எரிந்துபோன வீட்டுக்குத் திரும்பிப்போகிறவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரே காரியத்தைச் செய்கிறார்கள்: அறைகளின் வழியாக மெதுவாக நடந்து, முன்பு அங்கே இருந்தவற்றைப் பெயரிட்டுச் சொல்கிறார்கள். இது அலமாரி இருந்த இடம்; இங்கேதான் கல்யாணப் புகைப்படம் தொங்கியது; அந்தக் கருப்பு உருவம் ஊஞ்சல். அப்படிப் பெயரிடுவது துக்கத்தின் ஒரு பகுதி. சங்கீதம் 74 எரிந்துபோன ஒரு பரிசுத்த ஸ்தலத்தின் வழியாகச் சரியாக அப்படியே நடக்கிறது. கவிஞர் எல்லாவற்றையும் கண்டிருக்கிறார்: சபைகூடும் இடத்தில் சத்துருக்கள் கெர்ச்சிப்பது, தங்கள் கொடிகளை நாட்டுவது, காட்டில் மரம்வெட்டிகளைப்போலச் செதுக்கப்பட்ட மரத்தின்மேல் கோடரிகளை வீசுவது, இறுதியில் பரிசுத்த இடத்துக்குத் தீவைப்பது. பின்பு, சாம்பலில் நின்றுகொண்டு, அவர் தேவனோடு வாதாடத் திரும்புகிறார்.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதி அதன் மிக ஆழமான காயத்தை அடைகிறது: தேவன் தம்முடைய நாமத்தை வைத்த வீடு இடிந்துகிடக்கிறது. எசேக்கியேல் இப்போதுதான் தரிசனத்தில் ஒரு புதிய ஆலயத்தை விவரித்தார்; சங்கீதம் 74 பழையதின் இடிபாடுகளில் நிற்கிறது. அது சிருஷ்டிவரை பின்னோக்கி எட்டுகிறது — தேவன் கடலைப் பிளந்தது, லிவியாதானை நசுக்கியது, இரவையும் பகலையும் காலங்களையும் ஏற்படுத்தியது — சிருஷ்டிகர் இப்போது ஏன் தம்முடைய சொந்த வீடு எரிய விடுகிறார் என்று கேட்க. இங்கே எந்தப் பதிலும் கொடுக்கப்படவில்லை; மன்றாட்டு மட்டுமே.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆலயத்தின் இழப்புக்கு வார்த்தைகள் கொடுப்பது, அதன் அழிவை நேர்மையாக விவரிப்பது, தம்முடைய சொந்த நாமத்துக்காகவும் சிறுமைப்பட்ட தம்முடைய ஜனத்துக்காகவும் செயல்படும்படி சிருஷ்டிகரும் உடன்படிக்கையைக் காக்கிறவருமான தேவனிடம் முறையிடுவது.
- 74:1–3 — தேவனே, ஏன் எங்களை என்றென்றைக்கும் தள்ளிவிட்டீர்? பூர்வகாலத்தில் நீர் சம்பாதித்த ஜனத்தையும், நீர் மீட்ட கோத்திரத்தையும், நீர் வாசம்பண்ணின சீயோன் மலையையும் நினைத்தருளும். முடிவில்லாத இந்த இடிபாடுகளின் வழியாக வந்து நடந்துபாரும்.
- 74:4–11 — அழிவின் விவரங்கள்: உம்முடைய சபைகூடும் இடத்தில் சத்துருக்கள் ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள், செதுக்குவேலைகளை வெட்டிப்போடுகிறார்கள், பரிசுத்த ஸ்தலத்தைத் தரைமட்டமாக எரித்து, தேசத்தில் தேவன் ஆராதிக்கப்பட்ட எல்லா இடங்களையும் சுட்டெரிக்கிறார்கள். அடையாளங்கள் இல்லை, தீர்க்கதரிசியும் இல்லை; எதுவரை என்று ஒருவருக்கும் தெரியாது. ஏன் உம்முடைய கரத்தைத் திருப்பிக்கொள்கிறீர்?
- 74:12–17 — ஆனாலும் தேவன் பூர்வகாலமுதல் ராஜா. அவர் கடலைப் பிளந்தார், கடல் வலுசர்ப்பங்களின் தலைகளை உடைத்தார், லிவியாதானை நசுக்கினார், ஊற்றுகளைத் திறந்து நதிகளை வற்றப்பண்ணினார்; இரவும் பகலும், சூரியனும் சந்திரனும், கோடையும் மாரியும் எல்லாம் அவருடைய கிரியை.
- 74:18–23 — சத்துரு உம்மை எப்படி நிந்திக்கிறான் என்று நினைத்தருளும். உம்முடைய புறாவைக் காட்டு மிருகங்களுக்கு ஒப்புக்கொடாதேயும்; உம்முடைய ஏழைகளை என்றென்றைக்கும் மறவாதேயும். உடன்படிக்கையை நோக்கிப்பாரும், ஏனெனில் தேசத்தின் இருளான இடங்கள் கொடுமையால் நிறைந்திருக்கின்றன. தேவனே, எழுந்து உம்முடைய வழக்கை நடத்தும்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 74:12 · அதனால் என்ன: பரிசுத்தமான ஏதோ ஒன்று அழிக்கப்படும்போது — ஒரு சபை, ஒரு குடும்பம், தேவன் அருகில் இருக்கிறார் என்ற உணர்வு — எளிதான பதில்கள் மௌனம் அல்லது மறுப்பு. இந்தச் சங்கீதம் இரண்டையும் செய்வதில்லை. அது சேதத்தை விவரமாகச் சொல்லி, பின்பு தேவன் யார் என்பதை அவருக்கு நினைவூட்டுகிறது. இங்கே விசுவாசம் இடிபாடுகள் பரவாயில்லை என்று பாசாங்கு செய்வதில்லை; காலங்களை ஒழுங்குபடுத்தியவருக்கு முன்பாக அவற்றைக் கொண்டுவந்து, எங்களை நினைத்தருளும் என்று சொல்கிறது.