எண்ணப்பட்ட நட்சத்திரங்கள், கட்டப்பட்ட இருதயங்கள்

நாட்டிலேயே ஒரு சிலர் மட்டுமே புரிந்துகொள்ளக்கூடிய அளவுக்குச் சிறப்பு வாய்ந்த பணியில் காலை முழுவதையும் செலவிட்ட ஒரு மூத்த அறுவைச் சிகிச்சை நிபுணரைக் கற்பனை செய்யுங்கள். பின்பு அவர் வார்டு வழியாக நடந்து, ஒரு படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து, பயந்துபோன ஒரு முதியவரின் பேரனுடைய பெயரை நினைவுகூருகிறார். அப்படிப்பட்டவர்களையே நாம் மிக அதிகமாக நம்புகிறோம்: தொலைவானவர்களாக ஆக்காத பெரும் திறமை. சங்கீதம் 147 தேவனைச் சரியாக இந்த இரட்டை வழியில் துதிக்கிறது. ஒரு வசனத்தில் அவர் நட்சத்திரங்களை எண்ணி, ஒவ்வொன்றையும் பெயர் சொல்லி அழைக்கிறார்; அதற்கு முந்தைய வசனத்தில், அவர் நொறுங்குண்ட இருதயமுள்ளவர்களைக் குணமாக்கி, இஸ்ரவேலின் துரத்துண்டவர்களைக் கூட்டிச்சேர்க்கிறார். தேவனுடைய பெருமை அவருடைய அருகாமையை விழுங்கிவிட இந்தச் சங்கீதம் அனுமதிப்பதில்லை.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இறுதி அல்லேலூயா சங்கீதங்களில் (146–150), இதுவே திரும்புதலைப் போல மிக அதிகமாக ஒலிக்கிறது. கர்த்தர் 'எருசலேமைக் கட்டுகிறார்', சிதறடிக்கப்பட்டவர்களைக் கூட்டிச்சேர்க்கிறார், நகர வாசல்களின் தாழ்ப்பாள்களைப் பலப்படுத்துகிறார் — மறுபடி கட்டப்பட்ட ஆலயத்துக்கும் நெகேமியாவின் மதிலுக்கும் அருகே இயல்பாக அமையும் மொழி. சிறையிருப்பின் நீண்ட கதைக்குப் பின், இஸ்ரவேலின் துதி இனி ஒரு ராஜ்யத்தின் மகிமையைப் பற்றியது அல்ல; வானங்களின் சிருஷ்டிகர் தங்களை மறக்கவில்லை என்று கண்டுகொள்ளும், மீட்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய ஜனத்தைப் பற்றியது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய பிரபஞ்ச வல்லமைக்காகவும் பலவீனர் மீதான அவருடைய அக்கறைக்காகவும் அவரைத் துதிக்க, மீண்டுவரும் ஒரு சிறிய சமூகத்துக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது; அவர் அவர்களுக்குக் கொடுத்த வார்த்தையே அவர்களுடைய உண்மையான பொக்கிஷம் என்று நினைவூட்டுவது.

• 147:1–6 — கர்த்தர் எருசலேமை மீண்டும் கட்டி, சிறைப்பட்டவர்களை வீட்டுக்குக் கொண்டுவந்து, நொறுங்குண்ட இருதயமுள்ளவர்களைக் குணமாக்குவதால், துதி தகுதியானது என்று சங்கீதம் சொல்கிறது. அதே தேவன் நட்சத்திரங்களின் எண்ணிக்கையை நிர்ணயித்து, அவற்றுக்குப் பெயரிடுகிறார். அவருடைய அறிவுக்கு அளவில்லை; அவர் சாந்தகுணமுள்ளவர்களை உயர்த்தி, துன்மார்க்கரைத் தாழ்த்துகிறார்.
• 147:7–11 — பாடும்படி இரண்டாவது அழைப்பு, இந்த முறை வானிலையையும் ஆகாரத்தையும் பற்றி: மேகங்கள், மழை, மலைகளில் புல், மிருகஜீவன்களுக்கும் காகக்குஞ்சுகளுக்கும் ஆகாரம். பின்பு ஒரு கூர்மையான திருப்பம் — போர்க்குதிரையின் பலத்திலோ, போர்வீரனின் கால்களிலோ தேவன் பிரியப்படுவதில்லை. தமக்குப் பயந்து, தம் மாறாத கிருபைக்குக் காத்திருக்கிறவர்களே அவருக்குப் பிரியமானவர்கள்.
• 147:12–18 — எருசலேம் துதிக்கும்படி சொல்லப்படுகிறது: தேவன் அதன் வாசல்களைப் பலப்படுத்தி, அதன் பிள்ளைகளை ஆசீர்வதித்து, அதன் எல்லைகளுக்குள் சமாதானத்தைக் கொடுத்திருக்கிறார். அவருடைய வார்த்தை பூமியெங்கும் தீவிரமாக ஓடுகிறது — பஞ்சைப்போல உறைந்த மழை, சாம்பலைப்போலத் தூவப்பட்ட பனி, கல்மழை, கடுங்குளிர் — பின்பு இன்னொரு வார்த்தை அவை எல்லாவற்றையும் உருகச் செய்கிறது, தண்ணீர்கள் ஓடுகின்றன.
• 147:19–20 — உச்சக்கட்டம் வானிலை அல்ல, நியாயப்பிரமாணம். உறைந்த மழைக்குக் கட்டளையிடும் தேவன், தம் பிரமாணங்களையும் நியாயங்களையும் யாக்கோபுக்கும் அறிவித்திருக்கிறார். வேறு எந்த ஜாதிக்கும் இது கொடுக்கப்படவில்லை என்று சங்கீதம் சொல்கிறது. அது தொடங்கியதுபோலவே 'அல்லேலூயா'வோடு முடிகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 147:3  ·  அதனால் என்ன: மாபெரியவரான ஒரு தேவனையோ, அன்பானவரான ஒரு தேவனையோ நம்புவது பலருக்கு எளிது, ஆனால் இரண்டும் ஒரே நேரத்தில் அல்ல. இந்தச் சங்கீதம் தேர்ந்தெடுக்க மறுக்கிறது. பலம் என்று கணக்கிடப்படுவதையும் அது அமைதியாக மறுவரிசைப்படுத்துகிறது: குதிரைகளும் கால்களும் அல்ல, நம்பிக்கை. பெரிய சக்திகளுக்கு எதிராகத் தன்னைச் சிறியவராக உணரும் எவருக்கும், அது உறுதிப்படுத்தும் ஒரு சிந்தனை.