வாசலில் மிகவும் தாமதமாக

பின்னர் வருந்திய ஒரு தயக்கத் தருணம் ஏறக்குறைய எல்லோருக்கும் இருந்திருக்கும் — திருப்பி அழைக்காத ஓர் அழைப்பு, போதுமான வேகத்தில் திறக்கப்படாத ஒரு கதவு — அவர்கள் அசைந்தபோது, வாய்ப்பு போய்விட்டிருந்தது. உன்னதப்பாட்டு 5 அந்தப் பழக்கமான வலியை ஓர் இரவுக் காட்சியாக மாற்றுகிறது. தோட்டத்தில் நிறைவேறிய காதலோடு அது தொடங்குகிறது. பின்பு இருட்டில் ஒரு தட்டல் வருகிறது; ஏற்கெனவே படுக்கையில் இருக்கும் பெண் தயங்குகிறாள்; கடைசியில் அவள் கதவைத் திறக்கும்போது, அவள் நேசிப்பவர் போய்விட்டார். அதைத் தொடர்வது பாட்டின் மிக இருண்ட தருணம். ஆனாலும், அவர் ஏன் அவளுக்கு அவ்வளவு முக்கியம் என்று அவள் தோழிகள் கேட்கும்போது, அவள் பதில் புகார் அல்ல. அது புகழ்ச்சி.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதிக்குள், இந்தப் பாட்டு ஒரு தேவதைக் கதை அல்ல. நல்ல காதலும் கூடத் தூரம், தவறான புரிதல், வலி ஆகியவற்றை அறியும் என்றும், தோட்டத்துக்கு வெளியே உள்ள உலகம் கடுமையாக இருக்கக்கூடும் என்றும் 5ஆம் அதிகாரம் ஒப்புக்கொள்கிறது. பல வாசகர்கள் இதில் தேவனைப் பற்றிய இஸ்ரவேலின் அனுபவத்தின் ஓர் எதிரொலியைக் கேட்டிருக்கிறார்கள் — அருகாமை, பின்பு இல்லாமை, பின்பு தேடல். வரிசையில் வாசிக்கும்போது, காதல் மரணத்தைப் போல வலிமையானது என்ற தன் இறுதிக் கூற்றை நோக்கிப் பாட்டு மீண்டும் ஏறிச்செல்லும் தாழ்ந்த புள்ளி இதுவே.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தவறவிட்ட ஒரு தருணத்தாலும் வேதனையான ஒரு தேடலாலும் சோதிக்கப்படும் காதலைக் காட்டுவது; இழப்புக்குக் கசப்பால் அல்ல, தன் நேசர் ஏன் தேடத் தகுந்தவர் என்ற முழு விவரிப்பால் பதிலளிக்கப் பெண்ணை அனுமதிப்பது.

• 5:1 — அந்த ஆண் அவள் அழைப்புக்குப் பதிலளிக்கிறார்: அவர் தம் தோட்டத்துக்குள் வந்து, அதன் நறுமணப் பொருட்களையும் தேனையும் திராட்சரசத்தையும் சேர்த்திருக்கிறார். பின்பு இன்னொரு குரல் தம்பதியை ஆசீர்வதிக்கிறது — சிநேகிதரே, புசியுங்கள், குடியுங்கள், காதலால் நிறைந்திருங்கள்.
• 5:2–8 — அரைத்தூக்கத்தில், அவர் கதவைத் தட்டி அழைப்பதை அவள் கேட்கிறாள். அவள் தயங்குகிறாள் — ஏற்கெனவே உடையைக் கழற்றி, கால்களைக் கழுவியிருக்கிறாள் — அவள் எழுந்து திறக்கும்போது, அவர் போய்விட்டார். அவள் நகரத்தில் தேடுகிறாள்; இந்த முறை காவலாளிகள் அவளை அடித்து, அவள் மேலாடையை எடுத்துக்கொள்கிறார்கள். அவரைக் கண்டால், தான் காதலால் சோர்ந்திருக்கிறேன் என்று அவரிடம் சொல்லும்படி அவள் தன் தோழிகளைக் கேட்கிறாள்.
• 5:9–16 — அவள் நேசரை மற்ற எல்லோரையும்விட மேலானவராக்குவது எது என்று தோழிகள் கேட்கிறார்கள். அவரைப் பற்றிய தன் சொந்தச் சித்திரத்தால் அவள் பதிலளிக்கிறாள்: வெண்மையும் சிவப்புமானவர், காகத்தைப் போலக் கறுத்த கூந்தல், பொன் கம்பிகளைப் போன்ற கைகள், வெண்கல் தூண்களைப் போன்ற கால்கள். அவர் முற்றிலும் விரும்பத்தக்கவர் — இவரே அவள் நேசர், அவள் சிநேகிதர்.

முக்கிய வசனம்: உன்னதப்பாட்டு 5:16  ·  அதனால் என்ன: நேர்மையான காதல் கவிதையில் வருத்தத்துக்கும் இடம் உண்டு. பெண்ணின் தாமதம் அவளுக்கு விலையாகிறது; ஒரு சிறிய தயக்கத்துக்குத் தகுந்ததைவிட மிக அதிகமாக அவள் பாடுபடுகிறாள் — காவலாளிகளின் வன்முறை நியாயப்படுத்தப்படவில்லை, சொல்லப்பட மட்டுமே செய்கிறது. ஆனாலும் அதிகாரம் அவள் தோழிகளின் கேள்வியில் திரும்புகிறது: ஏன் இவர்? நேசர் இல்லாதபோதும் தான் பொக்கிஷமாகக் கருதுவதை இன்னும் விவரிக்கக்கூடிய ஒரு காதலை அவள் பதில் காட்டுகிறது. அப்படிப்பட்ட உண்மைத்தன்மையைப் பலர் அடையாளம் கண்டுகொள்கிறார்கள்.