என் முதுகின்மேல் உழவுச்சால்கள்

சில வயதானவர்கள் தங்கள் சட்டைக் கையை உயர்த்தி ஒரு தழும்பைக் காட்டி, அதை உண்டாக்கியதிலிருந்து தாங்கள் எப்படித் தப்பிப்பிழைத்தார்கள் என்ற கதையைச் சொல்வார்கள். தழும்பு முக்கியமல்ல; தப்பிப்பிழைத்ததே முக்கியம். சங்கீதம் 129 ஒரு முழு ஜாதியும் அப்படிச் செய்வது. அதைச் சத்தமாகச் சொல்லும்படி இஸ்ரவேலிடம் அது கேட்கிறது: என் சிறுவயதுமுதல் அவர்கள் என்னைத் தாக்கினார்கள் — எகிப்து முதல் அசீரியா, பாபிலோன்வரை — ஆனாலும் என்னை மேற்கொள்ளவில்லை. அது தேர்ந்தெடுக்கும் சித்திரம் கொடூரமானது, விவசாய எளிமையுள்ளது: ஒரு முதுகின்மேல் நீண்ட சால்களை இழுத்துச்செல்லும் உழவர்கள். பின்பு கயிறுகளை அறுக்கும்படி தேவனிடம் கேட்கிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: ஆரோகண சங்கீதங்களில், இது தப்பிப்பிழைத்ததைப் பற்றிய சமூகத்தின் சாட்சி. இதுவரை இஸ்ரவேலின் கதையில் எகிப்தில் அடிமைத்தனம், படையெடுப்பு, இரண்டு ராஜ்யங்களின் வீழ்ச்சி, சிறையிருப்பு ஆகியவை அடங்கியிருக்கின்றன. திரும்பிவந்த ஜனம் இன்னும் இங்கே இருக்கிறது; அதைச் சங்கீதம் அவர்களுடைய பலத்துக்கல்ல, தேவனுடைய நீதிக்கே உரியதாக்குகிறது. சங்கீதங்கள் முழுவதும் காணப்படும், ஒடுக்குகிறவர்களுக்கு எதிரான ஜெபத்தின் வகையைச் சேர்ந்த, சீயோனின் சத்துருக்கள்மேலான ஒரு சாபத்தையும் அது சுமக்கிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அடிபட்ட ஒரு ஜனத்துக்கு ஒரு பொது அறிக்கையைக் கொடுப்பதற்கு — நாங்கள் மிகவும் பாடுபட்டோம், ஆனால் அழிக்கப்படவில்லை — தங்களை ஒடுக்கியவர்களுக்கான நீதியின் கேள்வியைத் தேவனிடம் ஒப்படைப்பதற்கும்.

• 129:1–2 — இஸ்ரவேல் இப்போது சொல்வதாக: என் சிறுவயதுமுதல் அவர்கள் என்னை மிகவும் நெருக்கினார்கள்; ஆனாலும் என்னை மேற்கொள்ளவில்லை. திரும்பச் சொல்லுதல் இதை முழுச் சபைக்குமான ஒரு பதில்மொழியாக்குகிறது.
• 129:3–4 — உழுகிறவர்கள் என் முதுகின்மேல் உழுது, தங்கள் சால்களை நீளமாக்கினார்கள். ஆனால் கர்த்தர் நீதியுள்ளவர்; அவர் துன்மார்க்கரின் கயிறுகளை அறுத்துப்போட்டார். மாட்டைக் கலப்பையோடு கட்டிய கயிறுகள் அறுக்கப்படுகின்றன.
• 129:5–8 — சீயோனைப் பகைக்கிற அனைவரும் வெட்கப்படுவார்களாக — தட்டையான மண் கூரையின்மேல் முளைத்து, வளருமுன்னே உலர்ந்துபோகும், அறுப்பவனுடைய கையை ஒருபோதும் நிரப்பாத புல்லைப்போல. வழியில் போகிற எவனும், கர்த்தருடைய ஆசீர்வாதம் உங்கள்மேல் இருப்பதாக என்ற அறுவடை வாழ்த்தைச் சொல்லமாட்டான்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 129:2  ·  அதனால் என்ன: நீண்ட துன்புறுத்தலிலிருந்து தப்பிப்பிழைத்த சமூகங்களுக்கு, ஒரே நேரத்தில் இரண்டையும் சொல்லும் வார்த்தைகள் அடிக்கடி தேவைப்படுகின்றன: நாங்கள் உண்மையிலேயே காயப்பட்டோம், நாங்கள் இன்னும் இங்கே இருக்கிறோம். இந்தச் சங்கீதம் இரண்டையும் அனுமதிக்கிறது. அதன் இறுதிச் சாபம் நீதிக்கான விருப்பத்தைப் பற்றி நேர்மையாயிருக்கிறது; அந்த நீதியை நிறைவேற்றுவதைப் பாதிக்கப்பட்டவர்களிடம் அல்ல, தேவனிடம் விட்டுவிடுகிறது.