மான் தாகமாயிருப்பதுபோல

வேலைக்காக வீட்டைவிட்டுத் தொலைவுக்குச் சென்ற எவருக்கும், குடும்பத்தைவிட்டுத் தொலைவில் கழியும் பண்டிகைக் காலத்தின் வலி தெரியும். தொலைபேசியில் படங்கள் வருகின்றன: விளக்குகள், நிறைந்த ஆலயம், மேஜையைச் சுற்றி உறவினர்கள்; நீங்களோ வேறொரு நகரத்தில் ஒரு வாடகை அறையில் இருக்கிறீர்கள். சங்கீதம் 42 தேவனை நோக்கித் திருப்பப்பட்ட அந்த வலி. பாடகன் ஒருகாலத்தில் தேவனுடைய வீட்டுக்குக் கூட்டங்களை மகிழ்ச்சியான ஊர்வலமாக வழிநடத்தினான்; இப்போது அவன் வடக்கே, யோர்தானின் ஊற்றுக்கண்களுக்கு அருகே, வெகுதூரத்தில் இருக்கிறான்; 'உன் தேவன் எங்கே?' என்று மக்கள் அவனைக் கேலியாகக் கேட்கிறார்கள். நீரோடைகளுக்காகக் கதறும் மான் என்ற புகழ்பெற்ற தொடக்கச் சித்திரம், ஆறுதலுக்காக மட்டுமல்ல, தேவனுக்காகவே உள்ள ஒரு தாகத்தைப் பிடிக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில், இஸ்ரவேல் தேவனைச் சந்திக்கும் இடமாக ஆலயம் இப்போதுதான் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்டிருக்கிறது. சங்கீதப் புத்தகத்தின் இரண்டாம் பிரிவின் முதல் சங்கீதமும், 'கோராகின் புத்திரருடையது' என்று தலைப்பிடப்பட்ட முதல் சங்கீதமுமாகிய சங்கீதம் 42, மறுபக்கத்தைக் காட்டுகிறது: அந்த இடத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருப்பது எப்படி உணரப்படுகிறது. கோராகியர் ஆலயத்தில் லேவியப் பாடகர்களும் வாசல் காவலர்களுமாக இருந்தார்கள். இங்கே வாசிக்கும்போது, தொடக்கத்திலிருந்தே ஆராதனையில் கொண்டாட்டம் மட்டுமல்ல, ஏக்கமும் புலம்பலும் அடங்கியிருந்தன என்று அவர்கள் பாடல் நமக்கு நினைப்பூட்டுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஆவிக்குரிய தாகத்துக்கும் மனச்சோர்வுக்கும் வார்த்தைகள் கொடுப்பது — ஒரு விசுவாசி அவநம்பிக்கையைப் பற்றித் தேவனிடம் நேர்மையாகப் பேசிக்கொண்டே, தன் சொந்த ஆத்துமாவிடம் நம்பிக்கையோடு பதில் பேசுவதைக் காட்டுவது.

• 42:1–4 — நீரோடைகளுக்காக வாஞ்சிக்கும் மானைப் போல, பாடகன் ஜீவனுள்ள தேவனுக்காகத் தாகமாயிருந்து, தான் மீண்டும் எப்போது அவர் சந்நிதியில் வரக்கூடும் என்று கேட்கிறான். அவன் தேவன் எங்கே என்று மக்கள் கேட்கும்போது, அவன் கண்ணீர் அவனுக்கு உணவாகியிருக்கிறது. மகிழ்ச்சிப் பாடல்களோடு பண்டிகைக் கூட்டத்தைத் தேவனுடைய வீட்டுக்கு வழிநடத்தியதை அவன் நினைவுகூர்கிறான்.
• 42:5 — பல்லவி: என் ஆத்துமாவே, நீ ஏன் இவ்வளவு கலங்கியிருக்கிறாய்? தேவனை நோக்கிக் காத்திரு; நான் இன்னும் அவரைத் துதிப்பேன். தனக்குத் தானே வெறுமனே செவிகொடுப்பதற்குப் பதிலாக, அவன் தனக்குத் தானே பேசுகிறான்.
• 42:6–8 — யோர்தான் தேசத்திலிருந்தும் எர்மோனின் சிகரங்களிலிருந்தும் அவன் தேவனை நினைவுகூர்கிறான். இரைச்சலிடும் நீர்வீழ்ச்சிகள் மூழ்கடிக்கப்படுவதன் சித்திரமாகின்றன — ஆழம் ஆழத்தை அழைக்கிறது; ஆனாலும் பகலில் தேவன் தம் மாறாத கிருபையை அனுப்புகிறார், இரவில் அவருடைய பாட்டு அவனோடிருக்கிறது.
• 42:9–11 — தான் ஏன் மறக்கப்பட்டேன் என்று அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான்; சத்துருக்களின் நிந்தைகள் முறிந்த எலும்புகளைப் போல வெட்டுகின்றன. பின்பு பல்லவி திரும்ப வருகிறது: என் இரட்சகரும் என் தேவனுமானவரை நோக்கிக் காத்திரு. சங்கீதம் இன்னும் காத்திருந்தபடியே, இன்னும் ஆலயத்தை அடையாமலேயே முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 42:1  ·  அதனால் என்ன: வேறுவிதமாகப் பாசாங்கு செய்யாமல் சோர்ந்திருக்க இந்தச் சங்கீதம் அனுமதி கொடுக்கிறது. பாடகன் தன் துக்கத்தை மறுப்பதில்லை; அதைக் கேள்வி கேட்கிறான், அதோடு வாதாடுகிறான், நினைவையும் நம்பிக்கையையும் நோக்கிக் கைநீட்டுகிறான். மனச்சோர்வோடோ தேவனிடமிருந்து தூரமாக இருப்பதோடோ போராடும் வாசகர்களுக்கு, அது ஒரு சொற்பொழிவு அல்ல, ஒரு துணை; அது ஒரு மகிழ்ச்சியான முடிவுக்கு அவசரப்படுவதில்லை.