ஒரு நகரத்தில் இரவு வெகுநேரமானபின், ரோந்து வண்டி கடந்துபோவதைச் சில நேரங்களில் கேட்கிறீர்கள் — ஜீப், விசில், எல்லாரும் தூங்கும்போது யாரோ விழித்திருந்து கவனிக்கிறார்கள் என்ற உணர்வு. சகரியாவின் தரிசன இரவு இன்னும் மேன்மையான வகையான ரோந்துகளோடு முடிகிறது. வெவ்வேறு நிறக் குதிரைகள் இழுக்கும் நான்கு இரதங்கள், இரண்டு வெண்கலப் பர்வதங்களுக்கு நடுவிலிருந்து புறப்பட்டு நான்கு திசைகளுக்கும் போகின்றன. அவை பூமி முழுவதன்மேலும் புறப்பட்டுப்போகும் வானத்தின் ஆவிகள். பின்பு கனவு முடிகிறது, காலை வருகிறது; தீர்க்கதரிசிக்கு மிகவும் கண்கூடான ஒரு வேலை கொடுக்கப்படுகிறது: பயணிகளிடமிருந்து வெள்ளியையும் பொன்னையும் சேகரித்து, ஒரு கிரீடம் செய்வது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பூமியைச் சுற்றி ரோந்துவரும் குதிரைவீரர்களோடு இரவுத் தரிசனங்கள் தொடங்கின (அதி. 1); இப்போது அதையே செய்யும் இரதங்களோடு முடிகின்றன — முழுத் தொடரையும் சுற்றி ஒரு சட்டகம். மூன்றாம் பகுதியில், பெர்சியாவின் கீழ் இஸ்ரவேலுக்கு ராஜா இல்லை. இந்த அதிகாரம் ஆசாரியனையும் அரச நம்பிக்கையையும் ஒன்றாகக் கொண்டுவருகிறது: பிரதான ஆசாரியனின் தலையில் ஒரு கிரீடம்; எரேமியாவிலிருந்து வரும் தாவீதியப் பட்டமான 'கிளை' ஆலயத்தைக் கட்டி ஆளுவார் என்ற வாக்குறுதி; சிங்காசனத்துக்கும் ஆசாரியத்துவத்துக்கும் இடையே சமாதானம்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பூமி முழுவதன்மேலும் தேவனுடைய இறையாண்மையுள்ள மேற்பார்வையோடு தரிசனங்களை நிறைவுசெய்வது; அரச, ஆசாரியப் பணிகளை ஒன்றிணைத்து தேவனுடைய ஆலயத்தைக் கட்டும் வரப்போகும் ஓர் ஆட்சியாளரைப் பற்றிய நம்பிக்கையை, அடையாளப்பூர்வமான ஒரு முடிசூட்டுதலில் நடித்துக்காட்டுவது.
- 6:1–8 — சிவப்பு, கறுப்பு, வெள்ளை, புள்ளியுள்ள குதிரைகளோடு நான்கு இரதங்கள் வெண்கலப் பர்வதங்களுக்கு நடுவிலிருந்து வெளிப்பட்டு ரோந்துக்குப் புறப்படுகின்றன. வடக்கே — பாபிலோனை நோக்கி — போகிறவை அங்கே தேவனுடைய ஆவியை அமைதிப்படுத்தின என்று சொல்லப்படுகிறது: இஸ்ரவேலைச் சிறைப்படுத்திய வல்லமை கையாளப்பட்டுவிட்டது.
- 6:9–11 — விழித்த நிலைக்குத் திரும்பியதும், சிறையிருப்பிலிருந்து திரும்பிய எல்தாய், தொபியா, யெதாயா என்ற மூவரிடமிருந்து வெள்ளியையும் பொன்னையும் வாங்கி, செப்பனியாவின் மகனாகிய யோசியாவின் வீட்டுக்குப் போய், ஒரு கிரீடம் செய்து, அதைப் பிரதான ஆசாரியனாகிய யோசுவாவின் தலையில் வைக்கும்படி சகரியாவுக்குச் சொல்லப்படுகிறது.
- 6:12–15 — அதோடு வரும் வார்த்தை: கிளை என்னும் பெயருள்ள ஒரு மனிதர் முளைத்தெழும்பி, ஆலயத்தைக் கட்டி, அரச மேன்மையைத் தரித்து, தம் சிங்காசனத்தில் அமர்வார்; அவர் அருகே ஓர் ஆசாரியன் இருப்பான்; இருவருக்கும் இடையே சமாதானம் இருக்கும். கிரீடம் ஒரு நினைவுச்சின்னமாக ஆலயத்தில் வைக்கப்பட வேண்டும்; தொலைவிலிருந்து மக்கள் கட்ட உதவ வருவார்கள் — இஸ்ரவேல் கீழ்ப்படிந்தால்.
- எழுதியிருக்கிறபடி: தானே அரசுரிமையைக் கோராமல், எதிர்காலக் கிளையைச் சுட்டிக்காட்டும் ஓர் அடையாளச் செயலாக யோசுவாவுக்கு முடிசூட்டப்படுகிறது.
- இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் முதலில் தாவீதிய ஆளுநராகிய செருபாபேலைப் பற்றியதாக இருந்தது என்றும், அவனைச் சுற்றியிருந்த அரச நம்பிக்கைகள் மங்கியபோது பின்னர் சரிசெய்யப்பட்டது என்றும் பல விமர்சன அறிஞர்கள் முன்மொழிகிறார்கள்.
- ஆசாரிய-ராஜாவாகிய கிளையை, இரண்டு பதவிகளையும் ஒன்றிணைக்கும் இயேசுவாகக் கிறிஸ்தவப் பாரம்பரியம் வாசிக்கிறது (கிறிஸ்துவை ராஜாவாகவும் ஆசாரியராகவும் காட்டும் எபிரெயரோடு ஒப்பிடுக).
முக்கிய வசனம்: சகரியா 6:12–13 · அதனால் என்ன: மக்கள் பெரும்பாலும் பிரித்துவைக்கும் இரண்டு காரியங்களை இந்த அதிகாரம் சேர்த்துப் பிடிக்கிறது: ஆட்சியாளனும் ஆசாரியனும், அதிகாரமும் பரிசுத்தமும். அதிகாரமும் ஆராதனையும் போட்டியில் அல்ல, சமாதானத்தில் இருக்கும் ஒரு தலைமையை இது கற்பனை செய்கிறது. கிறிஸ்தவர்கள் இது ஒரே நபரில் நிறைவேறியதாக வாசிக்கிறார்கள்; நீங்கள் எப்படி வாசித்தாலும், நல்ல தலைமை எப்படி இருக்கும் என்பதைப் பற்றி ஆழமாகச் சோதிக்கும் ஒரு சித்திரம் இது.