ஒருபோதும் தூங்காத காவலர்

நீண்ட இரவுப் பேருந்துப் பயணத்துக்கு ஒரு பிள்ளையை அனுப்பிய எவருக்கும் அந்த உணர்வு தெரியும்: நீங்கள் கூடவே போக முடியாது; ஆகவே ஜெபித்து, பேருந்தில் யாராவது விழித்திருப்பார்கள் என்று நம்புகிறீர்கள். ஒரு பயணத்துக்கு முன், பெரும்பாலான குடும்பங்களுக்கு வாசலில் ஆசீர்வதித்து அனுப்பும் ஒரு சிறிய வழக்கம் உண்டு. சங்கீதம் 121 அப்படிப்பட்ட ஒரு வழியனுப்புதல்போல ஒலிக்கிறது. எருசலேமுக்குப் போகும் வழியிலுள்ள மலைகளை ஒரு யாத்ரீகன் நோக்கிப் பார்க்கிறான் — ஆராதனை இடங்களை மறைப்பதுபோலவே கொள்ளைக்காரர்களையும் எளிதில் மறைக்கக்கூடிய மலைகள் — நேர்மையான கேள்வியைக் கேட்கிறான்: என் உதவி எங்கிருந்து வருகிறது? கொடுக்கப்படும் பதில் பாதுகாப்பான ஒரு சாலை அல்ல, விழித்திருக்கும் ஒரு காவலர்.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: இது பதினைந்து ஆரோகண சங்கீதங்களில் (சங்கீதங்கள் 120–134) இரண்டாவது; சீயோனுக்கு ஏறிப்போகிறவர்களால் பாடப்பட்டது. சிறையிருப்புக்குப் பின், ஆபத்தான ஒரு சாலை எப்படியிருக்கும் என்பது முழு ஜாதிக்கும் தெரிந்திருந்தது; பாபிலோனிலிருந்து திரும்புதலே வீட்டுக்கான ஒரு நீண்ட நடைப்பயணம். இஸ்ரவேலின் பெரிய கதையில், இந்தச் சங்கீதம் மாபெரும் வாக்குத்தத்தங்களை ஒரே பயணியின் காலடிகளின் அளவுக்குச் சுருக்குகிறது: வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கிய தேவனே உங்கள் கால் எங்கே படுகிறது என்பதையும் கவனிக்கிறவர்.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: ஒரு யாத்ரீகனுக்கோ, திரும்பிவந்த ஒரு முழு ஜனத்துக்கோ, சாலையின் ஆபத்துகளோடு தேவனை நம்புவதற்கான வார்த்தைகளைக் கொடுத்து, சிருஷ்டிகரின் மகத்துவத்தை தனிப்பட்ட, இரவும் பகலுமான பராமரிப்பின் வாக்குத்தத்தமாக மாற்றுவதற்கு.

• 121:1–2 — பயணி மலைகளுக்கு நேராகத் தன் கண்களை ஏறெடுத்து, உதவி எங்கிருந்து வருகிறது என்று கேட்கிறான்; பின்பு தன் சொந்தக் கேள்விக்குத் தானே பதில் சொல்கிறான்: வானத்தையும் பூமியையும் உண்டாக்கிய கர்த்தரிடமிருந்து. உதவி நிலப்பரப்பைத் தாண்டி, அதை உண்டாக்கியவரிடம் கண்டறியப்படுகிறது.
• 121:3–4 — யாத்ரீகன்மேல் சொல்லப்படும் ஓர் ஆசீர்வாதத்தைப்போல, இரண்டாம் குரல் ஒன்று பதில் சொல்வதாகத் தோன்றுகிறது: அவர் உன் காலைத் தள்ளாடவொட்டார்; இஸ்ரவேலைக் காக்கிறவர் உறங்குவதுமில்லை, தூங்குவதுமில்லை. பிரபலமான கதைகளின் தெய்வங்களைப்போலல்லாமல், இந்தக் காவலர் ஒருபோதும் தூங்கிவிழுவதில்லை.
• 121:5–6 — கர்த்தர் உன் வலதுபக்கத்தில் நிழலாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்; ஆகவே பகலில் வெயிலோ இரவில் சந்திரனோ உன்னைச் சேதப்படுத்தாது. வெப்பத்தின் வழியாகவும் இருளின் வழியாகவும் செய்யப்படும் உண்மையான பயணத்தின் மொழி இது.
• 121:7–8 — வாக்குத்தத்தம் எல்லாத் தீங்கையும், உன் முழு வாழ்க்கையையும், உன் போக்கையும் உன் வரத்தையும், இப்போதும் எப்போதும் உள்ளடக்கும்படி விரிவடைகிறது. அந்தப் பயணம் ஒவ்வொரு புறப்பாட்டுக்கும் ஒவ்வொரு திரும்புதலுக்குமான ஒரு சித்திரமாகிறது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 121:1–2  ·  அதனால் என்ன: வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி இடங்களுக்கு இடையே கழிகிறது: முடிவுகளுக்காகக் காத்திருப்பது, வேலைகளுக்கிடையே பயணிப்பது, நாம் பின்தொடர முடியாத இடங்களுக்கு நாம் நேசிப்பவர்களை அனுப்புவது. இந்தச் சங்கீதம் மலைகள் இல்லாத சாலையை வாக்களிப்பதில்லை. பயணியைக் கவனித்துக்கொள்கிறவர் முழு நேரமும் விழித்திருக்கிறார் என்று அது சொல்கிறது; அது உத்தரவாதமான பாதுகாப்பைவிட வேறுவகையான ஆறுதல்.