கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால்

இரவு நேரம் வரை உழைப்பவரின் உணர்வு இந்தியாவில் பல குடும்பங்களுக்குத் தெரியும்: இரண்டாவது வேலைக்குப் போகும் தகப்பன், தன் வேலை நேரத்துக்கு முன்பு சமைக்க விடியும் முன்பே எழுந்திருக்கும் தாய், விளக்குகள் அணையும் வரை படிக்கும் மாணவர். கடின உழைப்பு ஒரு நற்பண்பு; ஆனால் அது உழைப்பின் உடையை அணிந்த கவலையாகவும் மாறக்கூடும். சங்கீதம் 127 நேரடியாக அதோடு பேசுகிறது. அது ஐந்து வசனங்கள் மட்டுமே; புனிதப் பயண ஆரோகண சங்கீதங்களில் ஒன்று; 'சாலொமோனுடையது' என்று தலைப்பிடப்பட்டது — இஸ்ரவேலின் வரலாற்றில் மிகப் பெரிய கட்டுமானத் திட்டங்களை அப்போதுதான் முடித்திருந்த ராஜா. அவனிடமிருந்து வரும்போது அதன் செய்தி ஏறக்குறையத் துடுக்காகத் தோன்றுகிறது: கர்த்தர் வீட்டைக் கட்டாவிட்டால், கட்டுகிறவர்கள் வீணாக உழைக்கிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் சாலொமோன் ஓர் ஆலயத்தையும், ஓர் அரண்மனையையும், அரணான நகரங்களையும் கட்டியிருக்கிறான்; அவை எல்லாம் உண்மைத்தன்மையைச் சார்ந்தவை என்று தேவன் இப்போதுதான் எச்சரித்திருக்கிறார் (1 இராஜாக்கள் 9). இந்தச் சிறிய சங்கீதம் அந்த எச்சரிக்கையை ஒரு பாடலாக மாற்றுகிறது. 'வீடு' என்பதற்கான எபிரெயச் சொல் ஒரு கட்டடத்தையோ, ஒரு குடும்பத்தையோ, ஒரு வம்சத்தையோ குறிக்கலாம்; மூன்றுமே சாலொமோனின் கதையில் செயல்படுகின்றன. வரிசையில் வாசிக்கும்போது, கட்டுகிறவன் அல்ல, தேவனே எதிர்காலத்தைப் பிடித்திருக்கிறார் என்ற ஒரு கட்டுநனின் அறிக்கை அது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: பாதுகாப்பு, வேலை, குடும்பம் ஆகியவை நம் முயற்சியால் மட்டுமே நாம் உற்பத்தி செய்பவை அல்ல, தேவனிடமிருந்து வரும் ஈவுகள் என்று ஒரு தேசத்துக்கும், அதிலுள்ள ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் நினைப்பூட்டுவது.

• 127:1 — வீணான முயற்சியின் இரண்டு சித்திரங்கள்: தேவன் கட்டாத ஒரு வீட்டில் உழைக்கும் கட்டுகிறவர்கள், தேவன் காக்காத ஒரு நகரத்தைக் காக்கும் காவலாளிகள். தேவன் இல்லாமல், ஜாக்கிரதையான வேலையும் குறைவுபடுகிறது.
• 127:2 — கவலையான பிரயாசத்தின் அப்பத்தைச் சாப்பிட்டு, அதிகாலையில் எழுந்து, இரவில் தாமதமாக விழித்திருப்பது பயனற்றது; ஏனெனில் தேவன் தாம் நேசிக்கிறவர்களுக்கு அவர்கள் தூக்கத்திலும் கொடுக்கிறார். இங்கே 'பிரியமானவன்' என்பதற்கான சொல், சாலொமோனுக்குப் பிறப்பில் கொடுக்கப்பட்ட பெயராகிய 'கர்த்தருக்குப் பிரியமானவன்' என்று பொருள்படும் யெதிதியாவை எதிரொலிக்கிறது.
• 127:3–5 — பிள்ளைகள் தேவனிடமிருந்து வரும் சுதந்தரமும் பலனும். ஒருவனுடைய இளவயதில் பிறந்த குமாரர் ஒரு பராக்கிரமசாலியின் கையிலுள்ள அம்புகளைப் போன்றவர்கள்; அம்பறாத்தூணி நிறைந்த தகப்பன், வழக்குகள் தீர்க்கப்பட்ட நகர வாசலில் எதிராளிகளை எதிர்கொள்ளும்போது வெட்கப்பட்டுப்போவதில்லை.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 127:1  ·  அதனால் என்ன: வேலை பயனற்றது என்று சங்கீதம் சொல்வதில்லை; தேவன் இல்லாத வேலை நாம் அதன்மேல் வைக்கும் பாரத்தைச் சுமக்க முடியாது என்கிறது. கவலையுள்ள மக்களுக்கு அது ஒரு கடிந்துகொள்ளுதல் அல்ல, ஒரு நிம்மதி. இளைப்பாறுதல் நம்பிக்கையின் ஒரு செயலாக மாறுகிறது. பிள்ளைகளைப் பற்றிய அதன் புகழ்ச்சி, குடும்பம் பாதுகாப்பைக் குறித்த ஓர் உலகைப் பிரதிபலிக்கிறது; எவருடைய மதிப்பும் பிள்ளைகள் இருப்பதைச் சார்ந்ததாக்காமல் அதைக் கனப்படுத்த முடியும்.