சுவாசமுள்ள யாவும் துதிக்கட்டும்

ஒரு பெரிய திருவிழா ஊர்வலத்தின் முடிவில், இரவு முழுவதும் வாசித்த இசைக்கலைஞர்கள் கடைசி ஒரு சுற்றுக்காகக் கூடுகிறார்கள். மேளக்காரர்கள், குழல் ஊதுகிறவர்கள், பித்தளை இசைக்குழு, ஜால்ராக்கள் — எல்லோரும் ஒன்றாக, உரக்க, வெட்கமின்றி வாசிக்கிறார்கள்; வாசிப்பவர்களையும் கேட்பவர்களையும் பிரித்தறிய முடியாத அளவுக்குக் கூட்டம் சேர்ந்துகொள்கிறது. சங்கீதம் 150 அந்தக் கடைசிச் சுற்று. அதில் குறைகூறல் இல்லை, சத்துரு இல்லை, வேண்டுகோள் இல்லை. தேவன் எங்கே, ஏன், எதைக் கொண்டு துதிக்கப்படுகிறார் என்று அது வெறுமனே பெயரிடுகிறது — கொம்பு, வீணை, சுரமண்டலம், மேளம், நடனம், நரம்பு வாத்தியங்கள், குழல், இரண்டு வகைக் கைத்தாளங்கள். பின்பு அது பாடலைச் சுவாசமுள்ள ஒவ்வொருவரிடமும் ஒவ்வொன்றிடமும் ஒப்படைக்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: தேவனுடைய வேதத்தில் பிரியமாயிருக்கிறவன் மேலான ஆசீர்வாதத்தோடு சங்கீதங்கள் தொடங்கி (சங்கீதம் 1), புலம்பல், கோபம், அறிக்கை, சிறையிருப்பு, திரும்புதல் வழியாகப் பயணித்திருக்கின்றன. முதல் நான்கு புத்தகங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு சிறிய துதிவாசகத்தோடு முடிகின்றன; சங்கீதம் 150 ஐந்தாம் புத்தகத்துக்கும் முழுத் தொகுப்புக்குமான துதிவாசகம். இந்த வாசிப்பு வரிசையில் அது பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையின் நிறைவும்கூட: எல்லாவற்றுக்கும் பின், இஸ்ரவேலின் கடைசி வார்த்தை துதி.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒவ்வொரு வாத்தியத்தையும், ஒவ்வொரு இடத்தையும், ஒவ்வொரு ஜீவனையும் தேவனுடைய ஆராதனைக்குள் இழுத்து, நிபந்தனையற்ற துதியோடு சங்கீதப் புத்தகத்தை — இந்த வாசிப்பு வரிசையில் பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையையும் — நிறைவுசெய்வது.

• 150:1–2 — எங்கே, ஏன்: தேவனை அவருடைய பரிசுத்த ஸ்தலத்திலும், அவருடைய வல்லமை விளங்கும் ஆகாயவிரிவிலும் துதியுங்கள் — அவருடைய வல்லமையான செயல்களுக்காகவும் அவருடைய மிகுந்த மகத்துவத்துக்காகவும். பூமியின் ஆலயமும் மேலேயுள்ள வானமும் ஒரே ஆராதனை மண்டபம்.
• 150:3–5 — எப்படி: எக்காள தொனியோடும், வீணையோடும் சுரமண்டலத்தோடும், தம்புருவோடும் நடனத்தோடும், நரம்பு வாத்தியங்களோடும் குழலோடும், ஓசையுள்ள, பேரோசையுள்ள கைத்தாளங்களோடும். எதையும் விட்டுவிடக்கூடாது என்பதுபோல, மென்மையானவையும் உரத்தவையுமாக இஸ்ரவேலின் ஏறக்குறைய எல்லா வாத்தியங்களும் பெயரிடப்படுகின்றன.
• 150:6 — யார்: 'சுவாசமுள்ள யாவும்'. அழைப்பு இஸ்ரவேலுக்கும் ஆலயத்துக்கும் அப்பால், ஒவ்வொரு ஜீவனுக்கும் செல்கிறது. சங்கீதம் 146 முதல் முடிந்துவருவதுபோலவே புத்தகம் முடிகிறது — 'அல்லேலூயா'வோடு.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 150:6  ·  அதனால் என்ன: விரக்தி உட்பட ஒவ்வொரு மனித நிலைக்கும் சங்கீதங்கள் வார்த்தைகளைத் தருகின்றன; துக்கம் எளிதானது என்று அவை நடிப்பதில்லை. ஆனால் அவை வேண்டுமென்றே இங்கே முடிகின்றன. பல வாசகர்களுக்கு அந்த முடிவு ஒரு நம்பிக்கை அறிக்கை: கதை எதைச் சுமந்திருந்தாலும், இறுதி வார்த்தை துதிக்கே உரியது; நீங்கள் எடுக்கும் ஒவ்வொரு சுவாசமும் அதில் சேர்ந்துகொள்ள ஏற்கனவே ஓர் அழைப்பு.