மற்ற எல்லாரும் ஒரு இராட்சதனைக் கேட்டார்கள்; தாவீது தேவதூஷணத்தைக் கேட்டான். போர்வீரர்கள் அந்த மனிதனைப் (வச. 25) பார்க்கும்போது, அவன் தேவனுடைய நாமத்தின்மேல் விழுந்த நிந்தையைப் பார்க்கிறான். அவர்கள் கண்டதிலுள்ள வேறுபாடே அவர்கள் செய்ததிலுள்ள வேறுபாட்டை விளக்குகிறது.

ஜீவனுள்ள தேவன் — இல்லாதவைகளாகிய கோலியாத்தின் தெய்வங்களுக்கு (வச. 43) எதிராக. இந்தச் சொற்றொடர் யோர்தானில் யோசுவா சொன்னது (யோசுவா 3:10), ரப்சாக்கேக்கு எதிராக எசேக்கியா சொன்னது (2 இராஜாக்கள் 19:4, 16). தாவீது அவர்களை சவுலின் இராணுவங்கள் என்றோ நம்முடைய இராணுவங்கள் என்றோ அல்ல, ஜீவனுள்ள தேவனுடைய இராணுவங்கள் என்கிறான் — படை தான் யாருடையது என்பதை மறந்துவிட்டது, மேய்ப்பன் அதற்கு நினைவூட்டுகிறான். அந்தக் கொஞ்ச ஆடுகளைப் பற்றியும் உன் இருதயத்தின் அகங்காரத்தைப் பற்றியும் ஏளனம் கலந்த எலியாபின் கோபம் (வச. 28), தாவீதின்மேல் அவன் சொந்தப் பக்கத்திலிருந்தே வரும் பல தாக்குதல்களில் முதலாவது; அவனுடைய பதில், நான் வந்ததற்கு காரணம் இல்லையா?, அவன் இனி கொடுக்கப்போகும் எந்தப் பதிலுக்கும் சளைத்ததல்ல.

சவுலின் ஆட்சேபணை நியாயமானதே — நீ இளைஞன், அவனோ தன் சிறுவயது முதல் யுத்தவீரன் (வச. 33) — தாவீது அதற்கு வீம்புடன் அல்ல, வரலாற்றுடன் பதில் சொல்கிறான். சிங்கமும் கரடியும் அவனுடைய பலத்தைப் பற்றிய பெருமைப் பேச்சு அல்ல; அந்த வாக்கியத்தின் எழுவாய் என்னைத்... தப்புவித்த யெகோவா. கடந்தகால விடுதலைகளே விசுவாசியின் சான்று; மேய்ச்சல் நிலத்திலிருந்து கிடைத்த தனக்கே உரிய ஒரு எபெனேசர் (7:12) தாவீதுக்கு உண்டு, அதிலிருந்து அவன் பள்ளத்தாக்கு வரை சிந்திக்கிறான். இராட்சதனுக்கு எதிரான விசுவாசம், யாரும் பார்க்காத வயல்வெளியில் கட்டப்படுகிறது.

போ, யெகோவா உன்னுடன் இருப்பாராக — சவுல் சரியான வார்த்தைகளைச் சொல்கிறான், ஆனால் அவற்றின் பின்னால் விசுவாசம் இல்லை; உடனே அவன் தன் போர்க்கவசத்தை அந்தச் சிறுவனுக்கு அணிவிக்க முயல்கிறான் (வச. 38). அது பொருந்தவில்லை; அவை தாவீதுக்கு பழக்கமில்லாதவை (வச. 39) — இரவல் தன்னம்பிக்கையுடன் அவன் போரிட மாட்டான். வேறொருவரின் முறைகளைக்கொண்டு ஒரு போராட்டத்தை எதிர்கொள்ளச் சோதிக்கப்படும் ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் இதில் ஒரு பாடம் உண்டு: தேவன் உனக்கு நிரூபித்துக் காட்டியதைக்கொண்டே போ.

ஐந்து கூழாங்கற்கள் — ஒரு மேய்ப்பனின் சாதாரண வெடிமருந்து; நேராகப் பறக்கும்படி வழுவழுப்பானவை. ஒன்றே பயன்பட்டபோது ஏன் ஐந்து என்று வாசகர்கள் நெடுங்காலமாகக் கேட்டு வருகிறார்கள்; வேதவாக்கியம் எந்தக் காரணத்தையும் தரவில்லை; அடையாள அர்த்தமுள்ள பதில்கள் (கோலியாத்தின் சகோதரர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒன்று, அல்லது அதுபோன்றவை) அது ஆதரிக்காத ஊகங்கள். போருக்குச் செல்லும் ஒருவன் ஒரு வீச்சுக்கு மேல் எடுத்துச் செல்வான் என்பதே மிக எளிய வாசிப்பு. வேதத்தின் கருத்து அடுத்த வாக்கியப் பகுதியில் உள்ளது: தன்னுடைய கவணைத் தன்னுடைய கையிலே பிடித்துக்கொண்டு — அவனுடைய தொழிலின் கருவி, சிங்கங்களின்மேல் சோதிக்கப்பட்டது, ஒரு தொழில்முறை யுத்தவீரனின் ஆயுதங்களுக்கு எதிராக.

