ಬಾಬೆಲಿನ ನದಿಗಳ ಬಳಿ

ನಿರಾಶ್ರಿತರು ಅನೇಕ ಸಾರಿ ಹೇಳುವುದೇನೆಂದರೆ, ಅತ್ಯಂತ ಕಠಿಣವಾದದ್ದು ನಷ್ಟವೇ ಅಲ್ಲ, ಇತರರಿಗಾಗಿ ಸಹಜತೆಯನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಬೇಕೆಂಬ ಕೇಳಿಕೆ — ನಗಬೇಕು, ಮನರಂಜಿಸಬೇಕು, ತಮಗೆ ಆದದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಆಸಕ್ತಿಕರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಬೇಕು. ಕೀರ್ತನೆ 137 ಆ ನೋವಿನಲ್ಲೇ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೆರೆಯವರು ಬಾಬೆಲಿನ ಕಾಲುವೆಗಳ ಬಳಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾರೆ, ಅವರ ಕಿನ್ನರಿಗಳು ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ತೂಗುತ್ತಿವೆ, ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದವರು ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಚೀಯೋನ್ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದನ್ನು ಹಾಡಿರಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಂದ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ನಂತರ ಬರುವುದು ಕೀರ್ತನೆಗಳಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಕಳವಳಕಾರಿ ಅಂತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು; ಮತ್ತು ಒಂದನ್ನು ಇನ್ನೊಂದಿಲ್ಲದೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಲು ಕೀರ್ತನೆ ನಮಗೆ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಬಾಬೆಲಿನ ವಿಜಯ ಒಂದು ಅಮೂರ್ತ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಅದರಲ್ಲಿ ಮುತ್ತಿಗೆ, ಕ್ಷಾಮ, ಹತ್ಯಾಕಾಂಡ ಮತ್ತು ಗಡೀಪಾರು ಇದ್ದವು, ಮತ್ತು ನೆರೆಯ ಜನಾಂಗವಾದ ಎದೋಮ್ ಅದನ್ನು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿತು. ಕೀರ್ತನೆ 137 ಆ ಆಘಾತದ ನೆನಪನ್ನು ಕಾವ್ಯವಾಗಿಸಿದೆ. ಅದು ಬೈಬಲಿನ ದೀರ್ಘವಾದ ಪ್ರಲಾಪದ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿದೆ; ಅಲ್ಲಿ ಸಂಕಟಪಡುವ ಜನರು ಅನುಭವಿಸುವ ಯಾವುದನ್ನೂ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಿಂದ ಹೊರಗಿಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ — ಸೇಡಿನ ಆಸೆಯನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ. ಪ್ರತೀಕಾರವನ್ನು ದೇವರಿಗೆ ಬಿಡುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಂತರದ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾತನಾಡುತ್ತದೆ; ಇಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವ ಮೊದಲು ಅದು ಹೇಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೆ.

ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಸೆರೆಯವರ ದುಃಖವನ್ನೂ ಯೆರೂಸಲೇಮಿಗಾಗಿ ಅವರ ನಿಷ್ಠೆಯನ್ನೂ ಅದರ ಪೂರ್ಣವಾದ, ತಿದ್ದದ ಬಲದಲ್ಲಿ — ಅವರ ಕ್ರೋಧವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿ — ಕಾಪಾಡಲು, ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಗಾಯಗೊಂಡವರ ಅತ್ಯಂತ ಕರಾಳ ಭಾವನೆಗಳನ್ನೂ ದೇವರಿಂದ ಮರೆಮಾಡದೆ ಅವನ ಮುಂದೆ ತರಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸಲು.

• 137:1–3 — ಬಾಬೆಲಿನ ನೀರುಗಳ ಬಳಿ ಸೆರೆಯವರು ಕುಳಿತು ಚೀಯೋನನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಅಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಸೆರೆಹಿಡಿದವರು ಅವರಿಂದ ಸಂತೋಷದ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ಕಿನ್ನರಿಗಳು ಮೌನವಾಗಿ ತೂಗುಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತವೆ.
• 137:4–6 — ಅನ್ಯದೇಶದಲ್ಲಿ ಯೆಹೋವನ ಗೀತೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ಹಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಗಾಯಕನು ಒಂದು ಉಗ್ರವಾದ ಪ್ರಮಾಣ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ: ನಾನು ಎಂದಾದರೂ ಯೆರೂಸಲೇಮನ್ನು ಮರೆತರೆ ಅಥವಾ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಟರೆ, ನನ್ನ ಬಲಗೈ ತನ್ನ ಕೌಶಲವನ್ನು ಮರೆಯಲಿ, ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆ ಅಂಗುಳಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಿ.
• 137:7 — ಕೀರ್ತನೆ ಎದೋಮಿನ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ; ಯೆರೂಸಲೇಮಿನ ಪತನದ ದಿನದಂದು ಅದು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ನಿಂತು, 'ಕೆಡವಿರಿ, ಅಸ್ತಿವಾರದವರೆಗೂ ಕೆಡವಿರಿ' ಎಂದು ಪ್ರಚೋದಿಸಿತು. ಆ ದ್ರೋಹವನ್ನು ಜ್ಞಾಪಕಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಗಾಯಕನು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.
• 137:8–9 — ಕೊನೆಗೆ ಬಾಬೆಲೇ: ಅದು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಫಲ ಕೊಡುವವನ ಮೇಲೆ ಆಶೀರ್ವಾದ — ಮತ್ತು, ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ, ಅದರ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಬಂಡೆಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸುವವನ ಮೇಲೆ. ಇದು ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಆಘಾತಕಾರಿ ವಚನ, ಮತ್ತು ಇದೇ ಕೊನೆಯ ಮಾತು.

ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 137:4  ·  ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಕೊನೆಯ ವಚನ ನಮ್ಮನ್ನು ಭಯಭೀತಗೊಳಿಸಬೇಕು, ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಬೈಬಲ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ. ಘೋರ ಕ್ರೌರ್ಯ ಜನರನ್ನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ: ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮಕ್ಕಳು ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿದವರು ಈಗ ತಮ್ಮ ಶತ್ರುಗಳಿಗೂ ಅದನ್ನೇ ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಮುಖ್ಯ. ಶಾಸ್ತ್ರವು ಬಲಿಪಶುಗಳು ತಮ್ಮ ಕ್ರೋಧವನ್ನು ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸುವ ಬದಲು ದೇವರಿಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಬಿಡುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅದು ಅದನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬಹಳ ಭಿನ್ನವಾದ ಸಂಗತಿ.