ഇന്ത്യയിലെ പല സഭകളും തങ്ങളുടെ തുടക്കത്തിന് അയയ്ക്കപ്പെട്ട ആരോടെങ്കിലും കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു — ഒരു പുതിയ ഗ്രാമത്തിലേക്കു നിയമിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഉപദേശി, ഒരിക്കലും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത ആളുകളുടെ ഇടയിൽ ജീവിക്കാൻ നഗരത്തിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിക്കുന്ന ദമ്പതികൾ. സാധാരണയായി ആ അയയ്ക്കൽ നിശ്ശബ്ദമായാണ് സംഭവിക്കുന്നത്: ഒരു യോഗം, ഒരു പ്രാർത്ഥന, ഒരു റെയിൽവേ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ ഹസ്തദാനം. ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ദൂരവ്യാപക ഫലങ്ങളുള്ള യാത്രയയപ്പുകളിൽ ഒന്ന് അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 13 രേഖപ്പെടുത്തുന്നു; അത് ഏതാണ്ട് നാടകീയതയില്ലാത്തതാണ്. അന്ത്യൊക്യയിലെ ഏതാനും ഉപദേഷ്ടാക്കൾ ആരാധിക്കുകയും ഉപവസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ബർന്നബാസിനെയും ശൗലിനെയും വേർതിരിക്കാൻ ആത്മാവ് പറയുന്നതായി അവർ തിരിച്ചറിയുന്നു; അവർ ആ രണ്ടുപേരുടെമേൽ കൈവെച്ച് അവരെ പറഞ്ഞയയ്ക്കുന്നു.
കഥയിൽ ഇത് എവിടെ: അഞ്ചാം അങ്കം — സഭ. ഇതുവരെ സുവിശേഷം പരന്നത് ഏറെയും യാദൃച്ഛികമായി, അഭയാർത്ഥികളിലൂടെയാണ്. ഇവിടെ ആദ്യമായി ഒരു സഭ ബോധപൂർവം മിഷനറിമാരെ അയയ്ക്കുന്നു. ഈ അധ്യായം മുതൽ അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ ഏതാണ്ട് പൂർണ്ണമായി പൗലൊസിനെ പിന്തുടരുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യത്തിന്റെ മാതൃക രൂപപ്പെടുന്നു: സിനഗോഗിൽ തുടങ്ങുക, ചില യെഹൂദരുടെയും ദൈവഭക്തരായ ജാതികളുടെയും ഇടയിൽ സ്വീകാര്യത കണ്ടെത്തുക, എതിർപ്പു നേരിടുക, മുന്നോട്ടു നീങ്ങുക.
ഈ അധ്യായം എന്ത് ചെയ്യുന്നു: അന്ത്യൊക്യ സഭയുടെ ബോധപൂർവമായ പ്രവൃത്തിയായി ജാതികളുടെ ഇടയിലെ ദൗത്യം ആരംഭിക്കാനും, പൗലൊസിനെ അതിന്റെ നേതാവായി പരിചയപ്പെടുത്താനും, ഒരു സിനഗോഗിലെ ശ്രോതാക്കളോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ ഒരു മാതൃക നൽകാനും.
- 13:1–3 — അന്ത്യൊക്യയിലെ നേതാക്കന്മാർ ഒരു മിശ്രസംഘമാണ് — ബർന്നബാസ്; നീഗർ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്ന ശിമോൻ; കുറേനക്കാരനായ ലൂക്യൊസ്; ഇടപ്രഭുവായ ഹെരോദാവിനോടുകൂടെ വളർന്ന മനായേൻ; ശൗൽ. അവർ ആരാധിക്കുകയും ഉപവസിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ആത്മാവ് ബർന്നബാസിനെയും ശൗലിനെയും വിളിക്കുന്നു; സഭ അവരുടെമേൽ കൈവെച്ച് അവരെ യാത്രയാക്കുന്നു.