கவண் ஒரு விளையாட்டுப் பொருள் அல்ல; ஒரு மயிரிழையும் தப்பாதபடிக் கவண்கல் எறிவார்கள் என்று பென்யமீன் கவண்வீரர்களைப் பற்றி நியாயாதிபதிகள் 20:16 பதிவுசெய்கிறது. ஆனாலும் கவசம் அணிந்த ஒன்பது அடி மனிதனுக்கு அது பதிலாகாது. தடியையும், பையையும், ஆற்றையும் வாசகர் காண வேண்டும் என்றும், 43-ஆம் வசனத்தில் கோலியாத்தின் இகழ்ச்சியை — நான் நாயா? — கேட்க வேண்டும் என்றும் கதைசொல்லி விரும்புகிறார்; ஏனெனில் வெற்றி, தாவீது யாருடைய நாமத்தில் வருகிறானோ அவருக்கே தெளிவாக உரியதாக வேண்டும்.

கோலியாத் தாவீதைத் தன்னுடைய தெய்வங்களைக்கொண்டு சபித்திருக்கிறான் (வச. 43), அவனுடைய மாம்சத்தைப் பறவைகளுக்குக் கொடுப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறான் (வச. 44). தாவீது ஒரு விசுவாச அறிக்கையுடன் பதில் சொல்கிறான். ஒருபுறம் மூன்று ஆயுதங்களின் பெயர்கள்; மறுபுறம் ஒரே ஒரு நாமம் — சேனைகளுடைய யெகோவா, படைகளின் தேவன்; அன்னாள் தன் பொருத்தனையில் (1:11) பயன்படுத்தியதும், சீலோவைப் பற்றிக் கதைசொல்லி (1:3) பயன்படுத்தியதுமான பட்டப்பெயர். ஒருவருடைய நாமத்திலே வருவது என்பது அவருடைய பிரதிநிதியாக, அவருடைய அதிகாரத்தின்கீழ் வருவது; தாவீது ஒரு தன்னார்வலன் அல்ல, ஒரு தூதுவன்.

நீ நிந்தித்த — முழுச் சண்டையும் தேவனுடைய சண்டையாக மீண்டும் சொல்லப்படுகிறது. 46-ஆம் வசனம் கோலியாத்தின் தலையை மட்டுமல்ல, பெலிஸ்தர்களுடைய முகாமின் பிணங்களையும் வாக்களித்து, நோக்கத்தைச் சொல்கிறது: அதனால் இஸ்ரவேலில் தேவன் ஒருவர் உண்டு என்று பூமியில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் அறிந்துகொள்ளுவார்கள். எசேக்கியாவின் விண்ணப்பத்தைப் போலவே (2 இராஜாக்கள் 19:19), தாவீதின் பேச்சு இராணுவத் தன்மையுடையதாக இருப்பதற்கு முன் மிஷனரித் தன்மையுடையது — வெற்றியின் நோக்கம், அதிலிருந்து தேசங்கள் என்ன கற்றுக்கொள்ளும் என்பதே.

இரண்டு கேட்போர் கூட்டங்கள் இரண்டு காரியங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்: பூமியில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் இஸ்ரவேலில் தேவன் ஒருவர் உண்டு என்பதை (வச. 46), இந்த மக்கள்கூட்டமெல்லாம் — இஸ்ரவேல் தானே — யெகோவா பட்டயத்தினாலும் ஈட்டியினாலும் இரட்சிக்கிறவர் அல்ல என்பதை. மற்ற தேசங்களைப்போல் தங்கள் யுத்தங்களை நடத்த ஒரு ராஜாவைக் கேட்ட தேசம் (8:20), பட்டயமில்லாத ஒரு சிறுவன் வென்ற யுத்தத்தை (வச. 50) இப்போது காணப்போகிறது. அந்த இல்லாமையை வேதவாக்கியம் வலியுறுத்துகிறது: தாவீதின் கையில் பட்டயம் இல்லை. 13-ஆம் அதிகாரம் இஸ்ரவேல் முழுவதிலும் இரண்டே பட்டயங்களைக் கணக்கிட்டது; இந்த வெற்றி ஒன்றைக்கூடப் பயன்படுத்தவில்லை.

யுத்தம் யெகோவாவுடையது — யோசபாத்தின் தீர்க்கதரிசி திரும்பச் சொல்லப்போகும் வாக்கியம் (2 நாளாகமம் 20:15); தன்னால் தாங்க முடியாத அளவு பெரிய ஒன்றை எதிர்கொள்ளும் ஒவ்வொரு விசுவாசியும் அன்றுமுதல் கடன் வாங்கிக்கொண்ட வாக்கியம். இது முயற்சியின் மறுப்பு அல்ல — தாவீது அந்த இராணுவத்திற்கு... எதிராக ஓடுகிறான் (வச. 48), திறமையுடன் கவண் எறிகிறான் — இது உரிமையின் அறிவிப்பு. விளைவும், மகிமையும், காரணமும் எல்லாம் யெகோவாவுடையவை; கல் அவருடையது, கை அவருடைய ஊழியக்காரனுடையது.

