బబులోను నదుల ఒడ్డున

అత్యంత కష్టమైనది నష్టం కాదు, ఇతరుల కోసం మామూలుగా ఉన్నట్టు నటించమని అడగబడడమే అని శరణార్థులు తరచుగా చెబుతారు — నవ్వమని, వినోదపరచమని, తమకు జరిగినదాని గురించి ఆసక్తికరంగా మాట్లాడమని. కీర్తన 137 ఆ వేదనలోనే మొదలవుతుంది. బందీలు బబులోను కాలువల ఒడ్డున కూర్చున్నారు, వారి సితారాలు చెట్ల మీద వేలాడుతున్నాయి; వారిని చెరపట్టినవారు ప్రసిద్ధమైన ఆ సీయోను పాటల్లో ఒకటి పాడమని అడుగుతున్నారు. వారు పాడలేరు. తర్వాత వచ్చేది కీర్తనల్లో అత్యంత ప్రియమైన ప్రారంభాల్లో ఒకటీ, అత్యంత కలవరపరిచే ముగింపుల్లో ఒకటీ; ఒకటి లేకుండా మరొకదానిని ఉంచుకోవడానికి కీర్తన మనల్ని అనుమతించదు.

కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: బబులోను విజయం ఒక నైరూప్య విషయం కాదు; దానిలో ముట్టడి, కరువు, ఊచకోత, దేశ బహిష్కరణ ఉన్నాయి; ఎదోము అనే పొరుగు ప్రజ దానిని ప్రోత్సహిస్తూ కేకలు వేసింది. కీర్తన 137 ఆ గాయపు జ్ఞాపకాన్ని కవిత్వంగా మలిచింది. బాధపడుతున్న ప్రజలు అనుభవించే దేనినీ — పగ తీర్చుకోవాలనే కోరికతో సహా — ప్రార్థన నుండి దూరంగా ఉంచని బైబిలు సుదీర్ఘ విలాప సంప్రదాయానికి ఇది చెందినది. ప్రతీకారం దేవునికే విడిచిపెట్టబడాలని తర్వాతి లేఖనం చెబుతుంది; అది అప్పగించబడక ముందు ఎలా వినిపిస్తుందో ఇక్కడ మనం వింటాము.

ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: బందీల దుఃఖాన్నీ యెరూషలేము పట్ల వారి విశ్వాస్యతనూ — వారి ఆగ్రహంతో సహా — పూర్తి, సవరించని శక్తితో భద్రపరచడం; తద్వారా గాయపడినవారి అత్యంత చీకటి భావాలు కూడా దేవుని నుండి దాచబడకుండా ఆయన ఎదుటికి తేబడతాయని చూపించడం.

• 137:1–3 — బబులోను నీళ్ల ఒడ్డున బందీలు కూర్చుని సీయోనును జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ ఏడుస్తారు. వారిని చెరపట్టినవారు ఉల్లాసమైన పాటలు కోరతారు; సితారాలు మౌనంగా వేలాడదీయబడతాయి.
• 137:4–6 — పరదేశంలో యెహోవా పాట ఎలా పాడగలము? గాయకుడు ఒక తీవ్రమైన ప్రమాణం చేస్తాడు: నేను ఎప్పుడైనా యెరూషలేమును మరచిపోతే, లేక దాని కంటే దేనినైనా ఎక్కువగా ఎంచితే, నా కుడిచేయి తన నైపుణ్యాన్ని మరచిపోవుగాక, నా నాలుక అంగిలికి అంటుకుపోవుగాక.
• 137:7 — కీర్తన ఎదోము వైపు తిరుగుతుంది; యెరూషలేము పడిపోయిన రోజున అది పక్కన నిలబడి, 'దానిని పునాదుల వరకు పడగొట్టండి' అని ప్రోత్సహించింది. ఆ ద్రోహాన్ని జ్ఞాపకం చేసుకోమని గాయకుడు దేవుణ్ణి అడుగుతాడు.
• 137:8–9 — చివరికి బబులోను స్వయంగా: అది చేసినదానికి దానికి ప్రతిఫలం ఇచ్చేవారికి ఒక ఆశీర్వాదం — చివరి వాక్యంలో, దాని పసిపిల్లలను పట్టుకుని బండకేసి కొట్టేవారికి కూడా. కీర్తనల గ్రంథంలోనే అత్యంత దిగ్భ్రాంతికరమైన వచనం ఇది; అదే చివరి మాట.

ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 137:4  ·  కాబట్టి ఏమిటి: చివరి వచనం మనల్ని భయభ్రాంతులను చేయాలి; దానిని మన ప్రార్థనగా స్వీకరించమని బైబిలు మనల్ని అడగదు. దారుణం మనుషులకు ఏమి చేస్తుందో అది చూపిస్తుంది: తమ సొంత పిల్లలు చంపబడడం చూసినవారు ఇప్పుడు తమ శత్రువులకూ అదే జరగాలని కోరుకుంటారు. దాని నిజాయితీ ముఖ్యం. బాధితులు తమ ఆగ్రహాన్ని ఆచరణలో పెట్టకుండా దేవునికి బిగ్గరగా చెప్పడానికి లేఖనం అనుమతిస్తుంది; అది దానిని ఆశీర్వదించడం నుండి చాలా భిన్నమైన విషయం.