பாபிலோனின் நதிகளருகே

மிகக் கடினமானது இழப்பு அல்ல, மற்றவர்களுக்காக இயல்பாக இருப்பதுபோல நடிக்கச் சொல்லப்படுவதே என்று அகதிகள் அடிக்கடி சொல்கிறார்கள் — புன்னகைக்க, மகிழ்விக்க, தங்களுக்கு நடந்ததைச் சுவாரஸ்யமாகச் சொல்ல. சங்கீதம் 137 அந்த வலியில் தொடங்குகிறது. சிறைப்பட்டவர்கள் பாபிலோனின் கால்வாய்களருகே உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள், அவர்களுடைய சுரமண்டலங்கள் மரங்களில் தொங்குகின்றன; அவர்களைச் சிறைப்பிடித்தவர்களோ புகழ்பெற்ற சீயோன் பாட்டுகளில் ஒன்றைக் கேட்கிறார்கள். அவர்களால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை. அதைத் தொடர்ந்து வருவது, சங்கீதங்களில் மிகவும் நேசிக்கப்படும் தொடக்கங்களில் ஒன்றும், அதன் மிகவும் கலங்கவைக்கும் முடிவுகளில் ஒன்றும்; ஒன்றை மற்றொன்று இல்லாமல் வைத்துக்கொள்ள இந்தச் சங்கீதம் நம்மை அனுமதிப்பதில்லை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பாபிலோனிய வெற்றி ஒரு கருத்துருவம் அல்ல; அதில் முற்றுகை, பஞ்சம், படுகொலை, நாடுகடத்தல் எல்லாம் அடங்கியிருந்தன; அண்டை ஜனமாகிய ஏதோம் அதை உற்சாகப்படுத்தியது. சங்கீதம் 137 கவிதையாக்கப்பட்ட அந்த அதிர்ச்சியின் நினைவு. பாடுபடும் ஒரு ஜனம் உணரும் எதுவும் — பழிவாங்கும் விருப்பம் உட்பட — ஜெபத்திலிருந்து விலக்கப்படாத, வேதாகமத்தின் நீண்ட புலம்பல் நடைமுறையைச் சேர்ந்தது இது. பழிவாங்குதல் தேவனிடம் விடப்படுவதைப் பற்றிப் பிற்கால வேதவசனம் பேசும்; இங்கே அது ஒப்படைக்கப்படுவதற்கு முன் எப்படி ஒலிக்கிறது என்பதைக் கேட்கிறோம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சிறைப்பட்டவர்களின் துக்கத்தையும் எருசலேமுக்கான அவர்களுடைய விசுவாசத்தன்மையையும் அதன் முழுமையான, திருத்தப்படாத வேகத்தோடு — அவர்களுடைய உக்கிரம் உட்பட — பாதுகாப்பது; காயப்பட்டவர்களின் மிக இருண்ட உணர்வுகளும் தேவனிடமிருந்து மறைக்கப்படாமல் அவருக்கு முன்பாகக் கொண்டுவரப்படுகின்றன என்று காட்டுவது.

• 137:1–3 — பாபிலோனின் தண்ணீர்களருகே சிறைப்பட்டவர்கள் உட்கார்ந்து, சீயோனை நினைத்து அழுகிறார்கள். அவர்களைச் சிறைப்பிடித்தவர்கள் அவர்களிடம் மகிழ்ச்சியான பாட்டுகளைக் கோருகிறார்கள்; சுரமண்டலங்கள் மௌனமாகத் தொங்கவிடப்படுகின்றன.
• 137:4–6 — அந்நிய தேசத்தில் கர்த்தருடைய பாட்டை எப்படிப் பாடுவோம்? பாடகர் கடுமையான ஓர் ஆணையிடுகிறார்: நான் எருசலேமை எப்போதாவது மறந்தால், அல்லது எதையாவது அதற்கு மேலாக வைத்தால், என் வலதுகை தன் திறமையை மறப்பதாக, என் நாவு என் மேல்வாயோடு ஒட்டிக்கொள்வதாக.
• 137:7 — சங்கீதம் ஏதோமுக்குத் திரும்புகிறது; எருசலேம் விழுந்த நாளில் அது அருகே நின்று, 'அதை இடியுங்கள், அஸ்திபாரம்வரை இடியுங்கள்' என்று தூண்டியது. அந்தத் துரோகத்தை நினைத்தருளும்படி பாடகர் தேவனிடம் கேட்கிறார்.
• 137:8–9 — கடைசியாக பாபிலோனே: அது செய்ததற்காக அதற்குப் பதிலளிக்கிறவன் பாக்கியவான் — கடைசி வரியில், அதன் குழந்தைகளைப் பிடித்துக் கல்லின்மேல் மோதியடிக்கிறவன் பாக்கியவான். சங்கீதப் புஸ்தகத்திலேயே மிக அதிர்ச்சியூட்டும் வசனம் இது; இதுவே கடைசி வார்த்தை.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 137:4  ·  அதனால் என்ன: இறுதி வசனம் நம்மைத் திகிலடையச் செய்ய வேண்டும்; அதை நம்முடைய ஜெபமாக ஏற்றுக்கொள்ளும்படி வேதாகமம் கேட்கவில்லை. கொடூரம் மனிதர்களுக்கு என்ன செய்கிறது என்பதை அது காட்டுகிறது: தங்கள் சொந்தப் பிள்ளைகள் கொல்லப்படுவதைக் கண்டவர்கள் இப்போது தங்கள் சத்துருக்களுக்கும் அதையே விரும்புகிறார்கள். அதன் நேர்மை முக்கியமானது. பாதிக்கப்பட்டவர்கள் தங்கள் ஆத்திரத்தைச் செயலில் காட்டாமல், தேவனிடம் உரக்கப் பேச வேதவசனம் அனுமதிக்கிறது; அது அதை ஆசீர்வதிப்பதிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டது.