மருத்துவமனை வார்டில் ஓர் இரவைக் கழித்த எவருக்கும், அதிகாலை மூன்று மணிக்கு மனம் எப்படி வேலை செய்யும் என்று தெரியும். வலி உண்மையானது; அது இழுத்துக்கொண்டுவரும் கேள்விகளும் உண்மையானவை: இதை நானே எனக்கு வருவித்துக்கொண்டேனா? நான் என்ன செய்தேன்? முதலில் வந்த உறவினர்கள் வருவதை நிறுத்துகிறார்கள். குடும்பத்தில் ஒருவர் ஏற்கனவே சொத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார். சங்கீதம் 38 சரியாக அந்தப் படுக்கையிலிருந்து ஏறெடுக்கப்படுகிறது. அதன் பேச்சாளர் நோயுற்றிருக்கிறான்; தான் தவறு செய்திருப்பதாகவும் உறுதியாக நம்புகிறான்; இரண்டையும் அவனால் முழுமையாகப் பிரிக்க முடியவில்லை. அவனால் செய்ய முடிந்தது, முழுச் சிக்கலையும் — உடல், குற்றவுணர்வு, தனிமை — ஒரே நேர்மையான குவியலாகத் தேவனிடம் கொண்டுவருவதே.
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதைக்குள் (மூன்றாம் பகுதி), உடன்படிக்கை ஜீவனையும் ஆசீர்வாதத்தையும் முன்வைத்து, உண்மையற்ற தன்மைக்குத் துன்பம் வரும் என்று எச்சரித்தது; சங்கீதக்காரர்கள் பெரும்பாலும் தங்கள் துன்பத்தை அந்தக் கண்ணாடி வழியாக வாசித்தார்கள். கிறிஸ்தவப் பாரம்பரியம் சங்கீதம் 38ஐ ஏழு 'மனஸ்தாபச் சங்கீதங்களில்' (6, 32, 51, 102, 130, 143 ஆகியவற்றோடு) ஒன்றாகக் கணக்கிடுகிறது. வேதாகமம் முழுவதுமாக அந்தக் கண்ணாடியை ஒரு விதியாக மாற ஒருபோதும் விடுவதில்லை — ஒவ்வொரு நோயும் தண்டனை என்று சொல்ல யோபுவும், யோவான் 9இல் இயேசுவும் மறுக்கிறார்கள் — ஆனால் இங்கே ஒரு மனிதன் தன் நோயில் தன் சொந்தப் பாவத்தைக் கண்டு, அதை அப்படியே சொல்லுகிறான்.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: சேர்ந்து வரும் துன்பத்துக்கும் குற்றவுணர்வுக்கும் வார்த்தைகள் கொடுப்பது; நம்பிக்கையிழக்காமல் அறிக்கையிடும் ஒரு ஜெபத்தை முன்மாதிரியாகக் காட்டுவது — படுக்கையைச் சுற்றிப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பவர்களிடமிருந்து விலகி, உண்மையில் உதவக்கூடியவரிடம் திரும்புவது.
- 38:1–8 — கோபத்தில் என்னைக் கடிந்துகொள்ளாதேயும். பேச்சாளர் தேவனுடைய அம்புகள் தனக்குள் தைத்திருப்பதாக உணருகிறான்; தன் பாவத்தினிமித்தம் அவன் மாம்சத்தில் சுகமில்லை. அவன் காயங்கள் அழுகிப்போகின்றன; அவன் கூனிப்போனவனாய், எரிந்துகொண்டு, உணர்விழந்திருக்கிறான் — அவன் அக்கிரமங்கள் வெள்ளத்தைப்போல அவன் தலைக்குமேல் போய்விட்டன; சுமக்க முடியாத அளவுக்குப் பாரமான சுமை.
- 38:9–14 — ஆண்டவரே, என் வாஞ்சையெல்லாம் உமக்கு முன்பாக இருக்கிறது. அவன் இருதயம் படபடக்கிறது, அவன் கண்கள் மங்குகின்றன; நண்பர்களும் அயலாரும் அவன் நோயைக் கண்டு விலகி நிற்கிறார்கள்; அவன் அழிவை விரும்புகிறவர்கள் கண்ணிகளை வைக்கிறார்கள். கேளாத செவிடனைப்போலவும், பதில் சொல்லாத ஊமையனைப்போலவும் அவன் ஆகிறான்.
- 38:15–20 — ஏன் மௌனம்? ஏனெனில் தேவன் பதிலளிக்கும்படி அவன் காத்திருக்கிறான். அவன் தன் அக்கிரமத்தை வெளிப்படையாக அறிக்கையிட்டு, தன் பாவத்துக்காக வருந்துகிறான்; அதே சமயம் தன் சத்துருக்கள் அநேகர் என்றும், நன்மைக்குத் தீமை செய்கிறார்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறான்.
- 38:21–22 — சங்கீதம் நிம்மதியோடு அல்ல, ஒரு மன்றாட்டோடு முடிகிறது: என்னைக் கைவிடாதேயும், எனக்குத் தூரமாயிராதேயும், என் இரட்சிப்பாகிய ஆண்டவரே, எனக்கு உதவிசெய்யத் தீவிரியும்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 38:15 · அதனால் என்ன: நோயும் குற்றவுணர்வும் பெரும்பாலும் பின்னிப்பிணைந்து வருகின்றன; நல்லெண்ணம் கொண்டவர்கள் துன்பப்படுகிறவனைக் குற்றம் சாட்டவோ, குற்றவுணர்வை அலட்சியமாகத் தள்ளிவிடவோ முனைகிறார்கள். இந்தச் சங்கீதம் இரண்டையும் செய்வதில்லை. நோய் ஒரு எளிய கணக்கு என்று சொல்லாமலேயே, ஒருவன் உண்மையான தவறை ஒப்புக்கொள்ள அது இடம் கொடுக்கிறது; இன்னும் காத்திருந்துகொண்டே அது முடிகிறது — பல நேர்மையான ஜெபங்கள் முடியும் இடம் அதுதான். யார் பார்க்க வருவதை நிறுத்துகிறார்கள் என்பதையும் அது வேதனையோடு கவனிக்கிறது.