திர்சாவைப் போல அழகானவள்

பேச்சே தேவைப்படாத ஒரு வகை மறுசந்திப்பு உண்டு: ஒருவரையொருவர் காயப்படுத்திய இரண்டு பேர் வெறுமனே திரும்பிப் பார்க்கிறார்கள்; தாங்கள் முதலில் ஏன் ஒருவரையொருவர் தேர்ந்தெடுத்தோம் என்பதை மீண்டும் காண்கிறார்கள். உன்னதப்பாட்டு 6 அப்படிப்பட்டதாக உணரப்படுகிறது. 5ஆம் அதிகாரத்தின் கவலையான தேடல் ஒரே வாக்கியத்தில் கரைந்துபோகிறது — அவர் தம் தோட்டத்துக்கு இறங்கிப்போயிருக்கிறார் — அந்த ஆண் மீண்டும் தம் புகழ்ச்சியைத் தொடங்குகிறார்; தம் முந்தைய வரிகளில் சிலவற்றை வார்த்தைக்கு வார்த்தை திரும்பச் சொல்கிறார் — தங்களுக்கிடையே எதுவும் மாறவில்லை என்று சொல்வதுபோல. அவர் அவளை இரண்டு பெரிய நகரங்களோடு ஒப்பிட்டு, அறுபது ராஜஸ்திரீகளும் எண்பது மறுமனையாட்டிகளும் இருக்கும் இடத்தில் அவளைப் போல ஒருத்தியே இருக்கிறாள் என்கிறார்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், சாலொமோனின் அரசவை அதன் சிறப்புக்காகவும், 1 இராஜாக்கள் பின்னர் ஒப்புக்கொள்வதுபோல, அதன் அநேக மனைவிகளுக்காகவும் புகழ்பெற்றது. இங்கே அந்த நெரிசலான அரச உலகம் பின்னணியில் தோன்றுகிறது; கவிதை அதற்கு எதிராக ஒரே நேசியின் தனித்துவத்தை வைக்கிறது. இந்தச் செய்தி அரச மிகுதிக்கு எதிர்த்திசையில் செல்கிறது: காதல் நீங்கள் எவ்வளவு உடைமையாக வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பதால் அல்ல, நீங்கள் நேசிக்கும் அந்த ஒரே நபரால் அளக்கப்படுகிறது — வேதத்தின் பிற இடங்களில் தம் மக்கள்மேல் தேவன் வைக்கும் ஒருமுகமான, உண்மையுள்ள அன்பின் அதே வடிவம்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: வேதனையான தேடலுக்குப் பின்பு காதலர்களை மீண்டும் சேர்ப்பது; காதல் நேசிக்கப்படுபவரைத் தனித்துவமானவராகக் காண்கிறது என்று புதுப்பிக்கப்பட்ட புகழ்ச்சியின் மூலம் உறுதிப்படுத்துவது — ராஜஸ்திரீகள் நிறைந்த ஒரு முழு அரசவைக்கு எதிராக வைக்கப்பட்ட ஒரே புறா.

• 6:1–3 — தோழிகள் தேட உதவ முன்வருகிறார்கள்; அவர் லீலிபுஷ்பங்களைக் கொய்யத் தம் தோட்டத்துக்கு இறங்கிப்போயிருக்கிறார் என்று அவள் பதிலளிக்கிறாள் — அவர் உண்மையில் ஒருபோதும் தொலைந்துபோகவில்லை. மீண்டும் அவள் சொல்கிறாள்: நான் என் நேசருடையவள், என் நேசர் என்னுடையவர்.
• 6:4–9 — அவர் அவளைத் திர்சாவைப் போல அழகானவள், எருசலேமைப் போல இனிமையானவள், கொடிகள் பிடித்த சேனையைப் போலப் பயங்கரமானவள் என்று அழைக்கிறார்; அவள் கண்கள் தம்மைத் திணறடிப்பதால் அவற்றைத் திருப்பும்படி கேட்கிறார். முந்தைய உருவகங்களைத் திரும்பச் சொல்லிவிட்டு, அறுபது ராஜஸ்திரீகளும் எண்பது மறுமனையாட்டிகளும் இருக்கும் இடத்தில் தம் புறா ஒருத்தியே என்று அறிவிக்கிறார் — ராஜஸ்திரீகளும் கூட அவளைப் புகழ்கிறார்கள்.
• 6:10–13 — விடியற்காலையைப் போல எழும்பி, சந்திரனைப் போல அழகும் சூரியனைப் போலப் பிரகாசமுமாக வரும் இவள் யார் என்று பார்ப்பவர்கள் கேட்கிறார்கள். வாதுமைத் தோட்டத்தையும் இரதங்களையும் பற்றிய ஒரு சிறிய, கடினமான பகுதி தொடர்கிறது; அவளைப் பார்க்கும்படி திரும்பி வரச்சொல்லி 'சூலமித்தியாளுக்கு' விடுக்கும் அழைப்போடு அதிகாரம் முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: உன்னதப்பாட்டு 6:3  ·  அதனால் என்ன: எளிதில் மாற்றீடு செய்யப்படக்கூடியவர் என்ற பயம் பெரும்பாலோருக்குத் தெரியும் — அநேகரில் ஒரு ஊழியர், கூட்டத்தில் ஒரு முகம். இந்தப் பாட்டு மறுபக்கத்திலிருந்து பதிலளிக்கிறது: உங்களை நேசிக்கும் ஒருவருக்கு, நீங்கள் மாற்றீடு செய்யக்கூடியவர் அல்ல. ராஜஸ்திரீகள் நிறைந்த ஓர் அரண்மனையின் சித்திரத்தால் சூழப்பட்டிருந்தும், அந்த ஆண் தம் புறா ஒருத்தியே என்கிறார். காதல் செய்வது இதுதான்; நேசிக்கப்படுபவரை அநேகரில் ஒருவராகக் காண அது மறுக்கிறது.