ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ ಹೋದ ಯಾರಿಗೇ ಆಗಲಿ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವ ಹಬ್ಬದ ಕಾಲದ ನೋವು ಗೊತ್ತು. ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಫೋಟೋಗಳು ಬರುತ್ತವೆ: ದೀಪಗಳು, ಕಿಕ್ಕಿರಿದ ಚರ್ಚು, ಊಟದ ಮೇಜಿನ ಸುತ್ತ ಬಂಧುಗಳು — ಮತ್ತು ನೀವು ಇನ್ನೊಂದು ನಗರದಲ್ಲಿ ಬಾಡಿಗೆಯ ಒಂದು ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದೀರಿ. ಕೀರ್ತನೆ 42 ದೇವರ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿದ ಆ ನೋವು. ಗಾಯಕನು ಒಮ್ಮೆ ಸಂತೋಷದ ಮೆರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ದೇವರ ಆಲಯಕ್ಕೆ ಮುನ್ನಡೆಸಿದ್ದನು; ಈಗ ಅವನು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ, ಯೊರ್ದನಿನ ಉಗಮಸ್ಥಾನಗಳ ಬಳಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಜನರು ಅವನನ್ನು ಅಣಕಿಸುತ್ತಾ, 'ನಿನ್ನ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿ?' ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾರೆ. ನೀರಿನ ತೊರೆಗಳಿಗಾಗಿ ಏದುಸಿರುಬಿಡುವ ಜಿಂಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಆರಂಭದ ಚಿತ್ರ, ಕೇವಲ ಸಾಂತ್ವನಕ್ಕಾಗಿಯಲ್ಲ, ದೇವರಿಗಾಗಿಯೇ ಇರುವ ಬಾಯಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುತ್ತದೆ.
ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಇದು ಎಲ್ಲಿದೆ: ಮೂರನೇ ಅಂಕದಲ್ಲಿ, ಇಸ್ರಾಯೇಲ್ ದೇವರನ್ನು ಸಂಧಿಸುವ ಸ್ಥಳವಾಗಿ ದೇವಾಲಯ ಈಗಷ್ಟೇ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ಕೀರ್ತನೆಗಳ ಎರಡನೆಯ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಕೀರ್ತನೆಯೂ 'ಕೋರಹನ ಮಕ್ಕಳದು' ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯುಳ್ಳ ಮೊದಲನೆಯದೂ ಆದ ಕೀರ್ತನೆ 42 ಇನ್ನೊಂದು ಬದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ: ಆ ಸ್ಥಳದಿಂದ ಅಗಲಿರುವುದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು. ಕೋರಹ್ಯರು ದೇವಾಲಯದಲ್ಲಿ ಲೇವಿಯ ಗಾಯಕರೂ ದ್ವಾರಪಾಲಕರೂ ಆಗಿದ್ದರು. ಇಲ್ಲಿ ಓದಿದಾಗ, ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ಸವ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಹಂಬಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಲಾಪವೂ ಸೇರಿದ್ದವು ಎಂದು ಅವರ ಗೀತೆ ನಮಗೆ ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಈ ಅಧ್ಯಾಯ ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ: ಆತ್ಮಿಕ ಬಾಯಾರಿಕೆಗೂ ಖಿನ್ನತೆಗೂ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೊಡಲು — ಒಬ್ಬ ವಿಶ್ವಾಸಿ ಹತಾಶೆಯ ಕುರಿತು ದೇವರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, ಅದೇ ವೇಳೆ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಂದ ಮರುಉತ್ತರ ಕೊಡುವುದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾ.
- 42:1–4 — ತೊರೆಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಜಿಂಕೆಯಂತೆ, ಗಾಯಕನು ಜೀವಸ್ವರೂಪನಾದ ದೇವರಿಗಾಗಿ ಬಾಯಾರುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ತಾನು ಮತ್ತೆ ಯಾವಾಗ ಆತನ ಸನ್ನಿಧಿಗೆ ಬರಬಲ್ಲೆ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ. ಅವನ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿ ಎಂದು ಜನರು ಕೇಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಅವನ ಕಣ್ಣೀರೇ ಅವನ ಆಹಾರವಾಗಿದೆ. ಸಂತೋಷದ ಹಾಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಬ್ಬದ ಜನಸಮೂಹವನ್ನು ದೇವರ ಆಲಯಕ್ಕೆ ತಾನು ಮುನ್ನಡೆಸಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
- 42:5 — ಪಲ್ಲವಿ: ನನ್ನ ಆತ್ಮವೇ, ನೀನು ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿಹೋಗಿದ್ದೀ? ದೇವರನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸು, ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಆತನನ್ನು ಸ್ತುತಿಸುವೆನು. ಅವನು ತನ್ನ ಮಾತನ್ನು ತಾನೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೇಳುವ ಬದಲು, ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ತಾನೇ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ.
- 42:6–8 — ಯೊರ್ದನ್ ದೇಶದಿಂದಲೂ ಹೆರ್ಮೋನಿನ ಶಿಖರಗಳಿಂದಲೂ ಅವನು ದೇವರನ್ನು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಘರ್ಜಿಸುವ ಜಲಪಾತಗಳು ಮುಳುಗಿಹೋಗುವುದರ ಚಿತ್ರವಾಗುತ್ತವೆ — ಸಾಗರವು ಸಾಗರವನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತದೆ — ಆದರೂ ಹಗಲಲ್ಲಿ ದೇವರು ತನ್ನ ಅಚಲ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಕಳುಹಿಸುತ್ತಾನೆ, ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ಆತನ ಹಾಡು ಅವನೊಂದಿಗಿರುತ್ತದೆ.
- 42:9–11 — ತನ್ನನ್ನು ಏಕೆ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟೆ ಎಂದು ಅವನು ದೇವರನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ, ಶತ್ರುಗಳ ಅಣಕಗಳು ಮುರಿದ ಎಲುಬುಗಳಂತೆ ಕೊರೆಯುತ್ತವೆ. ನಂತರ ಪಲ್ಲವಿ ಮರಳಿ ಬರುತ್ತದೆ: ನನ್ನ ರಕ್ಷಕನೂ ನನ್ನ ದೇವರೂ ಆದ ದೇವರನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸು. ಕೀರ್ತನೆ ಇನ್ನೂ ಕಾಯುತ್ತಲೇ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ, ಇನ್ನೂ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ತಲುಪಿಲ್ಲ.
ಮುಖ್ಯ ವಚನ: ಕೀರ್ತನೆಗಳು 42:1 · ಹಾಗಾದರೆ ಏನು: ಇಲ್ಲವೆಂದು ನಟಿಸದೆ ಕುಗ್ಗಿಹೋಗಿರಲು ಈ ಕೀರ್ತನೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಗಾಯಕನು ತನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ, ಅದರೊಂದಿಗೆ ವಾದಿಸುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ನೆನಪಿಗೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಗೂ ಕೈಚಾಚುತ್ತಾನೆ. ಖಿನ್ನತೆಯೊಂದಿಗೋ ದೇವರಿಂದ ದೂರವಾದ ಅನುಭವದೊಂದಿಗೋ ಹೋರಾಡುವ ಓದುಗರಿಗೆ ಅದು ಉಪನ್ಯಾಸವಲ್ಲ, ಒಬ್ಬ ಜೊತೆಗಾರ; ಮತ್ತು ಅದು ಸುಖಾಂತ್ಯಕ್ಕೆ ಆತುರಪಡುವುದಿಲ್ಲ.