தாங்கள் குத்தினவரை நோக்கிப் பார்ப்பார்கள்

சில துக்கங்கள் வெற்றிக்குப் பின்னர்தான் வருகின்றன. ஒரு குடும்பம் வழக்கில் வெற்றிபெறுகிறது, ஆபத்து கடந்துபோகிறது; பின்பு, அதற்குப் பிந்தைய அமைதியில், தங்கள் சொந்த வார்த்தைகளும் தெரிவுகளும் தாங்கள் நேசித்த ஒருவருக்கு என்ன செய்தன என்பதை ஒருவர் இறுதியில் உணருகிறார். நிம்மதியும் துக்கமும் ஒன்றாக வருகின்றன. சகரியா 12 அதே வரிசையில் நகர்கிறது. முதலில் ஒரு முற்றுகை: எல்லா ஜாதிகளும் எருசலேமுக்கு எதிராகக் கூடி, அதைத் தூக்கமுடியாத அளவுக்குப் பாரமான கல்லாகக் காண்கின்றன. பின்பு, ஆபத்து முடிந்தபோது, தேவன் கிருபையின் ஆவியையும் விண்ணப்பத்தின் ஆவியையும் ஊற்றுகிறார்; நகரம் தான் குத்தின ஒருவரை நோக்கிப் பார்க்கிறது — ஒரே பிள்ளைக்காக அழுவதுபோல அழுகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: 12–14 அதிகாரங்கள் சகரியாவின் கடைசித் தீர்க்கதரிசனம்; எருசலேமுக்காகத் தேவன் தீர்க்கமாகச் செயல்படும் 'அந்நாளில்' அது அமைந்துள்ளது. 11-ஆம் அதிகாரத்தின் புறக்கணிக்கப்பட்ட மேய்ப்பனுக்குப் பின், இந்த அதிகாரம் மீட்பை மனந்திரும்புதலாக மாற்றுகிறது. மூன்றாம் பகுதிக்குள், காயப்பட்ட ஓர் உருவத்தைப் பற்றிய பழைய ஏற்பாட்டின் மிக மர்மமான சித்திரங்களில் இது ஒன்று; நான்காம் பகுதியில், யோவான் சுவிசேஷம் இதைச் சிலுவையின் அடியில் வாசிக்கும்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒவ்வொரு சத்துருவுக்கும் எதிராகத் தேவன் எருசலேமைக் காப்பார் என்றும், உண்மையான மீட்டெடுப்பு வெற்றியின்மூலம் மட்டுமல்ல, தாங்கள் காயப்படுத்தியவருக்காகத் துக்கத்துக்குள் கொண்டுவரப்படும் ஒரு ஜனத்தின்மூலமும் வரும் என்றும் வாக்களிப்பதற்கு.

• 12:1–3 — வானங்களை விரித்து மனுஷனுடைய ஆவியை உருவாக்கியவராகத் தேவனைக் காட்டி இந்தத் தீர்க்கதரிசனம் தொடங்குகிறது. அவர் எருசலேமை ஜாதிகளைத் தள்ளாடச்செய்யும் ஒரு பாத்திரமாகவும், அதைத் தூக்க முயலும் அனைவரையும் காயப்படுத்தும் பாரமான கல்லாகவும் ஆக்குவார்.
• 12:4–9 — அந்நாளில் தேவன் தாக்குகிறவர்களின் குதிரைகளைத் திகிலால் அடிக்கிறார். யூதாவின் வம்சங்கள் அரிக்கட்டுகளின் நடுவே எரியும் நெருப்புச்சட்டியைப்போல ஆகின்றன; தாவீதின் வம்சம் அவர்கள்மேல் மேட்டிமை பாராட்டாதபடி, யூதாவின் கிராமங்கள் முதலில் இரட்சிக்கப்படுகின்றன. மிகப் பலவீனமானவன் தாவீதைப்போலவும், தாவீதின் வம்சம் கர்த்தருடைய தூதனைப்போலவும் இருக்கும்.
• 12:10 — தாவீதின் வம்சத்தின்மேலும் எருசலேமின்மேலும் தேவன் கிருபையின் ஆவியையும் விண்ணப்பத்தின் ஆவியையும் ஊற்றுகிறார். 'தாங்கள் குத்தின என்னை நோக்கிப் பார்ப்பார்கள்'; ஒரே பிள்ளைக்காகத் துக்கிப்பதுபோலத் துக்கிப்பார்கள். அதன் முதல் சூழலில் குத்தப்பட்டவர் பெயரிடப்படவில்லை — ஒருவேளை இரத்தசாட்சியாக மரித்த ஒரு தலைவர் அல்லது தீர்க்கதரிசி; அந்தக் காயத்தைத் தேவன் தம்முடையதாக எண்ணுகிறார்; யோவான் 19:37 இந்த வசனத்தைச் சிலுவையில் அறையப்பட்ட இயேசுவுக்குப் பொருத்துகிறது; வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 1:7 அதை மீண்டும் எடுத்துக்கொள்கிறது.
• 12:11–14 — மெகிதோ சமவெளியிலுள்ள ஆதாத்ரிம்மோனுக்காக உண்டான துக்கத்தைப்போல இந்தத் துக்கம் பெரிதாயிருக்கும். ஒவ்வொரு குடும்பமும் தனித்தனியே அழுகிறது — தாவீது, நாத்தான், லேவி, சிமேயி ஆகியோரின் வம்சங்கள், அவர்களுடைய ஸ்திரீகள் தனியாக — தேசிய அளவிலானதும் ஆழ்ந்த தனிப்பட்டதுமான ஒரு துக்கம்.

முக்கிய வசனம்: சகரியா 12:10  ·  அதனால் என்ன: மிக ஆழமான புதுப்பித்தல், நாம் எதைக் காயப்படுத்தியிருக்கிறோம் என்பதைக் காண்பதிலிருந்து தொடங்குகிறது என்று இந்த அதிகாரம் சொல்கிறது. இங்கே கிருபை துக்கத்தைத் தாண்டிப்போவதில்லை; அது துக்கத்தை உண்டாக்குகிறது; அந்தத் துக்கமே சுகமாகுதலின் தொடக்கம். கிறிஸ்தவர்கள் இதைச் சிலுவையை நோக்கிப் பார்ப்பதாக வாசிக்கிறார்கள்; நாம் செய்ததன் விலையை இறுதியில் காணும்போதுதான் மாற்றம் தொடங்குகிறது என்ற உண்மையை எந்த வாசகரும் அடையாளம் காணமுடியும்.