ప్రతి భారతీయ బిడ్డా అక్షరమాలను వల్లిస్తూ నేర్చుకుంటుంది: 'అ, ఆ, ఇ, ఈ', లేదా 'A for apple, B for ball' — అక్షరం తర్వాత అక్షరం, మొత్తం అక్షరాలు నోటికీ తర్వాత జ్ఞాపకానికీ వచ్చేవరకు. కొన్ని కుటుంబాలు మొదటి అక్షరాలను బిడ్డ నాలుక మీద గానీ బియ్యం పళ్లెంలో గానీ ఒక వేడుకగా వ్రాయిస్తాయి, ఎందుకంటే చదువంతా అక్షరమాలతోనే మొదలవుతుంది. కీర్తన 119 హీబ్రూ అక్షరమాలను తీసుకుని దానిని ఒక ప్రార్థనగా మారుస్తుంది. దానిలో ఇరవై రెండు చరణాలు ఉన్నాయి — ఆలెఫ్ నుండి తావ్ వరకు ప్రతి అక్షరానికి ఒకటి — ప్రతి చరణంలోనూ ఎనిమిది పంక్తులూ ఆ అక్షరంతోనే మొదలవుతాయి. ఫలితం బైబిలులోని అతి పెద్ద అధ్యాయం, అత్యంత జాగ్రత్తగా నిర్మించబడినవాటిలో ఒకటి.
కథలో ఇది ఎక్కడ ఉంది: తిరిగి వచ్చిన తర్వాత, ఇశ్రాయేలు జీవితం అంతకంతకూ తోరా — దేవుని ఉపదేశం — చుట్టూ కేంద్రీకృతమైంది. దానిని బోధించిన శాస్త్రిగా ఎజ్రా జ్ఞాపకం చేసుకోబడతాడు; సమకూడిన ప్రజలకు ధర్మశాస్త్రం బిగ్గరగా చదివి వినిపించడాన్ని నెహెమ్యా 8 వర్ణిస్తుంది. కీర్తన 119 ఆ ఉద్యమానికి తోడుగా ఉన్న ప్రార్థనా పుస్తకం. అది కథ చెప్పదు; ఆనందంలోనూ బాధలోనూ దేవుని వాక్యం చుట్టూ జీవితమంతటినీ నిర్మించుకోవడం ఎలా ఉంటుందో చూపుతుంది. ఒకప్పుడు సీనాయి నుండి దిగి వచ్చిన తోరా, ఇక్కడ ఒక వ్యక్తి హృదయంలో వ్రాయబడింది.
ఈ అధ్యాయం ఏమి చేస్తోంది: దేవుని ఉపదేశం పట్ల మొదటి అక్షరం నుండి చివరి అక్షరం వరకు జీవితమంతటి అంకితభావానికి ఆదర్శాన్ని చూపడానికి; దేవుని వాక్యాన్ని ప్రేమించడంలో విధేయత మాత్రమే కాక ఆనందం, పెనుగులాట, బాధ, ఒప్పుకోలు, పట్టువదలని ప్రార్థన కూడా ఉంటాయని చూపడానికి.
- 119:1–32 — మొదటి నాలుగు చరణాలు (ఆలెఫ్ నుండి దాలెత్ వరకు) దీవెనతో మొదలవుతాయి: నిందారహితమైన మార్గంలో నడిచేవారు ధన్యులు. యౌవనుడు తన మార్గాన్ని ఎలా పవిత్రంగా ఉంచుకోగలడు? హృదయంలో దాచుకున్న దేవుని వాక్యంతో దానిని కాపాడుకోవడం ద్వారా. అప్పటికే పాడేవాడు తాను ధూళిలో కుంగిపోయానని ఒప్పుకుని, తిరిగి బ్రతికించమని అడుగుతాడు.
- 119:33–72 — హే నుండి తేత్ వరకు ఉన్న చరణాలు బోధించబడాలని, కాపాడబడాలని చేసే ప్రార్థన: నా హృదయాన్ని లాభం వైపు కాక నీ శాసనాల వైపు మళ్లించు. పాడేవాడు ఎగతాళినీ తిరస్కారాన్నీ ఎదుర్కొంటాడు, ఊహించనిదాన్ని కనుగొంటాడు: బాధ పొందడం మంచిదైంది, ఎందుకంటే అది దేవుని కట్టడలను నేర్పింది.
- 119:73–104 — యోద్ నుండి మేమ్ వరకు ఉన్న చరణాలు కీర్తన అత్యంత దిగువ స్థాయికి చేరుతాయి: పాడేవాడు 'పొగలో ఉంచిన తిత్తిలా' ముడుచుకుపోయి ఓదార్పు కోసం ఎదురుచూస్తున్నాడు. తర్వాత మలుపు వస్తుంది: దేవుని వాక్యం ఆకాశంలో నిత్యమూ స్థిరంగా ఉంది; 'ఆహా, నీ ధర్మశాస్త్రం నాకు ఎంత ప్రియం!' అనే మొర.
- 119:105–136 — నూన్ నుండి పే వరకు ఉన్న చరణాలు అత్యంత ప్రసిద్ధమైన పంక్తితో మొదలవుతాయి: నీ వాక్యం నా పాదాలకు దీపం, నా త్రోవకు వెలుగు. ప్రాచీన లోకంలో దీపం తర్వాతి కొన్ని అడుగులను మాత్రమే వెలిగించేది; అది చాలు. ఇతరులు ధర్మశాస్త్రాన్ని నిర్లక్ష్యం చేస్తున్నారని పాడేవాని కళ్ల నుండి కన్నీళ్లు ప్రవహిస్తాయి.
- 119:137–176 — చివరి చరణాలు — త్సాదే నుండి తావ్ వరకు — తెల్లవారుజామునా రాత్రి పొద్దుపోయాకా మొరపెడతాయి; విరోధులు చుట్టుముట్టినా దేవుని నీతిని నమ్ముకుంటాయి. కీర్తన విజయంతో కాదు, నిజాయితీతో ముగుస్తుంది: తప్పిపోయిన గొర్రెలా నేను దారి తప్పాను; నీ సేవకుణ్ణి వెదకు.
ముఖ్య వచనం: కీర్తనలు 119:105 · కాబట్టి ఏమిటి: దేవుని ఉపదేశం పట్ల అంకితభావం చల్లగా గానీ నియమాలకు కట్టుబడినదిగా గానీ ఉండాలని అనుకోవడానికి ప్రలోభం ఉంటుంది. కీర్తన 119 దానికి వ్యతిరేకంగా చెబుతుంది. దాని గాయకుడు దేవుని వాక్యాన్ని పట్టుకుని ఉంటూనే ప్రేమిస్తాడు, ఆశపడతాడు, ఏడుస్తాడు, వాదిస్తాడు, సహాయం అడుగుతాడు. 176 వచనాల అంకితభావం తర్వాత, చివరి పంక్తి దారి తప్పడం గురించిన ఒప్పుకోలు. ఇక్కడ నమ్మకత్వం అంటే పరిపూర్ణత కాదు; ప్రార్థన మానకపోవడం, వెదకుతూ వస్తాడని కాపరిని నమ్ముకోవడం.