நம்மில் பெரும்பாலானோர் அந்தத் தீர்மானத்தை எடுத்திருக்கிறோம்: இந்த முறை நான் ஒன்றும் சொல்லமாட்டேன். குடும்பக் கூட்டத்தில், முரட்டுத்தனமான அதிகாரிக்கு முன்பாக, தவறான நபர் வென்றுகொண்டிருக்கும் அறையில் — நான் என் நாவை அடக்குவேன். பின்பு என்ன நடக்கும் என்றும் நம்மில் பெரும்பாலானோருக்குத் தெரியும். வார்த்தைகள் நெஞ்சில் உட்கார்ந்து சூடேறி, எப்படியும் வெளியே வந்துவிடுகின்றன. சங்கீதம் 39 அந்தத் தீர்மானத்தோடும் அந்த எரிச்சலோடும் தொடங்குகிறது. ஆனால் சங்கீதக்காரன் இறுதியில் பேசும்போது, தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் மக்களைப் பார்த்துக் கத்துவதில்லை. மிகப் பெரிய ஒரு கேள்வியோடு அவன் தேவனிடம் திரும்புகிறான்: உண்மையில் எனக்கு எவ்வளவு காலம் இருக்கிறது?
கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இஸ்ரவேலின் கதை (மூன்றாம் பகுதி) தேசத்தில் அந்நியர்களாகவும் விருந்தாளிகளாகவும் இருக்கும் மக்களால் நிறைந்திருக்கிறது — கானானில் ஒரு கல்லறையை விலைக்கு வாங்கும் ஆபிரகாம், தேசம் தேவனுக்குச் சொந்தமானது என்று நினைப்பூட்டப்படும் இஸ்ரவேல். சங்கீதம் 39 அதை ஆத்துமாவுக்குள் கொண்டுசெல்லுகிறது: 'என் பிதாக்கள் எல்லாரையும்போல நான் உமக்கு முன்பாகப் பரதேசியும் அந்நியனுமாயிருக்கிறேன்.' மனித வாழ்க்கைக்கு அது பயன்படுத்தும் 'ஹெவெல்' என்ற சொல் — சுவாசம், ஆவி — பிரசங்கி புத்தகம் முழுவதும் எதிரொலிக்கப்போகும் சொல்; அது திறந்துவிடும் கேள்விகள், மரணத்துக்கு அப்பாலுள்ள புதிய ஏற்பாட்டு நம்பிக்கையை நோக்கி முன்னே அழுத்துகின்றன.
இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மனித பலவீனத்தை — குறுகிய வாழ்க்கை, மௌனமான துன்பம், பாவம் — நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வது; ஜெபம் இன்னும் மகிழ்ச்சிக்கு வழிகண்டுபிடிக்க முடியாதபோதும் தேவன்மேல் நம்பிக்கை வைப்பது.
- 39:1–3 — துன்மார்க்கன் அருகில் இருக்கும்வரை என் வழிகளைக் காத்து, என் வாய்க்குக் கடிவாளம் போடுவேன். அவன் நன்மையானதைக் குறித்தும் மௌனமாயிருக்கிறான் — அவன் துயரம் பெருகுகிறது, அவன் இருதயம் அவனுக்குள் எரிகிறது; கடைசியில் அவன் பேசியே ஆக வேண்டியதாகிறது.
- 39:4–6 — கர்த்தாவே, என் முடிவையும் என் நாட்களின் அளவையும் எனக்குத் தெரியப்படுத்தும். ஒரு வாழ்நாள் சில சாண் அளவுதான், தேவனுக்கு முன்பாக ஒன்றுமில்லை; ஒவ்வொரு மனிதனும், உறுதியாக நிற்கும்போதும், வெறும் சுவாசமே. மக்கள் அங்குமிங்கும் அலைந்து, யார் அதைச் சேர்த்துக்கொள்வார்கள் என்று அறியாமல் செல்வத்தைக் குவிக்கிறார்கள்.
- 39:7–11 — 'இப்போதும் ஆண்டவரே, நான் எதற்குக் காத்திருக்கிறேன்? என் நம்பிக்கை உம்மிடத்தில் இருக்கிறது.' தன் பாவங்களிலிருந்து விடுவிக்கப்படவும், மதிகேடர்களின் பரியாசத்துக்கு ஆளாகாமலிருக்கவும் கேட்கிறான். தேவனுடைய கை தன்மேல் இருப்பதை ஏற்றுக்கொண்டு, அது எடுக்கப்படும்படி மன்றாடுகிறான் — தேவனுடைய சிட்சை, பொட்டுப்பூச்சியைப்போல, மக்கள் அருமையாக எண்ணுவதை அழித்துப்போடுகிறது.
- 39:12–13 — என் கூப்பிடுதலைக் கேளும், என் கண்ணீரைக் கண்டு மௌனமாயிராதேயும்; நான் உம்முடைய விருந்தாளி, கடந்துபோகும் ஒரு வழிப்போக்கன். பின்பு திடுக்கிடச் செய்யும் ஒரு கடைசி வரி: நான் போய் இல்லாமற்போவதற்கு முன்பு மீண்டும் புன்னகைக்கும்படி, என்னைவிட்டுக் கண்களைத் திருப்பும்.
முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 39:7 · அதனால் என்ன: துதிக்குத் திரும்பாமல் முடியும் சில சங்கீதங்களில் இது ஒன்று; அந்த நேர்மை ஒரு வரம். விசுவாசத்துக்கு ஒவ்வொரு முறையும் நேர்த்தியான முடிவு தேவையில்லை. வாழ்க்கை எவ்வளவு நீளம் என்று கேட்கவும், தேவனுடைய கையைப் பாரமாக உணரவும், அப்படியிருந்தும் 'என் நம்பிக்கை உம்மிடத்தில் இருக்கிறது' என்று சொல்லவும் அதற்கு அனுமதி உண்டு. துக்கிக்கிற, முதுமையடைகிற, அல்லது வெறுமனே சோர்ந்துபோன எவருக்கும், முடிக்கப்படாத ஜெபத்தை ஜெபிக்க இது ஓர் அனுமதி.