இந்தியாவின் ஏறக்குறைய ஒவ்வொரு சமூகத்திலும், மரித்தோரை நாம் எப்படி நடத்துகிறோம் என்பது ஆழமாக முக்கியமானது. இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்யக் குடும்பங்கள் நாடு முழுவதும் பயணம் செய்கின்றன; யாரும் உரிமைகோராமல் விடப்பட்ட ஓர் உடல் ஒரு சிறிய பொதுச் சோகம். மரித்தவர்கள் விழுந்த இடத்திலேயே கிடக்க, அவர்களைக் கழுவவோ ஒரு ஜெபம் சொல்லவோ ஒருவருமில்லாத காட்சியைவிடப் பயங்கரமான சித்திரங்கள் மிகச் சில. சங்கீதம் 79 அங்கேதான் தொடங்குகிறது. எருசலேம் கற்குவியலாக இருக்கிறது, ஆலயம் தீட்டுப்பட்டிருக்கிறது, தேவனுடைய ஜனத்தின் உடல்கள் பறவைகளுக்கும் காட்டு மிருகங்களுக்கும் திறந்த வெளியில் கிடக்கின்றன; அவர்களுடைய இரத்தம் நகரத்தைச் சுற்றித் தண்ணீரைப்போலச் சிந்தப்பட்டிருக்கிறது; அவர்களை அடக்கம்பண்ண ஒருவரும் மீதியில்லை. அந்தக் காட்சியிலிருந்து கவிஞர் ஜெபிக்கிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தெருவின் மட்டத்திலிருந்து பார்க்கப்படும் மூன்றாம் பகுதியின் பேரழிவு. சங்கீதம் 74 பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் வழியாக நடந்தது; சங்கீதம் 79 மரித்தோரை எண்ணுகிறது. அது எரேமியாவோடு வரிகளைப் பகிர்ந்துகொள்கிறது (6–7 வசனங்களை எரேமியா 10:25-ஓடு ஒப்பிடுக); சங்கீதம் 44 ஒப்புக்கொள்ளாததை அது அறிக்கையிடுகிறது — ஜனங்களுடையதும் அவர்களுடைய முற்பிதாக்களுடையதுமான பாவம் அவர்களுக்கும் தேவனுக்கும் இடையே நிற்கிறது. ஜனங்கள் தங்களை இன்னும் தேவனுடைய மேய்ச்சலின் ஆடுகள் என்று அழைத்துக்கொள்வதோடு அது முடிகிறது — ஏசாயா 40–55-ன் திரும்புதலைப் பற்றிய வாக்குறுதிகள் விரைவில் எடுத்துக்கொள்ளும் ஒரு நம்பிக்கை.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: எருசலேமின் அழிவுக்காகவும் அதன் அடக்கம்பண்ணப்படாத மரித்தோருக்காகவும் புலம்புவது, முற்பிதாக்களிடமிருந்து வந்த குற்றத்தை அறிக்கையிடுவது, பரியாசம்பண்ணும் ஜாதிகளுக்கு முன்பாகத் தம்முடைய நாமத்தின் கனத்துக்காக மன்னித்து, மீட்டு, செயல்படும்படி தேவனிடம் மன்றாடுவது.
- 79:1–4 — ஜாதிகள் உம்முடைய சுதந்தரத்துக்குள் படையெடுத்து வந்து, உம்முடைய பரிசுத்த ஆலயத்தைத் தீட்டுப்படுத்தி, எருசலேமை இடிபாடுகளாக்கிவிட்டார்கள். உம்முடைய ஊழியக்காரரின் உடல்கள் பறவைகளுக்கும் மிருகங்களுக்கும் இரையாயின; அவர்களுடைய இரத்தம் தண்ணீரைப்போல ஓடுகிறது; ஒருவரும் அவர்களை அடக்கம்பண்ணவில்லை. நாங்கள் எங்கள் அயலாருக்கு நிந்தையானோம்.
- 79:5–7 — கர்த்தாவே, எதுவரை? என்றென்றைக்கும் கோபமாயிருப்பீரோ? உம்மை அறியாத, யாக்கோபை விழுங்கி அவன் வாசஸ்தலத்தைப் பாழாக்கிய ஜாதிகள்மேல் உம்முடைய உக்கிரத்தை ஊற்றும்.
- 79:8–10 — எங்கள் முற்பிதாக்களின் பாவங்களை எங்களுக்கு விரோதமாக நினையாதேயும்; உம்முடைய இரக்கம் சீக்கிரமாய் வருவதாக, ஏனெனில் நாங்கள் மிகவும் தாழ்த்தப்பட்டிருக்கிறோம். உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் எங்களுக்கு உதவிசெய்து, எங்கள் பாவங்களை மன்னியும். 'அவர்களுடைய தேவன் எங்கே?' என்று ஜாதிகள் ஏன் சொல்ல வேண்டும்?
- 79:11–13 — கட்டுண்டவர்களின் பெருமூச்சு உமக்கு முன்பாக வருவதாக; சாவுக்குக் குறிக்கப்பட்டவர்களைக் காப்பாற்றும். எங்கள் அயலாருக்கு அவர்களுடைய நிந்தைக்காக ஏழு மடங்கு பதிலளியும். அப்பொழுது உம்முடைய ஜனமும் உம்முடைய மேய்ச்சலின் ஆடுகளுமாகிய நாங்கள் என்றென்றைக்கும் உம்மைத் துதிப்போம்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 79:9 · அதனால் என்ன: இங்குள்ள பழிவாங்குதலுக்கான கூக்குரல்கள் பச்சையானவை; தங்கள் மரித்தோரை அடக்கம்பண்ணக்கூட முடியாத ஜனங்களின் அழுகையாக அவற்றை வாசிப்பதே சிறந்தது. இந்தச் சங்கீதம் அந்தக் கோபத்தை ஒழுங்குபடுத்தி மறைத்துவிடுவதில்லை; தானே பழிவாங்காமல் அதைத் தேவனிடம் ஒப்படைக்கிறது. அந்தக் கோபத்துக்கு அருகே, பல வாசகர்கள் அடையாளம் கண்டுகொள்ளும் ஒரு வேண்டுகோளும் இருக்கிறது: உம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் எங்களை மன்னியும், எங்களுக்கு உதவிசெய்யும்.