தலையை வெட்டுவதை (வச. 51) விவரிப்பதற்கு முன்பே கதைசொல்லி சுருக்கம் தருகிறார், எந்த வாசகரும் கருத்தைத் தவறவிடக்கூடாது என்பதற்காக: ஒரு கவணினாலும் ஒரு கல்லினாலும்... பட்டயம் இல்லை. பெட்டிக்கு முன்பாகத் தாகோன் விழுந்ததுபோல (5:3-4), இராட்சதன் தரையிலே முகங்குப்புற விழுந்தான் (வச. 49). பின்பு கோலியாத்தின் சொந்தப் பட்டயமே அவனை முடிக்கிறது — எதிரியின் ஆயுதம் எதிரியின்மேலேயே திரும்பியது; மரணம் மரணத்தினாலேயே முறியடிக்கப்பட்ட சிலுவை வரை கிறிஸ்தவ வாசகர்கள் அன்புடன் பின்தொடர்ந்த ஒரு மாதிரி இது.

நேர்மையுடன் ஒரு குறிப்பு: 2 சாமுவேல் 21:19, எல்க்கானான்... காத் ஊரைச்சேர்ந்த கோலியாத்தின் சகோதரனை வெட்டினான் என்று சொல்கிறது; அங்கே KJV-யின் சகோதரனை என்ற சொல் 1 நாளாகமம் 20:5-இலிருந்து சேர்க்கப்பட்டது; அங்கே சாமுவேலின் எபிரெய வாசகம், எல்க்கானான் கோலியாத்தைக் கொன்றான் என்று மட்டுமே சொல்கிறது. இந்த இரண்டு குறிப்புகளும் எவ்வாறு தொடர்புடையவை — ஒரு வாசகத்தில் நகலெடுப்புப் பிழையா, ஒரே பெயருடைய இரண்டு மனிதர்களா, அல்லது ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வீரர்கள் தாங்கிய ஒரு பட்டப்பெயரா — என்பது சர்ச்சைக்குரியது; இந்த ஆய்வு அதைத் தீர்க்கவில்லை. ஏலா பள்ளத்தாக்கில் நின்றவன் யார் என்பதைப் பற்றி நம்முன் உள்ள விவரம் தெளிவாக இருக்கிறது.

பல வாசகர்கள் இங்கே குழம்பி நின்றுவிடுகிறார்கள்: சவுல் தாவீதைப் பெயர் சொல்லி அழைப்பித்து, அவனை நேசித்து, அவனைத் தன் ஆயுததாரியாக்கியிருந்தான் (16:19-22); இப்போது இந்த வாலிபன் யாருடைய மகன்? என்று கேட்கிறான். இந்தக் கேள்வி பொருந்தாததாகத் தெரிகிறது; அதை விளக்கித் தள்ளிவிடுவதைவிட, அப்படியே ஒப்புக்கொள்வதே நேர்மையான வழி. முன்வைக்கப்படும் கருத்துகள்: சவுல் கேட்பது சிறுவனைப் பற்றியல்ல, குடும்பத்தைப் பற்றியது — வெகுமதியில் அவனுடைய தகப்பன் வீட்டாரை இஸ்ரவேலிலே வரியில்லாமல் வாழச் செய்வதும் அடங்கியிருந்தது (வச. 25); ராஜாவின் கலங்கிய மனம் ஒரு சுரமண்டல வாசிப்பவனை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை; தாவீது வளர்ந்துவிட்டான்; அல்லது 16, 17 அதிகாரங்கள் தாவீதின் அறிமுகம் பற்றிய இரண்டு விவரங்களை அருகருகே பாதுகாத்து வைத்திருக்கின்றன. மிகப் பழமையான கிரேக்கக் கையெழுத்துப் பிரதிகளில் 55-58 வசனங்களும் இல்லை. வாசகர் இவற்றைத் திறந்த நிலையில் வைத்திருக்கலாம்; இவற்றில் எதுவும் இந்த அதிகாரம் போதிப்பதைப் பாதிக்கவில்லை.

தாவீதின் பதில் (வச. 58), நான் பெத்லெகேம் ஊரானாக இருக்கிற உம்முடைய அடியானாகிய ஈசாயின் மகன், எளிமையானது, விசுவாசமுள்ளது — உம்முடைய அடியானாகிய ஈசாய். இராட்சதனின் தலையைக் கையில் பிடித்தபடி போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பி வந்து, அவன் தன்னை ஒரு விவசாயியின் மகனாக அறிமுகப்படுத்துகிறான். ஆறு முழமும் ஒரு ஜாணும் உயரமுள்ள ஒரு மனிதனோடு தொடங்கிய அதிகாரம், தன் தகப்பனின் பெயரைத் தவிர வேறு பட்டமில்லாத ஒரு வாலிபனோடு முடிகிறது — சுவிசேஷத்தின் கணக்கின்படி, உண்மையில் முக்கியமான ஒரே வம்சவரலாறு அதுவே என்று பின்னர் விளங்கியது.