சமாதானத்தை வெறுக்கிறவர்கள் நடுவே நெடுங்காலம்

பெரும்பாலான பயணங்கள், இனியும் இருக்கும் இடத்திலேயே இருக்க முடியாது என்ற ஒரு தீர்மானத்தோடு தொடங்குகின்றன. தன்னைப் பரிகசிக்கும் ஜனங்கள் நடுவே, வதந்திகள் நிறைந்த ஒரு பணியிடத்திலோ, எப்போதும் வன்முறைக்கு ஒரு சண்டை தூரத்திலேயே இருக்கும் ஒரு குடியிருப்புப் பகுதியிலோ வாழும் ஒருவர், இறுதியில் சொல்கிறார்: போதும். சங்கீதம் 120 அங்கே தொடங்குகிறது. அது யாத்ரீகப் பாடல்களில் முதலாவது; ஆனால் அது எருசலேமின் மதில்களோடோ ஆலயப் பிராகாரங்களோடோ தொடங்குவதில்லை. பொய்யுதடுகளாலும் கபட நாவுகளாலும் சூழப்பட்டு, பூமியின் கடைசிபோல அந்நியமாக உணரப்படும் ஓர் இடத்தில், நெருக்கத்தில் அது தொடங்குகிறது. சமாதானத்துக்கான ஏக்கத்தோடு யாத்திரை தொடங்குகிறது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: சங்கீதம் 120 ஆரோகண சங்கீதங்களை (சங்கீதங்கள் 120–134) தொடங்குகிறது; ஒவ்வொன்றும் 'ஆரோகண சங்கீதம்' என்ற தலைப்பைக் கொண்ட பதினைந்து சிறிய சங்கீதங்கள் அவை; பண்டிகைகளுக்காக எருசலேமுக்கு 'ஏறிப்போகும்' யாத்ரீகர்களோடு அவை நெடுங்காலமாக இணைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. இங்குள்ள தொலைவிலிருந்தும் பகைமையிலிருந்தும், சங்கீதம் 134-ல் இரவில் ஆலயத்தில் கிடைக்கும் ஆசீர்வாதத்துக்குத் தொகுப்பு நகர்கிறது. மூன்றாம் பகுதியில், திரும்புதலுக்குப் பின், சிதறிய ஒரு ஜனத்துக்கு வீடுதிரும்புவதற்கான ஒரு பாடல் புத்தகத்தை அது கொடுத்தது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: யாத்ரீகனின் பயணத்தை நேர்மையாகத் தொடங்குவதற்கு — வேதனையும் பொய் வார்த்தைகளும் நிறைந்த ஓர் இடத்திலிருந்து — ஒருவரைத் தேவனுடைய ஆலயத்தை நோக்கி அனுப்பும் சமாதானத்துக்கான ஏக்கத்தைப் பெயரிடுவதற்கும்.

• 120:1–2 — என் நெருக்கத்தில் நான் கர்த்தரை நோக்கிக் கூப்பிட்டேன், அவர் எனக்குப் பதில் அருளினார். ஜெபம் எளிமையானது: பொய்யுதடுகளுக்கும் கபட நாவுக்கும் என்னைத் தப்புவியும்.
• 120:3–4 — சங்கீதக்காரன் கபட நாவையே நோக்கித் திரும்புகிறான்: உனக்கு என்ன செய்யப்படும்? பதில்: ஒரு வீரனின் கூர்மையான அம்புகளும், சூரைச்செடியின் தணல்களும் — பொய்கள் அவை உண்டாக்கும் சேதத்தைப்போலவே கூர்மையும் சூடுமான நியாயத்தீர்ப்பைச் சந்திக்கும்.
• 120:5–7 — மேசேக்கில் தங்கி, கேதாரின் கூடாரங்களின் நடுவே குடியிருக்கிற எனக்கு ஐயோ. இவர்கள் தொலைதூரத்திலுள்ள, ஒருவருக்கொருவர் வெகுதூரமான ஜனங்கள் — ஒருவர் தூர வடக்கில், ஒருவர் அரேபியப் பாலைவனத்தில் — அந்நியர் நடுவிலான வாழ்க்கையைக் குறிக்கிறார்கள். 'நான் சமாதானத்தை விரும்புகிறேன்' என்கிறான் சங்கீதக்காரன்; ஆனால் நான் பேசும்போதெல்லாம் அவர்கள் யுத்தத்தை விரும்புகிறார்கள்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 120:7  ·  அதனால் என்ன: மற்றவர்கள் சண்டையை விரும்பும்போது, ஓர் அறையில் சமாதானத்தை விரும்பும் ஒரே நபராக இருப்பது எப்படியிருக்கும் என்பதை அநேக வாசகர்கள் அறிவார்கள். சங்கீதம் 120 அதைத் தீர்ப்பதில்லை; அதைப் பெயரிடுகிறது, அதைக் குறித்து ஜெபிக்கிறது, சிறந்த ஓர் இடத்துக்குப் புறப்பட எழுந்திருக்கிறது. சில நேரங்களில் தேவனை நோக்கிய முதல் அடி, இனியும் இப்படி வாழ முடியாது என்று வெறுமனே ஒப்புக்கொள்வதுதான்.