குடும்பங்கள் துக்கத்தின் ஆண்டுநினைவுகளைக் கடைப்பிடிக்கின்றன — ஒரு மரண நாள், ஒரு நினைவுகூருதல், சாப்பிடாமல் விடப்பட்ட ஒரு வேளை உணவு. வருஷங்கள் கடக்கின்றன, சூழ்நிலைகள் மாறுகின்றன; கடைசியில் யாராவது அமைதியாகக் கேட்கிறார்கள்: நாம் இன்னும் இதைச் செய்ய வேண்டுமா? ஒரு தூதுக்குழு எருசலேமுக்குக் கொண்டுவரும் கேள்வி அதுதான். எழுபது வருஷங்களாக, ஆலயம் எரிக்கப்பட்டதற்காகத் துக்கிக்க ஜனங்கள் ஐந்தாம் மாதத்தில் உபவாசித்து வந்தார்கள். இப்போது ஒரு புதிய ஆலயம் எழும்பிக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்கள் இன்னும் அழுதுகொண்டிருக்க வேண்டுமா? அவர்கள் ஒரு தீர்ப்பை எதிர்பார்க்கிறார்கள். அவர்களுக்குக் கிடைப்பதோ இன்னும் கடினமான ஒரு கேள்வி: அந்த வருஷங்களெல்லாம் நீங்கள் உபவாசித்தபோது, அது உண்மையில் தேவனுக்காகவா — அல்லது உங்களுக்காகவா?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சகரியா 7–8, இரவுத் தரிசனங்களுக்கு இரண்டு வருஷங்கள் பின்பு, ஆலயம் இன்னும் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும்போது, தனியாகத் தேதியிடப்பட்ட இரண்டாவது பகுதி. மூன்றாம் பகுதியில், மறுகட்டமைப்பைப் பற்றிய தீர்க்கதரிசியின் விளக்கவுரையாக இது அமைகிறது: இஸ்ரவேல் கட்டடத்தையும் சடங்குகளையும் மீட்டமைத்துவிட்டு, சிறையிருப்புக்கு வழிநடத்திய அநீதியையே திரும்பச் செய்வதுதான் ஆபத்து. சகரியா வேண்டுமென்றே 'முந்தைய தீர்க்கதரிசிகளை' — ஏசாயா, எரேமியா, ஆமோஸ் — எதிரொலித்து, தேசம் ஏன் வெறுமையாக்கப்பட்டது என்பதை மீண்டும் சொல்கிறார்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சடங்கைப் பற்றிய ஒரு கேள்வியை இருதயத்தையும் நீதியையும் பற்றிய கேள்வியாக மாற்றுவது; இரக்கத்துக்கான தேவனுடைய அழைப்புக்குச் செவிகொடுக்க அவர்களுடைய முன்னோர் மறுத்ததால்தான் சிறையிருப்பு வந்தது என்று மீண்டும் கட்டும் சமூகத்துக்கு நினைவூட்டுவது.
- 7:1–3 — தரியுவின் நான்காம் வருஷத்தில், கிஸ்லே மாதத்தில், பெத்தேலிலிருந்து அனுப்பப்பட்டவர்கள் — சரேத்செரும் ரெகெம்மெலெக்கும் அவர்களுடைய ஆட்களும் — கர்த்தருடைய சமுகத்தில் வேண்டிக்கொள்ள வந்து, ஆசாரியர்களிடமும் தீர்க்கதரிசிகளிடமும் கேட்கிறார்கள்: இத்தனை வருஷங்களாகச் செய்ததுபோல, ஐந்தாம் மாதத்தில் நாங்கள் தொடர்ந்து அழுது உபவாசிக்க வேண்டுமா?
- 7:4–7 — தேவனுடைய பதில் ஜனங்களுக்கும் ஆசாரியர்களுக்கும் போகிறது: இந்த எழுபது வருஷங்களாக ஐந்தாம், ஏழாம் மாதங்களில் நீங்கள் உபவாசித்துத் துக்கித்தபோது, அது எனக்காகவா? நீங்கள் புசித்துக் குடித்தபோது, அது உங்களுக்காக அல்லவா? எருசலேமில் இன்னும் குடிகள் இருந்தபோது முந்தைய தீர்க்கதரிசிகள் சொன்னது இதுவே.
- 7:8–10 — அதன் இருதயம், பழைய தீர்க்கதரிசன வார்த்தைகளில்: உண்மையாய் நியாயந்தீருங்கள், ஒருவருக்கொருவர் தயவும் இரக்கமும் காட்டுங்கள், விதவையையும் திக்கற்றவனையும் அந்நியனையும் ஏழையையும் ஒடுக்காதீர்கள், உங்கள் இருதயங்களில் ஒருவருக்கொருவர் விரோதமாகத் தீமையைச் சிந்திக்காதீர்கள்.
- 7:11–14 — முன்னோர் மறுத்தார்கள், முரட்டாட்டமாகத் தோளைத் திருப்பினார்கள், தங்கள் இருதயங்களை வைரக்கல்லைப்போலக் கடினமாக்கினார்கள். ஆகவே அவர்கள் கூப்பிட்டபோது தேவன் கேட்கவில்லை; சுழல்காற்றைப்போல அவர்களை ஜாதிகளுக்குள்ளே சிதறடித்தார்; இன்பமான தேசம் பாழானது.
முக்கிய வசனம்: சகரியா 7:9–10 · அதனால் என்ன: மார்க்க நடைமுறை அமைதியாக நம்மைப் பற்றியதாக மாறிவிடலாம் — நம் துக்கம், நம் அடையாளம், நம் சுயமரியாதை — தேவையிலுள்ள அயலானோ கவனிக்கப்படாமல் போகிறான். சகரியா உபவாசத்தை ஒழித்துவிடவில்லை; அது எதற்காக என்று கேட்கிறார். எந்தப் பக்திப் பழக்கத்திடமும் கேட்கத் தகுந்த கேள்வி இது: இது என்னைத் தேவனிடமும் விதவையிடமும் அந்நியனிடமும் திருப்புகிறதா, அல்லது என்னை எனக்குள்ளேயே மட்டும் திருப்புகிறதா?