- 13:4–12 — മർക്കൊസ് എന്ന യോഹന്നാനെ സഹായിയായി കൂട്ടി അവർ കുപ്രൊസിലേക്കു കടന്ന്, സലമീസ് മുതൽ പാഫൊസ് വരെ പ്രസംഗിക്കുന്നു. ദേശാധിപതിയായ സെർഗ്ഗ്യൊസ് പൗലൊസ് അവരെ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; എന്നാൽ ബർയേശു അല്ലെങ്കിൽ എലീമാസ് എന്ന ഒരു യെഹൂദ മന്ത്രവാദി അവരെ എതിർക്കുന്നു. പൗലൊസ് എന്നും വിളിക്കപ്പെടുന്ന ശൗൽ, അവൻ കുറച്ചുകാലത്തേക്ക് അന്ധനാകുമെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു; ഉപദേശത്തിൽ വിസ്മയിച്ച് ദേശാധിപതി വിശ്വസിക്കുന്നു.
- 13:13–15 — അവർ പംഫുല്യയിലെ പെർഗ്ഗയിലേക്കു കപ്പൽ കയറുന്നു; അവിടെ മർക്കൊസ് എന്ന യോഹന്നാൻ അവരെ വിട്ട് യെരൂശലേമിലേക്കു പോകുന്നു; പിന്നെ അവർ ഉൾനാട്ടിലേക്ക്, പിസിദ്യയിലെ അന്ത്യൊക്യയിലേക്കു യാത്ര ചെയ്യുന്നു. സിനഗോഗിലെ ശബ്ബത്ത് വായനകൾക്കുശേഷം സംസാരിക്കാൻ അവരെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
- 13:16–41 — ഈജിപ്ത് മുതൽ ദാവീദ് വരെയുള്ള ഇസ്രായേലിന്റെ കഥ പൗലൊസ് വീണ്ടും പറയുന്നു; പിന്നെ, യെരൂശലേമിൽ തള്ളപ്പെട്ടെങ്കിലും ദൈവം ഉയിർപ്പിച്ച, ദാവീദിന്റെ വാഗ്ദത്ത സന്തതിയായി യേശുവിനെ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അവിടുന്നിലൂടെ പാപമോചനം പ്രസംഗിക്കപ്പെടുന്നു; മോശെയുടെ ന്യായപ്രമാണത്തിന് സ്വതന്ത്രരാക്കാൻ കഴിയാതിരുന്നവയിൽനിന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന ഏവനും സ്വതന്ത്രനാക്കപ്പെടുന്നു.
- 13:42–52 — അടുത്ത ശബ്ബത്തിൽ ഏതാണ്ട് നഗരം മുഴുവൻ കൂടിവരുന്നു; അസൂയ പൂണ്ട ചില യെഹൂദ നേതാക്കന്മാർ പൗലൊസിനെ ഖണ്ഡിക്കുന്നു. യെശയ്യാവിന്റെ 'ജാതികൾക്കു വെളിച്ചം' ഉദ്ധരിച്ച് പൗലൊസും ബർന്നബാസും ജാതികളിലേക്കു തിരിയുന്നു; അനേകർ വിശ്വസിക്കുന്നു. പ്രമുഖ പൗരന്മാർ അവരെ പുറത്താക്കുന്നു; അവർ കാലിലെ പൊടി തട്ടിക്കളഞ്ഞ് ഇക്കോന്യയിലേക്കു പോകുന്നു; പുതിയ ശിഷ്യന്മാർ സന്തോഷംകൊണ്ടു നിറയുന്നു.
മുഖ്യ വാക്യം: അപ്പൊസ്തലപ്രവൃത്തികൾ 13:38–39 · അതുകൊണ്ട് എന്ത്: ഉത്തര ആഫ്രിക്കയിലെ കുറേനയിൽനിന്നുള്ള ഒരാളും രാജസഭയിൽ വളർന്ന ഒരാളും ഒരു മുൻ പീഡകനും നേതാക്കന്മാരായിരുന്ന ഒരു സഭയിൽനിന്നാണ് ആദ്യ മിഷനറി സംഘം പുറപ്പെട്ടത്. ഒരു സംസ്കാരത്തെ മറ്റൊന്നിലേക്കു കയറ്റുമതി ചെയ്യുന്നതായല്ല ദൗത്യം തുടങ്ങിയത്; സ്വയം രൂപാന്തരപ്പെട്ട ഒരു മിശ്രസമൂഹത്തിൽനിന്നാണ് അതു തുടങ്ങിയത്. പൗലൊസ് നേരിട്ട സ്വീകരണത്തിന്റെയും തിരസ്കരണത്തിന്റെയും മാതൃക അന്നുമുതൽ സന്ദേശവാഹകരുടെ അനുഭവമാണ്.