ஒருவருக்கு நீங்கள் எவ்வளவு மதிப்புள்ளவர் என்று அவர் நினைக்கிறாரோ அதையே சரியாகக் கூலியாகப் பெறுவதில் ஒரு தனி அவமானம் உண்டு — அந்தத் தொகை மிகச் சிறியதாயிருக்கும்போது. ஏறக்குறைய ஒன்றுமே செலவாகாத ஒரு பிரியாவிடைப் பரிசு, வருஷக்கணக்கான சேவைக்குப் பின் சில ரூபாய் சம்பள உயர்வு: அந்த எண்ணே அவர்கள் உங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று சொல்லிவிடுகிறது. சகரியா 11 அப்படிப்பட்ட ஒரு தொகையைச் சுற்றிச் சுழல்கிறது. கொலைக்குப் போகும் ஒரு மந்தையின்மேல் மேய்ப்பனாக நடிக்கும்படி தீர்க்கதரிசிக்குச் சொல்லப்படுகிறது. அவர் தன் கூலியைக் கேட்கும்போது, அவர்கள் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளை நிறுத்துக் கொடுக்கிறார்கள். தேவனுடைய பதில் கேலியால் நிறைந்திருக்கிறது — அந்த 'மகத்தான விலை' — வெள்ளி இறுதியில் கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் குயவனுக்கு எறியப்படுகிறது.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: 9–10 அதிகாரங்கள் ஒரு தாழ்மையுள்ள ராஜாவையும் நல்ல மேய்ப்பையும் வாக்களித்தன; 11-ஆம் அதிகாரம் மறுபக்கத்தைக் காட்டுகிறது — தன் மேய்ப்பனைப் புறக்கணித்து, பயனற்ற மேய்ப்பர்களிடம் விடப்படும் ஒரு மந்தை. இந்த இருண்ட திருப்பம் மூன்றாம் பகுதியின் நேர்மையின் ஒரு பகுதி: மீட்டெடுப்பு வாக்களிக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஆனால் ஜனங்களின் பதில் கலவையானது. பின்னாளில் சுவிசேஷங்கள், யூதாஸின் கதையிலும் காட்டிக்கொடுப்பின் விலையிலும் இந்த அதிகாரத்தை மீண்டும் கேட்கும்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவன் கொடுக்கும் மேய்ப்பனை ஒரு ஜனம் அவமதிக்கும்போது என்ன நடக்கிறது என்பதை — முறிந்த உடன்படிக்கைகள், பிளவுபட்ட குடும்பம், மந்தையைச் சுரண்டும் தலைவர்கள் — நடித்துக்காட்டப்படும் ஓர் உவமையின்மூலம் நாடகமாக்குவதற்கு.
- 11:1–3 — கவிதையில் ஒரு புலம்பல்: லீபனோனின் கேதுருக்களையும் பாசானின் கர்வாலிமரங்களையும் நெருப்பு தாக்குகிறது; யோர்தானின் புதர்க்காடுகள் அழிக்கப்படும்போது மேய்ப்பர்கள் அலறுகிறார்கள், பாலசிங்கங்கள் கர்ஜிக்கின்றன. பெருமையுள்ள மகத்துவம் தாழ்த்தப்படுகிறது.
- 11:4–6 — கொலைக்கு நியமிக்கப்பட்ட ஒரு மந்தையை மேய்க்கும்படி தீர்க்கதரிசிக்குச் சொல்லப்படுகிறது. அதை வாங்குகிறவர்கள் குற்றவுணர்வின்றிக் கொல்கிறார்கள்; விற்கிறவர்கள் தாங்கள் செல்வந்தரானதற்காகத் தேவனுக்கு நன்றி சொல்கிறார்கள்; அவர்களுடைய சொந்த மேய்ப்பர்கள் இரக்கம் காட்டுவதில்லை.
- 11:7–11 — அவர் 'தயவு', 'ஒற்றுமை' என்று பெயரிடப்பட்ட இரண்டு கோல்களை எடுத்து மந்தையை மேய்க்கிறார். ஒரே மாதத்தில் மூன்று மேய்ப்பர்களை நீக்குகிறார்; ஆனால் மந்தை அவரை அருவருக்கிறது, அவர் கைவிடுகிறார். அவர்களைக் காத்த உடன்படிக்கை ரத்தானதற்கு அடையாளமாக, அவர் தயவு என்ற கோலை முறிக்கிறார்.
- 11:12–14 — அவர் தன் கூலியைக் கேட்கிறார்; அவர்கள் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளைக் கொடுக்கிறார்கள் — மாடு முட்டிய ஓர் அடிமைக்காக யாத்திராகமம் 21:32 நிர்ணயிக்கும் இழப்பீடு அதுவே. அந்த 'மகத்தான விலையை' ஆலயத்தில் குயவனுக்கு எறிந்துவிடும்படி தேவன் அவருக்குச் சொல்கிறார். பின்பு அவர் ஒற்றுமை என்ற கோலை முறித்து, யூதாவுக்கும் இஸ்ரவேலுக்குமிடையே இருந்த சகோதரத்துவத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறார். பின்னாளில் மத்தேயு 26–27 இதை யூதாஸின் முப்பது வெள்ளிக்காசுகளில் காண்கிறது; அவை ஆலயத்துக்குள் எறியப்பட்டு, குயவனுடைய நிலத்தை வாங்கப் பயன்படுத்தப்பட்டன.
- 11:15–17 — இறுதியாக, அவர் பயனற்ற ஒரு மேய்ப்பனாக நடிக்கிறார்; அவன் தொலைந்தவற்றைக் கவனிக்கவோ காயப்பட்டவற்றைச் சுகமாக்கவோமாட்டான், மந்தையை விழுங்குவான். அவன்மேல் ஒரு சாபம் விழுகிறது: பட்டயம் அவனுடைய புயத்தையும் அவனுடைய வலது கண்ணையும் தாக்கட்டும்.
முக்கிய வசனம்: சகரியா 11:12 · அதனால் என்ன: இந்த அதிகாரம் ஒரு சங்கடமான கேள்வியைக் கேட்கிறது: நமக்குக் கொடுக்கப்படும் பராமரிப்புக்கு நாம் என்ன விலை வைக்கிறோம்? திரும்பத்திரும்ப நிகழும் ஒரு போக்கையும் அது பெயரிடுகிறது — ஒரு நல்ல தலைவரைப் புறக்கணிக்கும் ஜனங்கள் பெரும்பாலும் சுரண்டும் ஒருவரிடம் போய்ச் சேருகிறார்கள். கிறிஸ்தவர்கள் நெடுங்காலமாக இதில் இயேசுவை வாசித்திருக்கிறார்கள்; எப்படியானாலும், அவமதிப்பு என்ன விலை கொடுக்கவைக்கிறது என்பதன் நிதானமான சித்திரம் இது.