நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒருவரைச் சந்தித்திருப்போம் — சிலர் நாமே அப்படி இருந்திருப்போம் — வழக்கத்திற்குள் மிகவும் சௌகரியமாகக் குடியேறிவிட்டதால் எதுவும் அவர்களை அசைப்பதில்லை. நல்லது எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை, கெட்டது எதற்கும் பயப்படுவதில்லை; வாழ்க்கை வெறுமனே நடந்துகொண்டிருக்கிறது. இதற்குச் செப்பனியாவிடம் ஒரு தெளிவான உருவகம் உண்டு: வண்டலின்மேல் மிக நீண்ட நாள் விடப்பட்ட திராட்சரசம், கெட்டியாகி, அசைக்கப்படாமல். எருசலேமில் அப்படிப்பட்டவர்கள் தோள்குலுக்கி, கர்த்தர் நன்மையும் செய்யார், தீமையும் செய்யார் என்று சொல்கிறார்கள். செப்பனியாவின் பதில் தீர்க்கதரிசிகளிலேயே மிகவும் கலக்கமூட்டும் அதிகாரங்களுள் ஒன்று: தேவன் விளக்குகளோடு நகரத்தைச் சோதிக்கும் ஒரு நாள் வருகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: யோசியாவின் ஆட்சியில் நாம் சந்திக்கும் முதல் தீர்க்கதரிசன குரல் செப்பனியா; ராஜாவின் சீர்திருத்தம் தொடங்கும் நேரம் அது. ஆமோசிலும் ஏசாயாவிலும் கேட்கும் 'கர்த்தருடைய நாள்' என்ற பழைய கருப்பொருளை அவர் எடுத்துக்கொண்டு, அதை மிகவும் விரிவான வடிவத்திற்குத் தள்ளுகிறார்: எருசலேமின்மேல் கவனம் குவிவதற்கு முன், சிருஷ்டிப்பையே பின்னோக்கிப் பிரிப்பதுபோல் தோன்றும் ஒரு நியாயத்தீர்ப்பு. புத்தகத்தின் பிற்பகுதியில் அவர் ஜாதிகளிடமும் இறுதியில் சந்தோஷத்திற்கும் மறுசீரமைப்பிற்கும் திரும்புகிறார்; அந்தத் திருப்பத்திற்கு முந்தைய புயல்தான் இந்த முதல் அதிகாரம்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யூதாவுக்கும் எருசலேமுக்கும் விரோதமான கர்த்தருடைய நாளை அறிவிப்பது — பாகாலையும் நட்சத்திரங்களையும் ஆராதிப்பது, பிரிந்த விசுவாசம், அலட்சியமான அசட்டை ஆகியவற்றைப் பெயர்சொல்லிக் குறிப்பிடுவது — அதன்மூலம் அடுத்து வரும் 'கர்த்தரைத் தேடுங்கள்' என்ற அழைப்புக்கு வழியை ஆயத்தப்படுத்துவது.
- 1:1–3 — தலைப்பு செப்பனியாவின் வம்சாவளியை நான்கு தலைமுறைகள் பின்னோக்கி ஒரு எசேக்கியா வரைக்கும் கொண்டுசெல்கிறது; அவருடைய வார்த்தையை யோசியாவின் ஆட்சிக்காலத்தில் வைக்கிறது. பூமியின் முகத்திலிருந்து எல்லாவற்றையும் — மனிதரையும் மிருகங்களையும், ஆகாயத்துப் பறவைகளையும் கடலின் மீன்களையும் — அடித்துவிடுவேன் என்று தேவன் அறிவிக்கிறார்; இது சிருஷ்டிப்பின் வரிசையைத் தலைகீழாக்குகிறது.
- 1:4–6 — நியாயத்தீர்ப்பு யூதாவுக்கும் எருசலேமுக்கும் சுருங்குகிறது: பாகாலின் மீதியானவர்கள், விக்கிரகாராதனைச் செய்யும் ஆசாரியர்கள், வீட்டு மேல்தளங்களில் நட்சத்திரங்களுக்குப் பணிகிறவர்கள், கர்த்தர்மேலும் அதே சமயம் மில்கோம்மேலும் ஆணையிடுகிறவர்கள், மேலும் வெறுமனே விலகிப்போய் அவரைத் தேடாதவர்கள்.
