ஒரு பாடலும் ஒரு பட்டயமும்

அதிகாரம் இல்லாத மக்கள் பாடும் பாடல்களுக்கு ஒரு தனி ஒலி உண்டு. விடுதலைப் போராட்டப் பாடல்கள் சிறை அறைகளில் பாடப்பட்டன; அடிமைகளின் குடியிருப்புகளில் ஆன்மீகப் பாடல்கள் (spirituals) பாடப்பட்டன; சபையார் ஏழைகளாகவும் கவனிக்கப்படாதவர்களாகவும் இருக்கும் சிறிய சபைகளில் இன்றும் பாடல்கள் பாடப்படுகின்றன. அப்படிப்பட்ட பாடல்கள் பெரும்பாலும் நிலைமை தலைகீழாகும் நாளை — பெருமையுள்ளவர்கள் தாழ்த்தப்படும் நாளை — கனவு காண்கின்றன. சங்கீதம் 149 அப்படிப்பட்ட ஒரு பாடல். அது நடனத்தோடும், மேளத்தோடும், சுரமண்டலத்தோடும், தேவன் சாந்தகுணமுள்ளவர்களுக்கு வெற்றியை முடிசூட்டுவதோடும் தொடங்குகிறது. பின்பு, எச்சரிக்கையின்றி, பாடுகிறவர்களின் வாயில் துதியும் கையில் இருபுறமும் கருக்குள்ள பட்டயமும் இருக்கின்றன — ராஜாக்களைச் சங்கிலிகளால் கட்ட. இறுதி அல்லேலூயாக்களில் இதுவே மிகக் கடினமான வரி; அதை நேர்மையாக எதிர்கொள்ள வேண்டும்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சிறையிருப்புக்குப் பிந்தைய இஸ்ரவேல், சேனைகளுள்ள ஒரு தேசம் அல்ல, அந்நிய சாம்ராஜ்யங்களின் கீழுள்ள ஒரு சிறிய மாகாணம். இஸ்ரவேலின் தேவன் ஒருநாள் உலகத்தைச் சரிப்படுத்துவார் — தன்னை நசுக்கிய சக்திகள் உட்பட — என்ற அதன் நம்பிக்கைக்குச் சங்கீதம் 149 குரல் கொடுக்கிறது. பரிசுத்த யுத்த மொழி பின்னோக்கி தேசத்தைக் கைப்பற்றிய கதைகளுக்கும், முன்னோக்கித் தீர்க்கதரிசிகளின் 'கர்த்தருடைய நாளுக்கும்' எட்டுகிறது. இந்த வாசிப்பு வரிசையில், சங்கீதம் 150இல் சங்கீதப் புத்தகத்தின் இறுதியான, இடைவிடாத துதிக்கு முன், நியாயத்தீர்ப்பைப் பற்றிய கடைசி வார்த்தை இது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய பரிசுத்தவான்களை மகிழ்ச்சியான துதிக்கு அழைப்பது; சாந்தகுணமுள்ளவர்கள் நியாயப்படுத்தப்படுவார்கள் என்று உறுதிப்படுத்துவது — ஒடுக்கும் சக்திகள் மீது தேவன் எழுதிய நியாயத்தீர்ப்பு ஒருநாள் நிறைவேற்றப்படும் என்ற இஸ்ரவேலின் நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவது.

• 149:1–4 — பரிசுத்தவான்களின் சபைக்கு (ஹசீதிம்) ஒரு புதுப்பாட்டு. இஸ்ரவேல் தன்னை உண்டாக்கினவரிலும் ராஜாவிலும் மகிழ்ந்து, நடனத்தோடும், தம்புருவோடும், சுரமண்டலத்தோடும் துதிக்க வேண்டும்; ஏனெனில் கர்த்தர் தம் ஜனத்தில் பிரியமாயிருந்து, சாந்தகுணமுள்ளவர்களை இரட்சிப்பால் அலங்கரிக்கிறார்.
• 149:5–6 — பரிசுத்தவான்கள் தங்கள் படுக்கைகளிலும் களிகூருகிறார்கள். பின்பு திடுக்கிடவைக்கும் இணை வருகிறது: அவர்கள் வாயில் தேவனைப் புகழும் உயர்ந்த துதிகளும், அவர்கள் கையில் இருபுறமும் கருக்குள்ள பட்டயமும். ஆராதனையும் யுத்தமும் ஒரே கவிதை வரியில் அருகருகே அமர்ந்திருக்கின்றன.
• 149:7–9 — பட்டயத்தின் நோக்கம் விவரிக்கப்படுகிறது: ஜாதிகளிடம் பழிவாங்குதல், ஜனங்களுக்குத் தண்டனை, சங்கிலிகளால் கட்டப்பட்ட ராஜாக்கள், இரும்பு விலங்குகளில் பிரபுக்கள். இவை எல்லாம் 'எழுதியிருக்கிற நியாயத்தீர்ப்பு' — தனிப்பட்ட பழிவாங்குதல் அல்ல, தேவன் ஏற்கனவே விதித்த தீர்ப்பு — அதை நிறைவேற்றுவது பரிசுத்தவான்களுக்குக் கனம் என்று சங்கீதம் சொல்கிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 149:4  ·  அதனால் என்ன: இந்தச் சங்கீதத்தைக் குறித்து அமைதியற்று இருப்பது சரியே; வரலாறும் அதற்குக் காரணம் தருகிறது: இப்படிப்பட்ட வார்த்தைகள் சில சமயங்களில் உண்மையான போர்களை ஆசீர்வதிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனாலும் சங்கீதத்தின் சொந்தத் தர்க்கம் நியாயத்தீர்ப்பைத் தேவனுடைய கைகளிலும், பட்டயத்தை 'எழுதியிருக்கிற நியாயத்தீர்ப்பின்' கீழும் வைக்கிறது. பல வாசகர்கள் இங்கே ஓர் எச்சரிக்கையைக் காண்கிறார்கள் — அது யாருடைய நியாயத்தீர்ப்பு என்பதை மறந்தால், சாந்தகுணமுள்ளவர்களின் பாடல் கொடுமைக்கான அனுமதியாக மாறக்கூடும்.