வீடு கட்டுகிறவர்கள் தள்ளின கல்

எந்தக் கட்டுமானத் தளத்தைக் கடந்து சென்றாலும், கொத்தனார்கள் ஒதுக்கி வைத்த கற்களின் ஒரு குவியலைக் காண்பீர்கள்: உடைந்தவை, விசித்திரமான வடிவமுள்ளவை, சுவருக்கு ஏற்ற அளவு சதுரமாக இல்லாதவை. அந்தக் குவியலிடமிருந்து யாரும் எதையும் எதிர்பார்ப்பதில்லை. இப்போது கட்டடம் முடிந்த நாளைக் கற்பனை செய்யுங்கள்: முழு மூலையையும் ஒன்றாகப் பிடித்திருக்கும் கல், மற்ற எல்லாம் அதன்மேல் தாங்கியிருக்கும் கல், அந்தத் தள்ளப்பட்டவைகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது. மற்றவர்கள் கைவிட்ட பின் தேவன் மீட்ட ஒருவருக்குச் சங்கீதம் 118 சரியாக அந்தச் சித்திரத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. இது ஹல்லேலின் இறுதிப் பாடல்; தள்ளப்பட்ட கல்லைப் பற்றிய அதன் வரி, புதிய ஏற்பாட்டில் மிக அதிகமாக மேற்கோள் காட்டப்படும் பழைய ஏற்பாட்டு வசனங்களில் ஒன்றானது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: பஸ்காவில் பாடப்படும் ஹல்லேலைச் (113–118) சங்கீதம் 118 நிறைவுசெய்கிறது; அந்தத் தொகுதியிலேயே மிக நாடகீயமானது இது: ஓர் ஊர்வலம், மீட்கப்பட்ட ஒரு தலைவர், திறந்துவிடப்பட்ட வாசல்கள். பழைய ஏற்பாட்டுக் கதையில், சுற்றியுள்ள ஜாதிகளிடமிருந்து கிடைத்த ஒரு விடுதலையை அது கொண்டாடுகிறது. சுவிசேஷங்களில், இயேசு எருசலேமுக்குள் பிரவேசித்தபோது கூட்டம் அதன் வார்த்தைகளைச் சத்தமிடுகிறது; தள்ளப்பட்ட கல்லைப் பற்றிய வரியை இயேசுவே தமக்கு வரவிருக்கும் புறக்கணிப்புக்குப் பொருத்துகிறார். ஒரு மீட்பின் பாடல் இன்னொரு மீட்பை வாசிப்பதற்கான திறவுகோலாகிறது.

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: மரணத்திலிருந்து மீட்பு என்று விவரிக்கப்படும் அளவுக்கு முழுமையான ஒரு விடுதலைக்காக நன்றி செலுத்துவது; அந்த நன்றியைத் தேவனுடைய ஆலயத்துக்குள் செல்லும் ஓர் ஊர்வலமாக நடத்துவது; தள்ளப்பட்டவர் மூலைக்கல்லாகும் அந்தத் தலைகீழ் மாற்றத்தைக் கொண்டாடுவது.

• 118:1–4 — கர்த்தரைத் துதியுங்கள், அவர் நல்லவர்; அவருடைய மாறாத கிருபை என்றென்றைக்கும் உள்ளது. இஸ்ரவேலும், ஆரோனின் வம்சத்தாரும், கர்த்தருக்குப் பயப்படுகிறவர்களும் — ஒரு தலைவரும் பாடகர் குழுவும்போல — ஒவ்வொருவராக அந்தப் பல்லவியை எடுத்துப் பாடுகிறார்கள்.
• 118:5–14 — பேசுகிறவர் இக்கட்டை நினைவுகூருகிறார்: எல்லா ஜாதிகளும் தேனீக்களைப்போல மொய்த்து அவரைச் சூழ்ந்துகொண்டன; விழும் அளவுக்கு அவர் கடுமையாகத் தள்ளப்பட்டார். ஆனால் கர்த்தர் அவருக்கு உதவினார். மனுஷனையோ பிரபுக்களையோ நம்புவதைவிடக் கர்த்தரிடம் அடைக்கலம் புகுவதே நல்லது.
• 118:15–21 — நீதிமான்களின் கூடாரங்களில் வெற்றிப் பாடல்கள் ஒலிக்கின்றன. பேசுகிறவர் கடுமையாகச் சிட்சிக்கப்பட்டார், ஆனால் மரணத்துக்கு ஒப்புக்கொடுக்கப்படவில்லை. இப்போது உள்ளே சென்று நன்றி செலுத்தும்படி நீதியின் வாசல்களைத் திறக்கச் சொல்லிக் கேட்கிறார்.
• 118:22–24 — வீடு கட்டுகிறவர்கள் தள்ளின கல் மூலைக்குத் தலைக்கல்லானது; இது கர்த்தராலே ஆயிற்று, பார்க்க ஆச்சரியமானது. அதன் முதல் பின்னணியில், அந்தக் கல் பெரும்பாலும் மீட்கப்பட்ட தலைவரோ, ஜாதிகளால் அவமதிக்கப்பட்டுத் தேவனால் உயர்த்தப்பட்ட இஸ்ரவேலோ ஆகும். இது கர்த்தர் உண்டாக்கின நாள்.
• 118:25–29 — கூட்டம் 'எங்களை இரட்சியும், நாங்கள் வேண்டுகிறோம்' என்று கூப்பிட்டு (எபிரெயத்தில், 'ஓசன்னா' என்பதன் வேர்), கர்த்தரின் நாமத்தினாலே வருகிறவரை ஆசீர்வதிக்கிறது. ஒரு பண்டிகை ஊர்வலம் பலிபீடத்துக்கு ஏறிச் செல்கிறது; சங்கீதம் தொடங்கிய இடத்திலேயே முடிகிறது: அவருடைய மாறாத கிருபை என்றென்றைக்கும் உள்ளது.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 118:22  ·  அதனால் என்ன: ஏறக்குறைய ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட கல்லாக இருந்திருக்கிறார்கள்: ஒரு வேலைக்குப் புறக்கணிக்கப்பட்டு, குடும்பத்தால் தள்ளப்பட்டு, ஓர் அமைப்பால் கைவிடப்பட்டு. அந்தப் புறக்கணிப்பு வலிக்கவில்லை என்று இந்தச் சங்கீதம் நடிக்கவில்லை. தேவன் அப்படிப்பட்ட கற்களைக் கொண்டு கட்டுகிறார் என்று அது சொல்கிறது. தம் காலத்துத் தலைவர்களால் தள்ளப்பட்டு, அவர்கள் நம்புகிறபடி, தேவனால் நியாயப்படுத்தப்பட்ட இயேசுவில் கிறிஸ்தவர்கள் அதன் முழுமையான வடிவத்தைக் காண்கிறார்கள்.