- 1:7–13 — மௌனமாயிருங்கள்: கர்த்தருடைய நாள் சமீபமாயிருக்கிறது, அவர் ஒரு பலியை ஆயத்தப்படுத்தியிருக்கிறார். அந்நியரின் ஆடை உடுத்திய அதிகாரிகளையும் பிரபுக்களையும், தங்கள் எஜமானுடைய வீட்டைக் கொடுமையால் நிரப்புகிறவர்களையும் அவர் தண்டிப்பார். மீன்வாசலிலிருந்தும் சந்தைப் பகுதியிலிருந்தும் ஒரு கூக்குரல் எழும்புகிறது. தேவன் எருசலேமை விளக்குகளோடு சோதித்து அலட்சியமானவர்களைத் தண்டிப்பார்; அவர்களுடைய வீடுகளும் திராட்சத்தோட்டங்களும் மற்றவர்களுக்குப் போகும்.
- 1:14–18 — அந்த மகா நாள் சமீபமாயிருக்கிறது, விரைந்து வருகிறது — உக்கிரத்தின், இடுக்கணின், பாழின், இருளின் நாள்; அரணான பட்டணங்களுக்கு விரோதமான எக்காள சத்தத்தின், போர்க்கூச்சலின் நாள். மனிதர் குருடரைப்போல நடப்பார்கள்; அவர்களுடைய வெள்ளியும் பொன்னும் அவர்களை இரட்சிக்காது; ஏனெனில் அவருடைய எரிச்சலின் அக்கினியால் பூமி முழுவதும் அழிக்கப்படும்.
- கி.மு. 622-ன் சீர்திருத்தத்திற்கு முன்: அவர் விவரிக்கும் விக்கிரகாராதனை மனாசேக்கும் ஆமோனுக்கும் பிந்தைய ஆண்டுகளோடு பொருந்துகிறது; அவருடைய பிரசங்கம் யோசியாவின் மாற்றங்களுக்கு வழியை ஆயத்தப்படுத்த உதவியிருக்கலாம்.
- சீர்திருத்தத்தின்போதோ அதற்குப் பின்போ: 'பாகாலின் மீதியானவர்கள்' என்பது ஒரு சுத்திகரிப்பு ஏற்கெனவே தொடங்கியிருந்ததைக் குறிக்கலாம்; சிலர் அவரை ஆட்சியின் பிற்பகுதியில் வைக்கிறார்கள்.
- அவருடைய வம்சாவளியைப் பற்றி: அவருடைய குடும்ப வரிசையின் தலையில் இருக்கும் எசேக்கியா ராஜாதான் என்று பெரும்பாலும் எடுத்துக்கொள்ளப்படுகிறது; அப்படியானால் செப்பனியா ராஜவம்சத்தைச் சேர்ந்தவர். ஆனால் தலைப்பு அப்படிச் சொல்லவில்லை, அந்தப் பெயரும் அரிதானதல்ல.
முக்கிய வசனம்: செப்பனியா 1:12 · அதனால் என்ன: செப்பனியாவின் கூர்மையான இலக்கு வெளிப்படையான விக்கிரகாராதனை மட்டுமல்ல; தேவனால் ஒரு வித்தியாசமும் இல்லை என்ற அமைதியான நம்பிக்கையும்தான். அந்த மனப்பான்மை எல்லாக் காலத்திலும் எல்லா மதச் சமூகத்திலும் பொதுவானது. இந்த அதிகாரத்தின் மொழி பயமுறுத்துகிறது; வாசகர்கள் அதன் பாரத்தை நேர்மையாக உணரலாம். ஆனால் அதன் நோக்கம் நம்பிக்கையை நசுக்குவதல்ல, மக்களை எழுப்புவதே; ஏனெனில் இந்தப் புத்தகம் பாடலோடு முடிகிறது. இடைக்காலப் பாடலான 'Dies irae' ('உக்கிரத்தின் நாள்') தன் தொடக்க வார்த்தைகளை இந்த அதிகாரத்தின் லத்தீன் மொழிபெயர்ப்பிலிருந்து எடுக்கிறது.