சில இரவுகளில் எந்த நம்பிக்கைக் கீற்றும் இல்லை. மருத்துவமனை நடைவழி அமைதியாகவே இருக்கிறது, தொலைபேசி ஒலிக்கவில்லை, நூறு முறை சொன்ன ஜெபம் மேலே போகிறது, எதுவும் கீழே திரும்பி வரவில்லை. ஆறுதல் தரும் பெரும்பாலான புத்தகங்கள் அந்த இரவுகளை அவசரமாகக் கடந்துபோகின்றன. சங்கீதம் 88 அப்படிச் செய்வதில்லை. தொகுப்பில் ஒருபோதும் திருப்பத்தை அடையாத ஒரே சங்கீதம் இது — 'ஆனாலும் நான் நம்புவேன்' இல்லை, இறுதித் துதி இல்லை. தன் இளமைமுதல் துன்பப்பட்ட ஒருவன், கல்லறையைப் பற்றியும், விலகிப்போன நண்பர்களைப் பற்றியும், கோபத்தையும் திகிலையும் பற்றியும் தேவனிடம் பேசுகிறான்; எபிரெயத்தில் கவிதையின் கடைசி வார்த்தை வெறுமனே 'இருள்'. இந்த ஜெபம் பாதுகாக்கப்பட்டு, நகலெடுக்கப்பட்டு, ஆலயத்தில் பாடப்பட்டது என்பதே அதன் செய்தியின் ஒரு பகுதி.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: கதையின் மூன்றாம் பகுதியில், ஒவ்வொரு நிலையிலும் தேவனோடு பேச இஸ்ரவேல் கற்றுக்கொள்வதும் அடங்கும். சங்கீதங்களிலுள்ள பெரும்பாலான புலம்பல்கள் முறையீட்டிலிருந்து நம்பிக்கைக்கு நகர்கின்றன. குழியிலேயே தங்கிவிடும் ஒரு ஜெபத்துக்கும் உடன்படிக்கையில் இடம் உண்டு என்று சங்கீதம் 88 காட்டுகிறது. அது யோபுவுக்கும் புலம்பலுக்கும் அருகில் இருக்கிறது; தேவனுடைய குமாரனே ஒரு சிலுவையிலிருந்து கைவிடப்பட்டதன் வார்த்தைகளை ஜெபிக்கும் தருணத்துக்கு வாசகர்களை ஆயத்தப்படுத்துகிறது.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தணியாத துன்பத்துக்கும், தேவன் மௌனமாயிருப்பதுபோலத் தோன்றுவதற்கும் குரல் கொடுப்பது — அதைப் பாடல் தொகுப்பில் வைத்திருப்பதன் மூலம், தீர்வில்லாத ஒரு ஜெபமும் 'என் இரட்சிப்பின் தேவனை' நோக்கிச் செலுத்தப்பட்ட ஜெபமே என்று காட்டுவது.
- 88:1–2 — அவன் தேவனை 'என் இரட்சிப்பின் தேவன்' என்று அழைத்து, இரவும் பகலும் கூப்பிடுவதாகச் சொல்கிறான். சங்கீதத்தில் நம்பிக்கைக்கான ஒரே கால்பிடி அந்த முதல் வரிதான் — அது உண்மையான கால்பிடியும்கூட, ஏனெனில் அவன் தொடர்ந்து ஜெபிக்கிறான்.
- 88:3–9 — அவன் வாழ்க்கை துன்பத்தால் நிறைந்து, மரித்தோரின் இடமாகிய பாதாளத்துக்கு அருகில் இருக்கிறது. தேவன் இனி நினைக்காத கொல்லப்பட்டவர்களோடு தான் எண்ணப்பட்டதாக உணர்கிறான்; தன்னை ஆழங்களில் வைத்தவர் தேவனே என்று சொல்கிறான். அவனுடைய நண்பர்களும் இப்போது அவனைத் தீண்டத்தகாதவனாக நடத்துகிறார்கள்.
- 88:10–12 — கசப்பான கேள்விகளின் ஒரு வரிசை: மரித்தோர் உம்மைத் துதிப்பார்களோ? கல்லறையில் உம்முடைய அன்பும், மறதியின் தேசத்தில் உம்முடைய அதிசயங்களும் சொல்லப்படுமோ? தன் மரணம் தேவனுக்கு ஓர் ஆராதனையாளனை இழக்கச்செய்யும் என்று அவன் தேவனோடு வாதாடுகிறான்.
- 88:13–18 — ஒவ்வொரு காலையிலும் அவன் மீண்டும் ஜெபித்து, தேவன் ஏன் தம் முகத்தை மறைக்கிறார் என்று கேட்கிறான். இளமைமுதல் சிறுமைப்பட்டு, திகில்களால் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, அன்புக்குரியவர்களால் கைவிடப்பட்டு, அவன் இருக்கும் இடத்திலேயே முடிக்கிறான்: இருளே அவனுடைய நெருங்கிய துணை. சங்கீதம் அதைத் தீர்த்துவைப்பதில்லை; நாமும் தீர்த்துவைக்கக்கூடாது.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 88:18 · அதனால் என்ன: நீங்கள் எப்போதாவது ஜெபித்து ஒன்றும் உணராமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் விசுவாசமற்றவர்களும் அல்ல, தனிமையானவர்களும் அல்ல என்று இந்தச் சங்கீதம் சொல்கிறது — அதற்கும் வேதாகமத்தில் ஒரு ஜெபம் உண்டு. அது ஒரு பதிலைத் தருவதில்லை; இருளில் தேவனோடு நேர்மையாகத் தொடர்ந்து பேச அனுமதி தருகிறது; துன்பப்படுகிறவர்கள் இன்னும் உணர முடியாத ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவை நோக்கி அவர்களை அவசரப்படுத்த வேண்டாம் என்று சபைக்குச் சொல்கிறது.