தயவுக்குப் பகையே பதிலாகும்போது

ஒருகாலத்தில் நீங்கள் உங்கள் உறவினன் ஒருவனின் கடனுக்கு ஜாமீன் நின்றீர்கள், அவன் குடும்பம் மருத்துவமனையில் இருந்தபோது அவர்களோடு உட்கார்ந்திருந்தீர்கள், மற்றவர்கள் பேசாதபோது அவனுக்காகப் பேசினீர்கள் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். வருடங்களுக்குப் பின், சந்தையில் உங்களைப் பற்றிப் பொய்களைப் பரப்புகிறவனும் உங்களுக்கு விரோதமாக வழக்குத் தொடுக்கிறவனும் அவன்தான் என்று அறிகிறீர்கள். காயம் சேதம் மட்டுமல்ல; நீங்கள் செய்த நன்மைக்குச் செய்யப்பட்ட துரோகமும்கூட. சங்கீதம் 109 அந்த இடத்திலிருந்து பேசப்படுகிறது. பகைமைக்கு ஜெபத்தால் பதில் கொடுத்ததாகவும், பதிலுக்குப் பகையைப் பெற்றதாகவும் அதன் பேச்சாளன் சொல்லுகிறான். தொடர்ந்து வருவது கச்சாவானது, சங்கடமானது; துரோகம் ஒரு மனிதனுக்கு என்ன செய்கிறது என்பதைப் பற்றி முற்றிலும் நேர்மையானது.

கதையில் இது எங்கே உள்ளது: மூன்றாம் பகுதியில் தேவனுடைய ஜனம் கோபம் உட்பட வாழ்க்கை முழுவதையும் ஆராதனைக்குள் கொண்டுவரக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். தாவீதின் வாழ்க்கையின் இறுதிக்கட்டத்துக்கு அருகில் சேர்க்கப்பட்ட தாவீதின் தொகுப்பில் இதைப் போன்ற பல சங்கீதங்கள் உள்ளன; அவற்றில் அநீதி பெயரிடப்பட்டு, சொந்தக் கையால் பழிவாங்கப்படாமல் தேவனிடம் ஒப்படைக்கப்படுகிறது. பின்னாளில் புதிய ஏற்பாடு, இயேசுவைக் காட்டிக்கொடுத்த நண்பனாகிய யூதாஸின் முடிவுக்காக அதன் ஒரு வரியைக் கடன்வாங்குகிறது (அப்போஸ்தலருடைய நடபடிகள் 1:20).

இந்த அதிகாரம் என்ன செய்கிறது: அநீதி இழைக்கப்பட்ட ஒருவனின் கோபம் தேவனிடம் முழுமையாக வெளிப்படையாகச் சொல்லப்படலாம் என்றும், பேச்சாளனின் இறுதிச் செயல் பழிவாங்குதல் அல்ல, தேவன் எளியவனின் வலதுபக்கத்தில் நிற்பார் என்ற நம்பிக்கை என்றும் காட்டுவது.

• 109:1–5 — தேவன் மௌனமாயிராதபடி பேச்சாளன் கேட்கிறான். பொய் பேசும் வாய்கள் அவனைச் சூழ்ந்து, முகாந்தரமில்லாமல் தாக்கியிருக்கின்றன; அவனுடைய அன்புக்கும் ஜெபங்களுக்கும் பதிலாக, நன்மைக்குத் தீமையை அவனுக்குச் செய்திருக்கிறார்கள்.
• 109:6–19 — நீண்ட சாபம்: அவனுடைய வலதுபக்கத்தில் ஒரு குற்றஞ்சாட்டுகிறவன் நிற்கட்டும், அவன் நாட்கள் கொஞ்சமாகட்டும், அவன் உத்தியோகத்தை வேறொருவன் எடுக்கட்டும், அவன் பிள்ளைகள் பிச்சை எடுக்கட்டும், அவன் நினைவு அழிக்கப்படட்டும். அவன் சபித்தலை விரும்பினான்; ஆகவே சாபமே அவனுக்கு உடையாகட்டும். சில மொழிபெயர்ப்புகள் இந்த வசனங்களைப் பேச்சாளனுக்கு விரோதமாகச் சத்துருக்கள் சொன்ன சாபமாக, அவன் மேற்கோள் காட்டுவதாக வாசிக்கின்றன; மற்றவை பேச்சாளனின் சொந்த வார்த்தைகளாக வாசிக்கின்றன.
• 109:20–29 — தொனி மன்றாட்டாக மாறுகிறது. பேச்சாளன் தன்னைச் சிறுமையும் எளிமையுமானவனாக, சாயும் மாலை நிழலைப்போல மறைந்துபோகிறவனாக, உபவாசத்தால் முழங்கால்கள் தளர்ந்தவனாக, கடந்துபோகிறவர்களுக்குப் பரிகாசப் பொருளாக விவரிக்கிறான். தேவனுடைய கரமே இதைச் செய்தது என்று எல்லாரும் காணும்படி, தம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் செயல்படும்படி அவன் தேவனிடம் கேட்கிறான்.
• 109:30–31 — சங்கீதம் பகிரங்கத் துதியில் முடிகிறது. எளியவனின் வலதுபக்கத்தில் நிற்கும் தேவன், 6ஆம் வசனத்தில் துன்மார்க்கனின் வலதுபக்கத்தில் நின்ற குற்றஞ்சாட்டுகிறவனுக்கு எதிராக நிறுத்தப்படுகிறார்.

முக்கிய வசனம்: சங்கீதங்கள் 109:31  ·  அதனால் என்ன: உணர்வுகள் மிக அருவருப்பாகத் தோன்றுவதால், ஜெபத்தில்கூட ஒருபோதும் வெளிப்படையாகச் சொல்லாத ஒரு துரோகத்தைப் பலர் சுமந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். சங்கீதம் 109 அந்த உணர்வுகளை ஒழுங்குபடுத்திச் சீராக்குவதில்லை. சபிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதிக்கும்படியான இயேசுவின் அழைப்போடு சேர்த்துக் கிறிஸ்தவர்கள் அதை வாசிக்கிறார்கள்; அந்தப் பதற்றம் உண்மையானது. ஆனால் சங்கீதத்தின் சொந்த நகர்வு முக்கியமானது: கோபம் தேவனிடம் கொடுக்கப்படுகிறது; பழிவாங்குதல் சொந்தக் கையில் எடுக்கப்படாமல் அவருடைய கரங்களில் விடப்படுகிறது.