தேவனுடைய வார்த்தைக்கான அன்பின் ஓர் அகரவரிசை

ஒவ்வொரு இந்தியப் பிள்ளையும் எழுத்துகளை உச்சரித்தே கற்றுக்கொள்கிறது: 'அ, ஆ, இ, ஈ', அல்லது 'A for apple, B for ball' — முழு வரிசையும் வாயிலும் பின்பு நினைவிலும் பதியும்வரை எழுத்துக்குப் பின் எழுத்தாக. சில குடும்பங்கள் ஒரு சடங்காக, பிள்ளையின் நாவிலோ ஒரு தட்டு அரிசியிலோ முதல் எழுத்துகளை எழுதுகின்றன; ஏனெனில் எல்லாக் கல்வியும் எழுத்துகளிலிருந்தே தொடங்குகிறது. சங்கீதம் 119 எபிரெய எழுத்துவரிசையை எடுத்து ஒரு ஜெபமாக மாற்றுகிறது. ஆலெஃப் முதல் தாவ் வரை ஒவ்வோர் எழுத்துக்கும் ஒன்றாக அதில் இருபத்திரண்டு பத்திகள் உள்ளன; ஒவ்வொரு பத்தியிலும் எட்டு வரிகளும் அந்த எழுத்தோடு தொடங்குகின்றன. இதன் விளைவு வேதாகமத்தின் மிக நீண்ட அதிகாரம், மிகக் கவனமாகக் கட்டப்பட்டவற்றில் ஒன்றும்கூட.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: திரும்புதலுக்குப் பின், இஸ்ரவேலின் வாழ்க்கை மேலும் மேலும் தோராவை — தேவனுடைய போதனையை — மையமாகக் கொண்டது. அதைப் போதித்த வேதபாரகனாக எஸ்றா நினைவுகூரப்படுகிறான்; கூடிவந்த ஜனங்களுக்கு நியாயப்பிரமாணம் உரக்க வாசிக்கப்பட்டதை நெகேமியா 8 விவரிக்கிறது. சங்கீதம் 119 அந்த இயக்கத்தின் ஜெபப் புத்தகத் துணை. அது ஒரு கதையைச் சொல்லவில்லை; மகிழ்ச்சியிலும் பாடுகளிலும், தேவனுடைய வார்த்தையைச் சுற்றி ஒரு முழு வாழ்க்கையையும் கட்டியெழுப்புவது எப்படி இருக்கும் என்று காட்டுகிறது. ஒருகாலத்தில் சீனாயிலிருந்து இறங்கி வந்த தோரா இங்கே ஒரு மனிதனின் இருதயத்தில் எழுதப்படுகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: தேவனுடைய போதனைக்கு, முதல் எழுத்து முதல் கடைசி எழுத்து வரை, முழு வாழ்க்கை அர்ப்பணிப்பை மாதிரியாகக் காட்டுவது; தேவனுடைய வார்த்தையை நேசிப்பது கீழ்ப்படிதல் மட்டுமல்ல, மகிழ்ச்சி, போராட்டம், பாடு, அறிக்கை, விடாத ஜெபம் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியது என்று காட்டுவது.

• 119:1–32 — முதல் நான்கு பத்திகள் (ஆலெஃப் முதல் தாலெத் வரை) ஆசீர்வாதத்தோடு தொடங்குகின்றன: வழியில் உத்தமர்கள் பாக்கியவான்கள். ஒரு வாலிபன் தன் வழியை எப்படிச் சுத்தமாக்குவான்? இருதயத்தில் சேர்த்துவைக்கப்பட்ட தேவனுடைய வார்த்தையால் அதைக் காத்துக்கொள்வதன் மூலம். ஏற்கனவே பாடுகிறவர் தான் புழுதியில் தாழ்ந்து கிடப்பதை ஒப்புக்கொண்டு, உயிர்ப்பிக்கப்படக் கேட்கிறார்.
• 119:33–72 — ஹே முதல் தேத் வரையிலான பத்திகள் போதிக்கப்படவும் காக்கப்படவும் செய்யும் ஒரு ஜெபம்: என் இருதயத்தை ஆதாயத்துக்கு அல்ல, உமது சாட்சிகளுக்கு நேராகச் சாய்த்தருளும். பாடுகிறவர் பரியாசத்தையும் அவமதிப்பையும் எதிர்கொண்டு, எதிர்பாராத ஒன்றைக் கண்டுபிடிக்கிறார்: உபத்திரவப்பட்டது நல்லது, ஏனெனில் அது தேவனுடைய பிரமாணங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தது.
• 119:73–104 — யோத் முதல் மேம் வரையிலான பத்திகள் சங்கீதத்தின் மிகத் தாழ்ந்த நிலையை அடைகின்றன; பாடுகிறவர் 'புகையிலுள்ள துருத்தியைப்போல' சுருங்கி, ஆறுதலுக்காகக் காத்திருக்கிறார். பின்பு திருப்பம் வருகிறது: தேவனுடைய வார்த்தை வானங்களில் என்றென்றைக்கும் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருக்கிறது; 'ஆ, உமது வேதத்தில் எவ்வளவு பிரியமாயிருக்கிறேன்' என்ற கதறல்.
• 119:105–136 — நூன் முதல் பே வரையிலான பத்திகள் மிகப் புகழ்பெற்ற வரியோடு தொடங்குகின்றன: உமது வசனம் என் கால்களுக்குத் தீபமும், என் பாதைக்கு வெளிச்சமுமாக இருக்கிறது. பண்டைய உலகில் ஒரு தீபம் அடுத்த சில அடிகளை மட்டுமே ஒளிரச் செய்தது; அது போதும். மற்றவர்கள் வேதத்தைப் புறக்கணிப்பதால் பாடுகிறவருடைய கண்களிலிருந்து கண்ணீர் ஓடுகிறது.
• 119:137–176 — த்சாதே முதல் தாவ் வரையிலான இறுதிப் பத்திகள் அதிகாலையிலும் இரவு நேரத்திலும் கூப்பிடுகின்றன; எதிரிகளால் சூழப்பட்டிருந்தும் தேவனுடைய நீதியை நம்புகின்றன. சங்கீதம் வெற்றிக்களிப்பில் அல்ல, நேர்மையில் முடிகிறது: காணாமற்போன ஆட்டைப்போல வழிதப்பித் திரிந்தேன்; உமது அடியேனைத் தேடும்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 119:105  ·  அதனால் என்ன: தேவனுடைய போதனைக்கான அர்ப்பணிப்பு உணர்ச்சியற்றதாகவோ விதிகளுக்குக் கட்டுப்பட்டதாகவோ இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கத் தோன்றும். சங்கீதம் 119 அதற்கு நேர்மாறாகச் சொல்கிறது. அதன் பாடுகிறவர் தேவனுடைய வார்த்தையைப் பற்றிக்கொண்டே நேசிக்கிறார், ஏங்குகிறார், அழுகிறார், வாதிடுகிறார், உதவி கேட்கிறார். 176 வசன அர்ப்பணிப்புக்குப் பின், கடைசி வரி வழிதப்பியதன் அறிக்கை. இங்கே உண்மைத்தன்மை என்பது பரிபூரணம் அல்ல; ஜெபிப்பதை நிறுத்த மறுப்பதும், மேய்ப்பர் தேடி வருவார் என்று நம்புவதுமே.