எல்லாம் துதிக்க அழைக்கப்படுகின்றன

ஒரு பெரிய குடும்ப விசேஷத்தில், குழுப் புகைப்படத்தின் பொறுப்பை யாராவது ஒருவர் எப்போதும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். எல்லோரும் அழைக்கப்படுகிறார்கள்: முன்னால் நாற்காலிகளில் தாத்தா பாட்டிகள், வியாபாரம் பேசிக்கொண்டிருந்த மாமாக்கள், உறவினர் பிள்ளைகள், ஓடிக்கொண்டேயிருக்கும் குழந்தை, சமையலறையிலிருந்து சமையல்காரர்கூட. யாரும் விடுபடாதபோதுதான் புகைப்படம் முழுமையாகத் தோன்றுகிறது. சங்கீதம் 148 பிரபஞ்சத்தின் அந்தப் புகைப்படம். உன்னதமான வானங்களில் தொடங்கி கீழ்நோக்கி வருகிறது — தூதர்கள், நட்சத்திரங்கள், மழை மேகங்கள், கடல் பெருமீன்கள், அக்கினி, கல்மழை, குன்றுகள், கனிமரங்கள், காட்டு மிருகங்கள், பறவைகள் — பின்பு ராஜாக்கள், வாலிபர், கன்னிகைகள், முதியோர், பிள்ளைகள். எல்லோரும் புகைப்படத்தில் இருக்கிறார்கள்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஒழுங்காக உண்டாக்கப்பட்ட ஓர் உலகத்தின் கதையை ஆதியாகமம் 1 சொன்னது: வானங்கள், தண்ணீர்கள், நிலம், ஜீவஜந்துக்கள், மனிதர்கள். சங்கீதம் 148 அதே ஏணியில் நடந்து, ஒவ்வொரு படியையும் தன்னை உண்டாக்கினவருக்குப் பதிலளிக்க அழைக்கிறது. பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையின் நிறைவுக்கு அருகே, பாவம், நியாயத்தீர்ப்பு, சிறையிருப்பு ஆகியவற்றுக்குப் பின், படைப்பின் மூல நோக்கம் இன்னும் நிற்கிறது என்று இந்தச் சங்கீதம் வலியுறுத்துகிறது: எல்லாம் தேவனைத் துதிக்கவே இருக்கின்றன. பின்பு அது பாடலை வழிநடத்துகிறவராகிய, 'அவருக்குச் சமீபமான' ஜனமாகிய இஸ்ரவேலுக்குக் குறுகுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தூதர்கள் முதல் கல்மழை வரை, பிள்ளைகள் வரை முழுப் படைப்பையும் ஒரே ஆராதனைச் செயலாகத் திரட்டுவது; அந்த மாபெரும் பாடகர் குழுவுக்குள் அதன் குரலாகவும் மையமாகவும் இஸ்ரவேலின் துதியை வைப்பது.

• 148:1–6 — மேலிருந்து துதி: தூதர்களும் பரலோக சேனைகளும், சூரியனும், சந்திரனும், பிரகாசமான நட்சத்திரங்களும், வானாதி வானங்களும் வானங்களுக்கு மேலான தண்ணீர்களும். தரப்படும் காரணம் படைப்பே — தேவன் கட்டளையிட்டார், அவை உண்டாக்கப்பட்டன; அவை கடக்காத ஓர் எல்லையோடு அவர் அவற்றை நிலைநிறுத்தினார்.
• 148:7–10 — கீழிருந்து துதி: கடல்வாழ் உயிரினங்களும் ஆழங்களும், அக்கினியும் கல்மழையும், உறைந்த மழையும் மூடுபனியும், அவருடைய வார்த்தையின்படி செய்யும் பெருங்காற்றும், மலைகளும் குன்றுகளும், கனிமரங்களும் கேதுருக்களும், காட்டு மிருகங்களும் நாட்டு மிருகங்களும், ஊரும் பிராணிகளும் பறவைகளும். மக்களைப் பயமுறுத்தும் சக்திகள்கூடப் பாடகர் குழுவில் ஊழியக்காரர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.
• 148:11–13 — பின்பு மனிதகுலம், சமூகத்தின் உச்சி முதல் அடி வரை: ராஜாக்களும் எல்லா ஜனங்களும், பிரபுக்களும் ஆளுகைக்காரர்களும், வாலிபரும் கன்னிகைகளும், முதியோரும் பிள்ளைகளும் ஒன்றாக. எந்த அந்தஸ்துக்கும் விலக்கு இல்லை; ஏனெனில் தேவனுடைய நாமம் ஒன்றே உண்மையாக உயர்ந்தது, அவருடைய மகத்துவம் பூமிக்கும் வானத்துக்கும் மேலானது.
• 148:14 — கடைசி வார்த்தை இஸ்ரவேலைப் பற்றியது. தேவன் தம் ஜனத்துக்கு — தமக்குச் சமீபமான பரிசுத்தவான்களுக்கு — 'ஒரு கொம்பை உயர்த்தினார்' — பலத்தின் ஒரு சித்திரம். அதைப் பாடக் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்ட சிறிய ஜாதியோடு பிரபஞ்சப் பாடல் நிறைவடைகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 148:13  ·  அதனால் என்ன: இயற்கையை வழிபடுவதும் அல்லாத, அதை அவமதிப்பதும் அல்லாத, உலகத்தைப் பார்க்கும் ஒரு வழியை இந்தச் சங்கீதம் தருகிறது. நட்சத்திரங்களும், புயல்களும், மிருகங்களும் தெய்வங்கள் அல்ல; ஆனால் அவை வெறும் வளங்களும் அல்ல; தங்களை உண்டாக்கினவரைக் கனப்படுத்த அவற்றுக்கென்று ஒரு வழி உண்டு. அந்தக் கருத்து பிற்பாடு படைப்பைப் பற்றிய கிறிஸ்தவ அக்கறையை வடிவமைத்தது; இன்றும் அது தாழ்மைக்கு அழைக்கிறது.